logoTerug naar de voorpagina...

Plannen

31 augustus 2006 - Een wat unheimnisch gevoel. Heb ik altijd als een groot project vrijwel klaar is. Vanmiddag, om in de stijl van een collega- weblogger te blijven, heb ik het laatste grote hoofdstuk van mijn boek geschreven en ik was er best tevreden over.

Ik vraag me nog wel af of er nog een paar aanvullende pagina's gemaakt moeten worden over de landbouwontwikkelingen van de laatste 25 jaar, want in die kwart eeuw is er best veel gebeurd. Dat realiseerde ik mij al toen ik de gesprekken met de pachters van het OBW voerde.

Daar kunnen we nog een paar dagen over nadenken, maar maandag moet er een punt achter gezet worden. Die deadline heb ik mezelf gesteld. Foto's uitzoeken en inpassen en het manuscript inleveren.

Morgen staat evenwel in het teken van de "Biografie van de vaarweg", ik heb er op deze site al eerder iets over geschreven. Met 79 andere auteurs langs hetzelfde kanaal observeren wat er gebeurt. De plek waar ik zit, zal veel herinneringen oproepen, maar daarover meer in november, als alles volgens de planning verloopt, mijn verhaal in het boek verschijnt.

Zon opzoeken

Het is de laatste dag van augustus. De maand van het skûtsjesilen en de Sneekweek zit er weer op. De activiteiten op het Sneekermeer lopen naar het eind. Het was de laatste weken niet bepaald weer voor de watersport, meer voor sport in het water. Ik denk dat ik het zuiden maar eens ga opzoeken voor een shot zonlicht.

Vrouw D. heb ik vanavond naar de Tryatertent gebracht, waar ze als vrijwilligster voor dit gezelschap het publiek ontvangt, de kaartjes scheurt en een koffiemuntje geeft. Een uurtje later reed ik schoonzus Joke derwaarts, die kijkt waarschijnlijk met een professionele blik naar de Grutte Stoarm. Straks mag ik ze weer ophalen. (Ik heb nog om een bordje theatertaxi gezocht...)

Joke was vanmiddag in het programma Omnium bij Omrop Fryslân Radio, werd als bekende Friezinne om útens geinterviewd. It wie in bytsje in, nee laat ik toch maar in het Nederlands doorgaan, het was een gesprek dat de geïnteresseerde luisteraar te weinig bood. Voor de niet-geïnteresseerde was "it de dreechste kant it neist".

Valkuilen

Als je in dit geval als theaterliefhebber, als betrokkene en als voormalig radio-interviewer luistert, ontdek je dat in een dergelijk live-gesprek een aantal valkuilen zitten.

Als interviewer (m/v) wil je het voor alle partijen leuk houden, het is immers nog een zomerprogramma; als geïnterviewde wil je je verhaal, dus veel kwijt en verval je vervolgens in het automatisme dat je veel zaken bekend acht. De interviewer moet daar weer op inspelen.

Dat betekent echter wel dat je basiskennis van de materie groot moet zijn. Dat je veel moet inlezen en de carrière van je gast bij wijze van de wieg tot het graf moet kunnen reproduceren.

En dan kom ik terug bij de Grutte Stoarm. Want als er de namen van bijvoorbeeld Ferdie Janssen en Rieks Swarte worden genoemd in relatie tot de reprise van het stuk Woord, moet de geinformeerde gespreksleider paraat hebben dat dit een speler en de regisseur van het Tryaterstuk bij het Sneekermeer zijn.

Toeval

Goed, ik heb vorige week genoten van de voorstelling in de tent op het parkeerterrein van de KWS. Vanavond toen ik terug reed, zag ik de ene auto na de andere richting Tryatertent rijden. De publieke belangstelling valt dus niet tegen. Niet alle avonden zijn de driehonderd zitplaatsen bezet, maar er wordt ook niet voor een lege "zaal" gespeeld.

Het heeft wel iets, een voorstelling in zo'n tent. Toen het bijvoorbeeld dinsdag in het stuk over de vloed ging, die Friesland er onder strûpte, hoosde het. Het publiek kon dat zien, want de achterzijde en een deel van de zijkanten van de tent zijn open. Het was een toeval op een perfect moment.

