logoTerug naar de voorpagina...

Bijzondere dag

zwettebos 6 juli 2006 - Het is vandaag een bijzondere dag. Niet allleen omdat de temperatuur weer naar een dragelijk niveau is gedaald (alleen de waterkoeler draait nog op mijn werkkamer, de ventilator heeft een vrije dag). Het is vandaag 6-07-06. Niets bijzonders dus? Nee of eigenlijk wel, want er zit toch een zekere symmetrie in het getal.

Vannacht rommelde de donder knap. En vanmorgen ratelde het in de dakgoten. Maar het echte doorzetten van de buien schijnt er nog niet aan te komen. Vanmorgen heel vroeg roekoe-den de duiven elkaar het laatste nieuws.

Om vijf uur, ja soms word je wel eens wakker van die gesprekken, keek ik uit het raam en toen werd ik suver wat "romantysk", zoals vriendin Paulien altijd zegt.

Ik zag de volle bomenpracht en vroeg me ineens af: woon ik hier wel in de stad? Een groene zee, een beetje zwaar van de regendruppen die in de ochtendzon glinsterden. Om een uur of elf vanmorgen heb ik bijgaande foto gemaakt. Ook dit is Sneek.

En waarom het nu een bijzondere dag is? 31 jaar geleden kon ik mijn ouders en mijn schoonouders bellen met de mededeling dat hij er was. Wie? Lokwinske seun.


Some like it hot

5 juli 2006 – De temperaturen liepen gisteren behoorlijk op, niet alleen op straat of in huis, maar ook in de buitenraadszaal van Sneek. Als afsluiting van het politieke jaar vergaderden de Vroede Vaderen en Moederen van onze Waterpoortstad in een tent in de tuin.

Eén man stond zowel aan het begin als aan het eind van de zitting in het brandpunt: Hans van den Broek. Tweemaal werd de wethouder van PvdA-huize het vuur aan de schenen gelegd. Had hij Teater Snits nu wel of niet 20.000 Euro subsidie toegezegd voor het openluchtspel Fanfare? En had hij de raad eerder in de kwestie toeristenbrug Eiland wel of niet op het verkeerde been gezet?

raadsdebatHet voert te ver om beide kwesties hier tot op de bodem uit te spitten. De wethouder hield zich in de subsidiezaak zoals verwacht staande in het politiek geweld van Klaas Visser (FNP; uiterst links op de foto) en Marloes de Jong (SP; uiterst rechts). De uitsmijter van de wethouder (achter de microfoon) was sterk: “Het is uiteindelijk uw raad die beslist over toekenning van subsidies van een dergelijke omvang en niet deze wethouder”. Met andere woorden: waar maken jullie je eigenlijk druk om.

De raadsleden zeiden het niet uitdrukkelijk, maar waar ze zich druk om maakten waren de politieke normen en waarden in het verkeer tussen wethouders en ambtenaren aan de ene kant en de inwoners van de gemeente aan de andere kant.

Hoe ga je met je burgers om? Wat mag een inwoner van zijn dagelijks bestuur verwachten? Wanneer is een toezegging hard, pas als die op papier staat, als een bestuurder die toezegging in aanwezigheid van getuige(n) heeft gedaan? Vragen die evenwel niet keihard beantwoord zijn.

De PvdA-fractie hield zich (wijselijk) stil; liet de eigen wethouder zwemmen. "We wisten niet van de brief over de kwestie af," meldde na afloop een woordvoerder. "De vragen kregen we pas vanmiddag onder ogen." Een slappe opstelling. Vooral omdat de andere zes fracties terecht kritische kanttekeningen zetten bij zowel het optreden van het bestuur van Teater Snits als bij dat van de wethouder. Daar moet je als collegepartij op inspelen, desnoods improviserend.

In de kwestie rond de brug viel Van der Broek echter uit zijn (redelijke) rol. Pisnijdig liep hij terug naar zijn stoel toen Corrie Dam van GroenLinks van mening bleef dat de wethouder bij een eerdere behandeling de raad (en ook de bewoners van de Oosterkade) verkeerde informatie had verstrekt. En dat ging Van den Broek te ver.

Dam verbond geen consequenties aan haar opstelling. Politiek gezien was dat zwak. Als je zo overtuigd bent van misleiding door een wethouder, dan moet je de raad minstens een uitspraak, in de vorm van bijvoorbeeld een motie van afkeuring, vragen.