Vanavond was het weer suterich. Sneek lag verborgen achter een grijze muur. De koeien sjokten niet in een lange rij van de melkstal naar het land, maar klitten bij elkaar met de rug naar de regen.

Morgen wordt het mooi weer, zegt PP. Dirk van der Meer is niet zo optimistisch. Mijn skûtsjeuitmonstering (waterdichte jas, jollenbroek, laarzen, pet) liggen al klaar.

Wordt het met de auto naar "de" meer of op de fiets? That's the question.


Sneek van boven

28 augustus 2006 - Het gebeurt niet vaak dat je de kans krijgt om vanuit het hoogste punt van Sneek foto's te maken. En helemaal niet op een dag dat het zo helder is dat je Leeuwarden, Joure en misschien wel Heerenveen ziet liggen.

De weerslag van die korte sessie, met dank aan Henk Greydanus voor de bereidwilligheid om het luik naar de koepel van de watertoren te ontsluiten, en zonder commentaar hieronder.

waterpoort

prinsengracht

kerk leeuwarden

brekken

meer

P.S. Onze Sneker weerman Dirk van der Meer heeft de bui zien hangen en heeft een paar vrije dagen genomen (tot woensdag).

Hynders en tonger

27 augustus 2006 – It komt net faak foar dat de frou en ik op snein moarns om kertier foar njoggenen al yn de auto sitte. Mar hjoed wie it al it gefal.

Justerjûn hawwe wy nei “de Grutte Stoarm” by de Snitsermar west. Op de fyts. Prachtich waar en in moaie foarstelling. Ik hie him al yn it Tryatergebou yn Ljouwert sjoen, mar yn dizze entoeraazje kaam it ferhaal oer it sabeare ûntstean fan Fryslân der better út.

De neisit mei guon Snitser pommeranten en guon spilers en oaren fan Tryater, wie noflik en ferrassend. De tocht werom brocht my wer folslein yn Oerolsfear, achter mekoar oan fytse oer tsjustere paden, dy't je wier wol goed kenne, mar dy om alle hoeken foar in ferrassing soargje kinne. Dus feilich thús mar in Skylger Juttersbitter dronken.

Dressuer

Werom dan sa betiid wer fan ‘t bed? Wy wienen noege by in dressuerwedstriid foar hynders. Dat komt sa: ús nichtsje haw ik ris tasein dat ik foto's fan har en har hynder meitsje soe. En dat moast fannemoarn wêze.

wolken Wy derhinne. Wy kamen yn de auto al yn de sfear doe't wy hearden dat Anky van Grunsven wrâldkampioen dressuer wurden wie. It moast dus in moaie dei wurde, yn alle gefallen in moaie moarn.

In pear kilometer letter klettere it reinwetter op de ruten en de dyk. Mar op it terrein oankaam dêr't alles plakfûn, wie it al gau droech.

juryIk ha net fan alle sporten ferstân. En fan dressuer helendal net. Ik wit no dat men fan it iene letterboardsje nei it oare ride moat en op ferskillende wizen: oerstappe, drave en galop.

Dat alles hoecht de dresseuze net te ûnthâlden. Derfoar is in assistint ynhierd. By sa'n ring dêr't de kuer riden wurdt, binne dus trije minsken oanwêzich: de frou en har hynder, har ladyspeaker en in sjuerylid. En dy sit ornaris yn in auto en by hiel moai waar op in stuoltsje dernjonken.

Anonimiteit

Dat yn de auto sitten is net fanwege de anonimiteit mar men moat wat ha om op te skriuwen, waard my ferteld. Ik tink dus dat it sjuerylid it boerd op it stjoer lizzen hat. Mar wis bin ik der net fan, want ik ha nimmen toeterjen heard.

It ritueel is sa: de dielnimster giet de ring yn, de ladyspeaker rint nei it sjuerylid ta, dy draait it rútsje iepen, sjocht yn it hynstepaspoart, knikt en de ladyspeaker (op de foto rjochts) giet nei it midden fan it lange stik, links fan de sjuery-auto. Hy as sy slacht it boekje mei oanwizings iepen en “leest met luide stem voor”. En foar de dielnimster giet it oan.

ladyspeaker As de kuer foarby is, seit de ladyspeaker of de dielnimster of se tefreden is as net. Dan wurdt it hynder yn de trailer holpen en giet it wer op hûs oan.

Ik tink dat sa'n kuer mar in minút as fiif duorret. Dus ier en betiid fan bêd, it hynder ophelje en klear meitsje foar de wedstriid en om in oer as alve is it spul wer werom.

No ja, jierren hawwe wy ús dochter nei de hurdswimmerij begelaat en dan gienen je ek wolris foar 45 sekonden in hele dei nei Amersfoort of noch fierderop.

De foto's binne knap slagge, hjirby in lytse ympresje. En letter op de dei kaam de tonger mei in soad wetter foarby. En doe krige Snits op it Eilân in twadde swimbad.

bad

Musiek foor ons

25 augustus - Ik mag mien kollegaweblogger Sybe Karspel (www.sybekarspel.punt.nl) altied ferrekte graag leze. Hij weet faak un sfeer op te roepen wer ik mij in herkenne ken. Fanneweek ok toen hij un stuk ut Hitweek 1967 over de Sneekweek sien liet.

Op ut gefaar af dat se fan mij fiene dat ik mij der op foorstaan dat ik overal bij weest bin, wat un freselike sin is dit, op dat gefaar af ken ik segge dat ik mij die week noch goed herinner.

Bauke en su hewwe de dinsdags fanne Sneekweek foor die lui die in ut artikel noemd wurde, un boottocht naar de Sneekermeer opsetten. Met un smal bootsje, ik geloof dat dat ding de Stad Workum heette. Mut hast wel, want Bauke komt ut dat stadsje.

As ik mij goed herinner saten de lui fan Cuby stripferhalen te lezen en was de skriever fan ut artikel, Koos Zwart, die later de beursberichten van de weet op de Vara deed, de hele tocht su stoned as un garnaal. Hij had un kofferke met platen en un skoane onderbroek en un tiepmasjine bij um.

En ik? Ik hew un groot deel fan de tocht hast ferstiefd bij de utgang fan ut bootsje sitten. Samen met mien maat Piet S. Die skipper fan ut boatsje docht dat hij op un stille winterdag deur de Bolserdervaart gong. Frachtskippen die heel dicht bij kwamen, hij sag se niet of ut kon hem niks skele.

Tot suver de ouwe doos.

Mar nou mut ik, Sybe, nog even lekskoaie over dien stukje. Dou skriefst dat de gemeente de dingen die der foor ons generaasje houwe wurde kenne in de Sneekweek, op de lange baan skuft.

Dou bedoelst dat jazzkonsert van Jan van Ommen en nog een. Ik kan die fersekere dat ons burgemeester in elk gefal niet op die avon in de tun fan ut gemeentehus tegen was. Wie het befoorbeeld dat Koninginnenachtkonsert bedocht?

Welke krachten ut dan weest binne? Ik su ut niet wete. Nog niet. Mar ik bin ut wel met die eens dat der foor onze leeftied ok wel wat opset wurde ken.

Allenich ik bin se bang dat wij der mar met een hantsjefol mensen weze salle. Niet dat die anderen útblust binne, mar Talpa nou.

We mutte ut der mar us over hewwe.


Grote brand

24 augustus 2006 – Een grote brand vannacht in het Leeuwarder winkelcentrum Bilgaard, melden de media. De schade loopt in de tientallen miljoenen Euro's. Het vuur verdrong inmiddels het nieuws over de Friese beveiligers die in Rotterdam een lastige toeschouwer bij de Bavaria City Race mishandeld zou hebben, naar de achtergrond. (Het slachtoffer, volgens de website van de race, ene Cesar, is aan zijn verwondingen overleden. De mogelijke dader, een Sneker, wordt vandaag voorgeleid.)