Nee dan de SP, die hield tenminste een motie overeind waarvan van meet af aan duidelijk was dat die geen steun zou krijgen. De SP vroeg naar de bekende weg en wilde iets wat onlangs gebeurd was, verweten de collega’s. Maakt me niets uit, stem er maar over, redeneerde Rinus van Dries. Hij en zijn twee SP-ers stonden, zoals voorzien, volledig alleen.

Verheldering

raad Ik vraag me af of het voor de meer dan honderd “net yn it politike sâlt bebiten” belangstellenden allemaal te volgen was. Burgemeester Brok deed zo nu en dan een poging de woorden van de raadsleden of de wethouders te verhelderen, maar dat gebeurde te incidenteel.

Qua visuele opstelling was er ten opzichte van vorig jaar een verandering. De raadsleden zaten nu op een verhoging aan weerskanten van een lange tafel, waarop onder andere een historische schuttershelm en een brandweerstok lagen te pronken.

Duidelijk zichtbaar voor het publiek, maar ongelukkig voor de discussie. Wie naar de microfoon wilde, moest van de verhoging stappen. Dat werkte de discussie niet in de hand, eerder vertragend.

Ja, maar nu zagen de mensen de woordvoerders wel in het gezicht, was de uitleg van de kant van de griffie. Klopt, maar waar kwam men voor? Om de poppetjes te bekijken of voor het debat, voor de wisseling van argumenten? Ik in ieder geval voor het laatste.

Na afloop keek de cultuur om de hoek. De temperatuur was een stuk aangenamer, de tegenstanders stonden weer genoeglijk te evalueren. In informele sfeer met een hapje en een drankje werd geluisterd naar muziek, naar de mening van “stadsdichter” Henk van der Veer, en nagepraat over het politieke jaar.

De Sneker politiek, waarde lezer, gaat een zomertukje doen. Maar vreest niet: Arno, Andries, Hans, Jan en Tom waken over u.


Friesland Vaart in Sneek, nou en...

29 juni 2006 - Waar was de gezelligheid, die de editie 2002 van Friesland Vaart kenmerkte? Toen drukte in de Houkesloot, shantykoren bij de opblaastoren. Nu meerden twee kunstwerken, gemaakt door Landustrie, vertelde directeur Peter van Leeningen mij trots, af aan de Pampuskade. En zo nu en dan voer de PW zoveel met een muziekkorps langs om vervolgens weer richting Sneekermeer te verdwijnen.

Nee, die gezelligheid was ook niet langs de Bothniakade en Koopmansgracht te vinden. Veel lege plekken, waar de vorige keer feestelijk versierde bootjes lagen. Pas na de Elektrische Brug, waar ooit Wouda stond, lag men dicht bij elkaar en kreeg je het gevoel dat een watersportevenement van "komsa" in Sneek was neergestreken.

Bij de Waterpoort vond het culturele hoogtepunt "Ode aan het Water" plaats. Organisator Klaas Toering liep zenuwachtig rond. "Het is een half uur voor de première, snapst."

boboboot

Nou, het werd meer dan een half uur, want pas toen het donker begon te worden, ging het los. Het leek Oerol wel.

Nynke Laverman, Jan Tekstra en al die anderen, het orkest onder leiding van Peter van der Zwaag, verzorgden een prima programma. Maar er moet me toch iets van het hart. De ontwerpers van het spektakel hebben namelijk over het hoofd gezien dat wat op het water van de Kolk plaatsvond, voor veel toeschouwers niet te volgen was. Bijvoorbeeld het optreden van Nynke Laverman en eerder het ontvouwen van de Fryske flagge door een historisch figuur op een vlot.

Wie niet vooraan stond, keek tegen de hoofden van andere toeschouwers aan, te beginnen met die op de eerste rij. Alleen wat op het schip plaatsvond, dat was te volgen. En dus was het logisch dat de mensen tegen elkaar begonnen te praten.

Kosten noch moeite waren gespaard, heet dat. Nou, dan hadden die paar centen voor een videocircuit er ook nog wel af gekund, en dan had iedereen van het spektakel kunnen genieten.