Nieuws interesseert mij uiteraard beroepshalve, maar ook de effecten van het nieuws. Neem nu die brand. Omrop Fryslân Radio brengt een deel van de persconferentie van burgemeester Dales, wethouder Florijn en de brandweer rechtstreeks in de ether; Omrop Fryslân TV komt om 13.00 uur in een extra uitzending met beelden.

Welke zaken zie je in de uitzending prompt opduiken? De ramptoeristen (vroeger noemden we die gewoon toeschouwers), de verongelijkte middenstanders die ongecontroleerd beschuldigingen uiten richting brandweer en andere hulpverleners. En de spontane hulpverlening. Gelukkig is de vraag of het rampenplan uit de kast gehaald is, niet opgedoken. Althans ik heb hem niet horen stellen.

In mijn krantentijd heb ik ook de nodige branden verslagen. Daar waren natuurlijk ook toeschouwers bij, maar die bleven wel op afstand. Dranghekken waren toen amper nodig. Nu moeten er in Leeuwarden ME'ers ingezet worden om plunderingen te voorkomen en ervoor te zorgen dat niemand de panden ingaat.

De bewering van een boze middenstander dat het twee uur duurde voordat er echt geblust werd, wordt ongecontroleerd en zonder weerwoord uitgezonden. Niet even de simpele vraag: “ha jo dat sels sjoen?”

De uitleg van de brandweerman later in het programma was duidelijk: voor de bestrijding van een brand van deze omvang is zoveel bluswater nodig, dat kunnen de reguliere brandkranen niet aan. Er moesten slangen uitgelegd worden naar de Dokkumer Ee en dat is een behoorlijke afstand, zeker een paar honderd meter.

Afgeschreven

Het derde effect is de spontane hulpverlening die je via de media opgedrongen wordt. Ik heb het dan niet over een telefoonnummer waar je meer informatie kunt krijgen. Nee, in dit geval heb ik het over de Leeuwarder stichting Palet die meent een boodschappendienst op te moeten zetten, waar voor mij een (brand)luchtje aan zit.

De Omrop geeft, ik neem aan op gezag van Palet, de volgende uitleg aan deze service:

“Der wenje in soad 55-plussers yn de wyk. Foar har wurdt it lestich om alle boadskippen yn 'e hûs te krijen, no't in soad winkels ynienen net mear berikber binne”.

55-Plussers, vrienden, worden hier gestigmatiseerd tot een behoeftige bevolkingsgroep. Ziet u ze al voor u: die 55-plussers krom lopend, zware tassen torsend, sommigen achter de rollator? Iemand van Palet (thuiszorg, verpleging en verzorging, dienstverlening) degradeert dus prompt mijn leeftijdsgroep tot behoeftigen, die gesteund moeten worden, die bijkans de wet voorziening gehandicapten ingeduwd worden.

Ja, vrienden en vriendinnen van boven de 55, volgens Palet zijn wij afgeschreven.


Biografie van Lemmer-Delfzijl

23 augustus 2006 – Ik ben eindelijk wat ik wilde zijn, men heeft mij toegelaten tot de orde van biografen. Ik mag namelijk op 1 september een aantal uren langs het Prinses Margrietkanaal verkeren en over dat gebeuren een impressie schrijven. Die wordt vervolgens gepubliceerd in een boek, uit te geven door de Friese Pers Boekerij.

Ik zit niet alleen langs die vaarweg. Als ik alleen mijn (oud-)Sneker kennissenkring langs ga, zie ik namen als Henk van der Veer, Wilco Berga, Willem Tjerkstra, Karel Gildemacher, Sicko Heldoorn en Peter Karstkarel op het lijstje van tachtig medewerkers aan het project staan. Breid ik de cirkel uit naar de manlju en froulju die ik in mijn werk de hand heb geschud, dan komen er nog vele tientallen namen bij.

Waar ik precies zit/zat en wat ik daar doe/deed, zal ik te zijner tijd zeker melden.


Gjin Grutte Stoarm op it Starteilân

21 augustus 2006 – De Grutte Stoarm fan Tryater sil, yn it ramt fan 550 jier Snits, net op it Starteilân tahâlde. It is troch al it wetter dat delkaam is, te sompich op de Vellingapôle. En dus fernijde Omrop Fryslân ús snein, en de Snitser Krante ús hjoed: wurdt der spile op it parkearterrein fan it Paviljoen.

Ik hie myn fraachtekens al by dy lokaasje. Ik koe my net foarstelle dat in bytsje tinte dêr stean koe. Doe’t ik fannemiddei foar wat foto’s de Lege Geaen yn moast, bin ik mar efkes nei de Snitsermar riden. En ja hear, de tinte stiet der al, op it KWS-terrein oan de súdkant fan de Paviljoendyk. Net by it Paviljoen sels.

Doe’t ik bygeande foto makke hie, stopte der in man, draaide it raamke fan de auto nei ûnderen en sei tsjin my:

Se stane der sonder fergunning.
Oh, sei ik.
Dat moesten wij us doen, der sonder fergunning in tent del sette.
Hew ik geen probleem met, sei ik werom. Mien tent sien se niet. Die kan wel 100 keer in die grote tent.

De man seach my efkes oan, skodde de holle en riidt wer troch.

tryatertent It is fansels in oplossing, dy tinte op it ferhurde parkearterrein ynstee fan op it wite eilân, mar as je nei de aginda foar de silerijen fan de kommende wiken sjogge, dan kinne der wol in pear probleemkes ûntstean. Kommend wykein it Nederlânsk Kampioenskip Valksilen op de Snitsermar. Wer moatte al dy komiteeleden en oare pommeranten fan de KWS en oare organisaasjes harren auto kwyt. En in wike letter hat de provinsje in prominintensilerij.

Ik tink dat se dat op it gemeentehûs net realiseard ha. Ek net dat der aanst in protte yn de berm en op it Pottestrân parkeard wurde sil en moat.

Ik hearde hjoed op de radio wat oer in bonnendei foar de polysje. Dan moatte polysjeminsken in bepaald tal bonnen útskreauwe. No, dat kin dan moai as de Grutte Stoarm spile wurdt. Dan stoarmet it nei ôfrin ek yn de omjouwing fan de tinte.

Dochs sneon mar op de fyts der hinne. En dy oare frijwilligers út Snits ek mar. Foar dizze foarstellings koene de frijwilligers út de sport in gratis kaartsje krije. No, dy kinne helendal wol fytse of te gean.


Opmerkelijk

20 augustus 2006 - Het is opmerkelijk dat, ja eigenlijk wat? Dat volgens NRC Handelsblad het Japanse Kroonprinselijk paar naar Nederland is gekomen om even onder de druk in eigen land uit te zijn. In Japan kan namelijk alleen een man keizer worden (lijkt me nogal logisch, anders heet zij een keizerin) en dat paar, dat nu op een jachtslot bij Apeldoorn logeert, moet die kroonprins "leveren".

NRC heeft een foto van het stel met Beatrix, Willem Alexander, Máxima en de kids op de voorpagina gezet. De tijden zijn veranderd, they are changing zou Dylan zingen (er komt een nieuwe cd uit, schrijven de media). Tig jaren geleden hadden de inmiddels overleden legendarische cabaretier Wim Kan en zijn lieve Corry al lang gedemonstreerd en de media gemobiliseerd tegen het bezoek. Kan bracht de oorlog door in een Japankamp, voor alle duidelijkheid.

Maar tegenwoordig loopt niemand daar meer warm voor. Zelfs niet in de week dat de bevrijding van Nederlands Indië werd herdacht. Daarom stond 15 augustus de vlag op de Sneker kerktoren en niet vanwege de jaarmarkt, zoals sommigen meenden.

Boven die foto van de Japanners op de voorpagina van de NRC stond een ander opmerkelijk bericht. De Duitse schrijver Günter Grass heeft in de oorlog bij de Waffen-SS gediend. Als amper 16-jarige, omdat hij door het fascistische systeem in die richting was opgevoed en omdat hij "eindelijk bij moeder weg wilde".

zwiebelHij biecht dit op in zijn deze week (vervroegd) verschenen autobiografie "Beim Häuten der Zwiebel" (foto uitgever), vrij vertaald bij het schillen van de uien (zwiebel-siepel, zie de overeenkomst). Van dat schillen ga je huilen en het stinkt. Twee effecten die Grass ook met zijn levensbeschrijving beoogt?