Of was alles alleen maar bedoeld voor de bobo's en pommeranten die op boeiers en in pramen in het midden van de Kolk zaten?


Oerol is oer

26 juni 2006 - Nee, ik begin niet met te vragen naar wat de overeenkomst is tussen Oerol en het Nederlands voetbalelftal. Ik geef meteen de oplossing: voor beide was het zondag 25 juni afgelopen.

Gisteren zijn we teruggekeerd van het festivaleiland Terschelling. Het was een drukke Oerol-week met veel theater, zowel in een afgebakende ruimte als op straat. En verder muziek op het festivalterrein Westerkeyn en Onder de Pannen.

langhout Als je in de omgeving van Midsland verblijft, zijn dat de dichtstbijzijnde locaties. Ze hebben elk een eigen type muziek, maar niet publiek, want ik zag veel dezelfde mensen bij Onder de Pannen als op het festivalterrein.

Sjoerd (sjongt André Hazes) Tjepkema programmeert off-festival. Met het duo “Quick, quick, slow” (here wy go), met Ernst Langhout en Johan Keus (rechts en links), en met bluesbands als Roadhouse en Pebbles en de Rambams (“We zijn wereldberoemd op Terschelling”).

Op Westerkeyn kom je voor Stevie Ann, Spinvis en Lavalu (hou die groep in de gaten; op West wist Lavalu het publiek zo te boeien dat een omstander spontaan de zangeres/toetseniste een bloemetje aanbood).

Je maakt een keus uit het grote aanbod van voorstellingen en je weet van te voren dat Oerol lijdzaam wachten in houdt. In de rij voor de veerboot, in de rij voor de kaartjes, in de rij voor de voorstelling en in de rij voor de kassa van de winkel. En als je laat gaat eten, is de kans groot dat je ook in de rij voor een tafeltje moet wachten.

schubbenkind

Maar laat je niet ontmoedigen, het gebode is het wachten waard. “Broeders” van Jetse Batelaan op een late avond op bijna het uiterste oostpuntje van de bewoonde Terschellinger wereld (met daarna een Skylger Juttersbitter als afzakkertje in het Heartbreak hotel). “Vlucht”, acht minuten technisch vernuftig theater of het hilarische “Luna”, het Mobiele Naaiatelier en “Schubbenkind” van De Vogelfabriek, theaterervaringen die je vooral door cobinatie spel en omgeving niet gemakkelijk vergeet.

Want in welk theater zie je in een stuk over de kwetsbaarheid van de mens ineens een konijntje door het beeld lopen? En waar zie je, als de dorpelingen een gestorven medebewoner op een houten deur naar de zee dragen, aan de kim een containerschip passeren? Groter onbedoeld contrast tussen oud en modern is er niet.

En dan kom je thuis, ben je weer bezig met de gewone dagelijkse bezigheden en lees je dat Hendrik Jan de Stuntman van vijf meter naar beneden gestort is.

stuntman

Hendrik-Jan de Stuntman na val naar ziekenhuis
TERSCHELLING -  Bij de laatste Oerolvoorstelling van Hendrik-Jan de Stuntman op het parkeerterrein bij Paal 8 op Terschelling viel de artiest zondagmiddag rond half vijf voor de ogen van het publiek uit een 5 meter hoge stellage. Zijn veiligheidsharnas begaf het.

De Amsterdammer is met een gebroken pols en rugletsel in de traumahelikopter naar het Universitair Medisch Centrum in Groningen gebracht. De groep wilde na dit Oerol met de gevaarlijke stunt stoppen.

Aldus het bericht op de website van de Leeuwarder Courant. Ik heb tijdens de voorstelling van woensdagmiddag bijgaande foto gemaakt van het moment dat de auto de stellage ramde waar Hendrick-Jan (Jos van Wees) op stond en toen was er niets nog niets aan de hand.

Het kan verkeren. Voor hem en later na het slotspektakel was het Oerol oer; een paar uur later gold hetzelfde voor Oranje.


Ut Skylge

15 juni 2006 – Morgenavend begint “Ut Skylge”, de Terskellinger fariant fan ons Ut Sneek. Allenig wat dagen langer en over un groter gebiet utsmeerd. Ik hew ut programma nog niet helemaal deurnomen, mar der sit weer un soad aardige kultuur in, dat he'k wel sien.