Grass kreeg ooit de Nobelprijs voor de literatuur; zijn politieke vijanden eisen nu dat hij die weer inlevert. Waarom eigenlijk? Omdat hij als puber in dienst moest? Dat oorlogsverleden heeft misschien wel meegewerkt aan het bedenken van meesterwerken als Die Blechtrommel.

Duitsland maakt zich er nu druk om, maar daarbij gaat het in feite om de buitenkant. De binnenzijde geeft de NRC ook aan: schaamte, schaamte over zijn verleden, over het niet stellen van de juiste vragen, werd de "inspiratiebron voor zijn literatuur en zijn politiek engagement. De schaamte over het nazisme en over zijn eigen rol". Verdringen vele "oude" , maar ook jonge (zoals de skinheads en nieuwe Nazi's) Duitsers die schaamte ook niet?

Ik wacht op de Nederlandse vertaling en ga daarna Die Blechtrommel herlezen. Met de nodige nuance en een andere blik op de geschiedenis dan vroeger, want gelukkig ligt de eenzijdige kijk als gevolg van "Engelandvaarders" en "Reis door de Nacht", de zwartwit oorlogsboeken van Norel en Anne de Vries, al weer jaren achter mij.


Prakkesaasjes fan in iensume (foar in pear dagen) húsman

18 augustus 2006 – It is stil yn hûs. De frou is in pear dagen fuort mei in freondinne. Wêrhinne? Nee, dat hoege jimme net te witten; se wol net steurd wurde. Nei safolle jier woe se wolris efkes los fan 't folk en de man. Wat fytse, in oare omjouwing sjen.

En dus haw ik niiskrekt sels klearmakke kapsiners mei spek iten, mei appelsmots. It potsje leech, it wie in lytse ien en der wie ek al de helte út. Mar it moast leech, want oars slacht de penisillinefabrikaazje wer ta. (Dat is myn omskriuwing foar skimmel dat op de smots komt as it te lang stean hat.)

De dei stie hjoed yn it ramt fan skriuwen oan it al earder op dizze side neamde boek en it oplossen fan kompjûterprobleemkes. Alle kearen as ik in it agenda/mail-programma startte, kaam der wer in oar programma by dat a. fertraagde en b. allinnich mar mei in “reset” fuort te krijen wie.

Ik ha earst in nije ynstallaasje útfierd, mar dat smyt neat op. Doe mar ris op ynternet sjoen en jawis, it wie simpel. Efkes in herstelprogramma binnenhelje en it wie oer.

Mar dernei kaam wer in oar probleem; it ien grypt blykber wer yn it oar. Ik bin der al achter dat ik de saak no yn in bepaalde folchoarder opstarte moat omdat de boel oars fêstrint, alteast stadiger giet dan gewoanwei.

It sil wol útdraaie op in folsleine werynstallaasje fan it bestjoerssysteem. It register sit tink fol fersmoarging.

Om dat jûn noch te dwaan, ha ‘k gjin sin oan en om alles wer op ‘e nij te ynstallearjen, liket my foar in freedtejûn tefolle wurk.

Nee, jûn mar efkes mei de kranten yn de stoel, muzykje oan en in gleske wyn derby. Moarn is der wer in dei foar de lonesome húsman.

Miskien wol it dan better. In kompjûter hat ek wolris in nacht nedich om wer op krêften te kommen. Hy (of is 't in sy) is betiden suver in minsk.


Gnize om mobieltsjes gooie en partij "Sex voor Dieren"

17 augustus 2006 - Wiebe Pennewaard skrieft fandaag in sien kolom in de Luwwarder over twee berichten die hem gistren in de krante opfallen waren. Se stonnen naast mekaar: de ene over speulgoedtreintsjes en de andere over un jonge bolserder in de politiek. Hij sag der un bepaald ferbaan met sien jeugd in.

Ik hew fandaag gnize mutten. Niet omdat der tussen twee stukjes op pagina drie un ferbaan met mien jeugd leit, mar wel om de somerse onsin. Un foto fan ut mobieltsje smiten in Utrecht en dernaast un stuk onder de kop “hardwerkende koe heeft recht op seks”.

Soms begriep ik de mensen niet meer. Wat is der nou leuk an mobieltsjes goaie? Mar goed, dat is aanst toch over as de telefoanwinkels geen telefoons meer bij un abonnement gratus weggeve. Ut sal wel diskuswerpe foor gefrustreerde onsportievelingen weze.

En dan de Amsterdamse actiegroep Sex voor Dieren. Wij magge geld storte om de actiegroep te helpen animeerbeesten an te skaffen. Un tiensje voor geile Klaartje 16 of su. Nee, dat kan niet, ut mut un bolle weze. Nou, un tiensje foor Jehannes 24 dan mar.

Ik sal mar niet overskrieve wat der allemaal in dat bericht staat. Maar folgens de actiegroep binne der in Nederlaan 1,3 miljoen kalveren, 10 miljoen bargen en 750 miljoen kiepen “die als maagd sterven omdat ze kunstmatig bevrucht wurde”.

Ik mut mien friend de boer us frage wat hij der fan fient. En as je even deurdenke, wat mutte we met de nagedachtenis fan onze “je weet wel kater”, wer we fan fonnen dat hij beter holpen wurde kon?

Su die boos op ons weest hewwe? Ik denk ut niet. Ex-hij wu altied graag bij mij op skoot. Of su der wat anders achter sitten hewwe? Nee, hij het mij dêr nooit bieten.


Selecteren

16 augustus - Het leven is een groot selectieproces. Het klinkt als een dooddoener en dat is het eigenlijk ook. Maar goed.

Ik ben momenteel druk bezig met de afronding van het OBW-gedenkboek, dat in november verschijnt. Verschillende pachtboeren heb ik al geinterviewd, enkelen volgen nog.

Belangrijk is dat je er afwisseling in brengt, want negen "portretten" die op elkaar lijken, zijn saai, hoe afwisseld ze per stuk ook zijn. Dus zoek je elementen waardoor juist die "pleats" of die boer iets eigens krijgt.

Vanavond heb ik de honderden foto's die ik tijdens het SKS-skûtsjesilen heb gemaakt, ruw geselecteerd. Je let daarbij niet alleen op de compositie en op de belichting, maar ook op het verhaal dat de foto vertelt. Hier dwong Grou Heerenveen door de wind, daar ging... in de fout en was dit het begin van dat omstreden loefduel? Objectief beoordelen

Echt objectief er naar kijken, lukt nog niet. Daarvoor zitten de wedstrijdmomenten nog te vers in het geheugen. Keuzes maken blijft moeilijk. Maar de eerste vijftig hebben de prullenbak van de computer al gevonden.

Dat is het mooie van digitale fotografie. Je gooit zonder je schuldig te voelen de een na de andere opname weg. Ik moet er niet aan denken dat ik al die negatieven, al die filmstroken met een vergrootglas had moeten bekijken.

Op zolder staat nog zo'n degelijke vergrotingskoker. En een diaprojector voorzien van een kwaliteitslens. Komen die ooit nog eens onder de stofkap vandaan?

Gaan we weer eens een keer nostalgisch zwijmelen van de kinderen op het Franse strand of terugblikken op Londen 1972 (weet je nog, we vlogen over de Noordzee en merkten niets van het gevecht tegen de elementen van de Snekers aan boord van de Norseman) of toch het diabakje van Skûtsjesilen 1973 aan boord bij Sytse Hobma inschuiven met Jelle Reijenga, ja de analist van Omrop Fryslân TV, als peilend jochie.

Het is wel veel werk zo'n dia-avondje. Scherm opstellen, gordijnen dicht, projector instellen, dia's controleren want ze moeten niet ondersteboven, achterstevoren worden vertoond. Misschien kan ik maar beter een weekend besteden aan het inscannen van de plaatjes en dan de dvd op de tv draaien.

En over een paar jaar vervangt een betaalbare beamer die projecter en laat je weer dia's op een groot wit scherm zien.