Wy salle saterdag met de boat. Ut sal wel druk weze op ‘e diek. Open dag fan de luchtmacht in Luwwarden en dan ok noch us al dat folk dat naar Terskelling wil. Gelukkig gane frijdag ok al un soad.

We salle ok noch op ‘e fiets. Nou nee, niet fan Sneek naar Harlingen, mar wel op ut eilaan. Nuver dat derre fietse anders bij je aankomt as hier in ‘e omgeving. Forug jaar saten we met un ploegje op Oost en dan moesten je veertien kilometer fietse om in West te kommen. Teugen de wien in fansels. Fluitend deden we ut. As je hier teugen de wien in naar ut sentrum wille, hewwe je de smoar al in en pakke je de auto.

Met regen is dat wat anders, mar derre fine je regen ok niet su slim. Wat plastik kleren an en de pet wat dieper over de ogen en dan kenne je der wel weer tegen.

Je fernere op Oerol ok dingen die je hier in ut teater niet fenere sudden. Forig jaar sat ik bij in mini-opera fan Mariecke van der Linden in ut bosteater. Nou, je konne je de kont niet kere, su klein waren de bankjes, eigenluk spoorbielsen in ‘e groon, en kramp in ‘e kuten, niet misseluk. Mar je lijde deur foor de kultuur. Ut lijsje is foor un deel al maakt, mar ik seg niet wer ik/wij heen salle. Dat komt later wel in woord en beeld. Eerst maar tot na ut Oerol.


Skûtsjesilen en dekorum

13 juny 2006 – It wie jûn de tredde gelegenheid yn fjouwer dagen dat ik ûnder skûtsjefreonen wie. Sneon te gast by it jubileum fan de eignersstiftings fan it Earnewâldster skûtsje, justerjûn bestjoersgearkomste fan de SKS en fannejûn haw ik nei de trainingsjûn west dy't de KWS op de Snitsermar foar de jongere SKS-bemanningsleden fersoarget.

It wie net de bedoeling dat ik der jûn wat leare soe, foar in pear publikaasjes soe ik wat foto's meitsje. Mar ik bin der jûn efter kaam dat in kaai ek wolris in oare kant as normaal opdraaid wurde moat. It wie mar goed dat Douwe V. fan Grou sa helder wie, oars hienen de Ynglings noch foar de kant lein omdat de seilen net foar it ljocht helle wurde koenen. It wie fannejûn prachtich op it wetter; dat blykt ek wol út de foto dy't ik útsocht ha.

Folksliet by it buffet

Sneon by Earnewâld wie it ek al sa'n moaie dei. De silerij wie wol aardich, der siet mar ien goed krúsrek yn en foar it oare wie it hast helendal besyld. Snits wûn en gasthear Earnewâld waard tredde. In komplemint foar Gerhard Pietersma en dy. Se kamen fan it 14de plak ôf. Op de grutte rûnfeartboat de Marprinses ha wy it festyn besjoen.

It wie foar it oare in ynformeel barren. Gjin taspraken, allinnich in koart wurdsje fan Ellen Wester, de iennige froulike stiftingsfoarsitter binnen de SKS, en in pear wurden fan Eelke Lok, krekt dy fan Omrop Fryslân, as ynlieding op it oerlangjen fan it jubileumboek. “It ynieke fan it boek is,” sei Lok, “dat it no ris net troch Klaas Jansma skreaun is.” It bliuwde efkes stil ear't der applaus kaam.

Gjin dekorum dus en dan falt it je rau op it liif as je ynienen it Frysk Folksliet sjonge moatte. Werom? Omdat de slaadsjestafel út it rom fan it skip omheech komt. Dat skynt gewoante oan board te wêzen, begryp ik.

Wier, dekorum hoecht foar my net altyd, mar ik ha wis noch wol in bepaald gefoel by ús folksliet, like goed as ik dat ha mei it Wilhelmus.

As it dan songen wurde moat by in buffet dat omheech komt, dat giet by my de grize oer de grauwe. Ik wol roppe: minsken dit heart net. Mar dat doch ik net. Safolle fatsoen ha ik noch wol.


Zwerven door Greidhoeke, Titisee en Earnewâld

9 juni 2006 – Ja, ik weet dat het warm is en dat het nog warmer wordt, maar ge hoort mij niet klagen. De ventilator maar aan, als dat niet genoeg helpt de waterkoeler van zolder halen en tenslotte maar met de laptop onder de parasol in de tuin.