Het leven is en blijft een kringloop. Als dat geen filosofisch einde van deze midweekse overdenking is...


Zomaar een rondje Sneek

13 augustus 2006 - Even de fiets uit de berging en een rondje Sneek, nou ja een half rondje dan, gemaakt. Camera in de fietstas en hier en daar stoppen.

vissen

Kinderen willen vissen, maar papa is het haasje.

camping De Sneekweek is voorbij.

woudvaart

Zo schilderachtig is de Woudvaart.

duinterpen

Hier kun je wachten op de uitbreiding van Sneek?

bootkerk

Het was toch altijd de kerk uit, de kroeg in? Word je nu in de boot genomen?

geit

Ik wilde geen Woppie heten en ook niet in een hokkie, maar de grote geitenbreier vond het zo leuk. Wat heb je dan als geit nog in te brengen?


Over tot de orde van de dag

12 augustus 2006 - Het bureau is weer opgeruimd, de uitslagen van het skûtsjesilen zitten in het archief en het Sneekweekboekje in de watersportmap. We gaan weer over tot de orde van de dag. Zomer 2006 loopt naar het einde.

Toen wij vroeger met de boot bij het Sneekermeer lagen, was na de Sneekweek het seizoen voorbij. De NNWB-kampioenschappen nog even op de zaterdag en zondag na het grote evenement en vervolgens haalden pa en ma het spul uit de boot.

Het watersportseizoen leek korter dan nu, maar dat klopt natuurlijk niet helemaal. In mijn jeugd was de Sneekweek georganiseerd rond Hardzeildag, de woensdag volgend op de eerste zaterdag na de tweede dinsdag in augustus.

Kunt u het nog volgen? Door de vakantiespreiding is het begin nu de eerste zaterdag in augustus. Dat scheelt twee weken. De Sneekweek is nu dus gewoon vroeger in het jaar dan tig jaren geleden.

Echte Snekers

In die tijd gingen alle echte Snekers op Hardzeildag naar "de meer". Een uitspraak dat de echte Snekers Sneekweek in de stad vieren, slaat dus nergens op. De winkels waren op Hardzeildag gesloten; pas met de komst van bepaalde grootwinkelbedrijven, verwerd Hardzeildag voor die sector tot een gewone doordeweekse dag. Over het gevoel Sneek gesproken.

Tussen de skûtsjewedstrijden door was ik op zondag op het Starteiland. Omdat ik vind dat een Sneker daar op die dag hoort te zijn, dweilmuziek of geen dweilmuziek. En het was er echt niet rustiger dan voorgaande jaren.

Het verbaast mij dan ook dat er mensen zijn die roepen dat de belangstelling op het eiland niet zo groot is, zonder er geweest te zijn. Stemmingmakerij heet dat.

Overigens een compliment van mijn kant voor de keurige wijze waarop de Blauhuster Dakkapel zich heeft gedragen in deze opgeblazen affaire.

En mensen, mede webloggers en lezers, laten we nu weer over gaan tot de orde van de dag.

Sneker Pan niet verlengen

Wat het skûtsjesilen betreft: alle lof voor de kampioen, maar ook voor de wijze waarop Douwe Visser met de Sneker Pan gepresteerd heeft. Het starten was dit jaar niet zo sterk als andere jaren (of, Pieter Boelsma, startte de rest beter dan voorheen?) maar het terugkomen voortreffelijk. De dubbele winst op het Sneekermeer (bij Terherne en het starteiland) en de tweede plaats in de competitie, chapeau!!

sneker_pan
Op de foto de voorsprong die de Panne al heeft nadat zij vlak voor kampioen Piter Brouwer de leiding op het Sneekermeer had overgenomen.

Is het 18 centimeter langer maken van het skûtsje, om het op de maximale maat te brengen, echt nodig?

Ik zag de Panne op het Sneekermeer door het water glijden en dacht toen: nee het hoeft niet; het zit tussen de oren, het idee is op een of andere wijze ingeprent.

Doe eens een seizoen alsof het skûtsje verlengd is en kijk vervolgens naar het resultaat. Als dat een tweede plaats of hoger is, dan is verlengen niet nodig.