Nee, niet in zo'n vreselijke oranjebroek met staart. Mijn god, wie daarin loopt, loopt echt voor aap. Als ik onverhoopt door Duitsland rij op weg naar mijn vakantieadres, zal ik op een gaatje na mijn ramen blinderen. Het schaamrood op mijn kaken zullen ze niet zien.

Barend en Van Dorp zitten met hun WK-programma op zo'n jodelterras in Titisee. Ik zag daar toevallig beelden van op Talpa.

Us Foppe

Nee, ik kwam niet zappend langs, ik had Jong Oranje de Europese titel zien winnen, waardoor ús Foppe op een welhaast hemelse troon kwam te zitten.

Wie plaatsten hem daarop? De media natuurlijk. Drie oorzaken zijn daarvoor aan te geven: 1. de naam Foppe bestaat uit twee lettergrepen, dat bekt; 2. hij heeft echt verstand van voetbal; 3. hij heeft Heerenveen nog beroemder gemaakt dan de club al was.

We gaan even terug in de historie, waarde weblogconsument. Wiens naam bestond ook uit twee lettergrepen? Wie had ook verstand van voetbal? En wie maakte Heerenveen ook groot? Nee, Riemer maar een beetje. Juist, ús Abe.

Dankzij Abe is Foppe dus nu de voetbalheld van Nederland en steekt hij bijna die andere goeroe van twee lettergrepen naar de kroon.

Wat dat gevolg kan hebben, zagen we deze week. Foppe zei voor Omrop Fryslân dat het Nederlands elftal mogelijk niet eens de eerste ronde zal overleven en het was prompt wereldnieuws.

De journalist van de LC was verbaasd over het feit dat de NOS die beelden een paar uur later al uitzond. Niet zo verwonderlijk. Ze hebben overal correspondenten zitten. En anders is er wel een alerte redacteur op een sportredactie, die ooit bij een Friese krant heeft gewerkt en graag in de memmetaal via een digitale kabelverbinding in het Gooi het Friese programma volgt. Helemaal als hij 's middags de aankondiging van Foppe's optreden heeft gezien.

Valkenburg of Earnewâld

Maar terug naar Titisee. Ik ben er ooit geweest. Het is het Valkenburg van Zuid-Duitsland. Een keer is genoeg. Dan kom ik liever voor een tweede of derde keer in ons zuidelijke vakantieoord.

Goed, nogmaals het is warm en het wordt nog warmer. Dus kun je het beste 's avonds eerst een stukje fietsen. Dat heb ik dus gisteravond gedaan. Reahûs om en via de Kliuw weer terug naar Sneek. Hazen in het land, zwanen die argwanend kijken als je het zesvoudige kleine kroost bewondert.

Ja, die zwanen weten niet wat jij denkt. Straks zijn die kleintjes groot en komen er weer nieuwe zwaantjes en verder. Ik heb al eens gelezen dat zwanen op sommige plaatsen een plaag beginnen te worden.

Nog even terug naar die hazen. Bij Tjalhuizum rende er een door het land. Onvoorstelbaar zo snel. Op de vlucht, maar waarvoor? Van ons had hij niets te vrezen. Wij schieten niet. Wij eten alleen hazenpeper. En toch rende hij als een gek. Op weg waar naartoe? Ik zag geen andere hazen in het groen, groen, groen, groen, knollenland.

Morgen wordt het nog warmer. Morgen ga ik het water op. Kijken naar het skûtsjesilen. Live. In Earnewâld. Want die commissie bestaat 50 jaar. Gefeliciteerd daar, we zullen er een op nemen. Een van de sponsor, zoals Jan S. vaak zegt. In de schaduw, maar wel in een verkoelend briesje. Proost.

P.S. Foar ik it ferjit. Eefkes in tip foar de presentatoren en ferslachjouwers fan Omrop Fryslân: een zeil is yn it Frysk in seil en net in syl. In syl is hiel wat oars.


“Telkens weer het dorp”

wiegersma7 juny 2006 - Goed 80 is hy wurden, Wim wie 57 doe't hy ferstoar. Op 16 november 2000 haw ik him foar it earst en it lêst “live” sprutsen. Wim wie der doe al 26 jier net mear, mar syn geast siet njonken ús by ús petear.

Hy hie in boek gearstald mei ferhalen om syn moaiste lietsjes hinne. Derom wie ik by him, op dy tongersdeitemoarn yn dat hûs efter it Museumplein yn Amsterdam.

Ik wie te betiid, hie noch wat omkuiere en belle oan. Hy die iepen en noege my yn de keuken. Hy wie de kofje noch oan it setten.

Op ‘e tafel lei it boek dêr't wy oer prate soenen. Ik bleddere it troch en sei dat ik in foto fan Rients Gratama tsjin kaam wie. Daliks draaide hy him om en frege oft ik Rients koe. Ik knikte. Hy fertelde dat de Fryske kabaretier sa'n grutte rol yn syn libbe spile hie.

“Toen Wim overleden was, heb ik een hele tijd geen liedjes meer geschreven. Het wilde niet. Toen belde Rients en vroeg of ik iets wilde maken voor zijn nieuwe programma. Ik heb dat uiteindelijk gedaan, en zo kreeg ik de lol in het schrijven weer terug.” It lietsje hjitte “de Weduwnaar”.

Letter kaam hij Hans tsjin. Wer by it selskip fan Rients Gratama. Hy hie doe foar in oar programma, as it my net mist “Regen op het Bloemkoolcorso”, in tal nûmers skreaun. It klikte mei Hans en sy waarden partners.

It ferhaal kaam der sa optein út en waard mei safolle “verve” brocht, dat hy de molke op it gas ferjitten hie. It siede oer. Doe tocht ik oan myn beppe dy't ek faak troch alle alteraasje de molke foar de kofje op it gaspitsje fergeat. De gefolgen rûkten itselde.

Ik ha dizze anekdoate brûkt doe't ik foar it blêd fan BumaStemra it fraachpetear útwurke. Nei't hy it blêd lêzen hie (hy hoechde it ferhaal net earst te sjen), skille hy my op om te sizzen dat hy der o sa wiis mei wie.

Ik ha him mar net ferteld dat ik de foto fan Rients brûkte om it petear op gong te helpen. Rients hie my it ferhaal oer it lietsje en Hans in pear dagen earder ferteld, doe't hy yn Amicitia spile.

Ik ha krekt noch even in myn digitale Van Daale sjoen. It stiet der yndied yn: "lonken op, naar... zij kon het lonken niet laten, zij lonkte naar iedere man (Wiegersma)"

It wie ien fan syn romrofte teksten, mar hy hat noch safolle oare juweeltsjes skreaun. In pear jier ferlyn haw ik yn de Lawei “Telkens weer het dorp” sjoen, in lietsjesprogramma om de teksten hinne dy't hy skreaun hie foar Wim. Jenny Arean wie ien fan de meiwurkers.

De finale wie fansels “het dorp”, de tekst (“en dat is mijn eigen tekst”, sei hy in pear kear yn ús petear mei klam) dy't hy op de musyk fan Jean Ferrat skreaun hie.

Doe't ik fannemoarn it nijs fan syn dea hearde, begûn ik it spontaan te sjongen. “Thuis heb ik nog een ansichtkaart...” It lietsjes giet oer Deurne, oer syn bertedoarp, mar it giet ek en foaral oer langstme, oer de tiid dat alles noch beskerme wie, net ongewoan.

Dat gefoel fan froeger wie alles better, hawwe wy allegearre mar hy hat it in stim jûn. Betanke derfoar Friso.

(It boek dêr't ik it oer hie, is yn 2000 útkommen by Nijgh & Van Ditmar, yn de Pluchereeks. It hiet fan “Telkens weer het dorp” en sil fêst noch wol te besetten wêze.)


Dag van het beest, of niet soms?

6 juni 2006 oftewel 662006 - Het zou vandaag de dag van het beest zijn. Ik heb even gegoogled (dit woord staat overigens nog niet in de officiële Nederlandse woordenlijsten) om er wat meer over te weten te komen. Een miljoen en tienduizend treffers en daaruit koos ik maar de eerste de beste site, waar in dit kader Apocalyps 13,18 werd geciteerd.

“Nu komt het aan op scherpzinnigheid! Wie doorzicht heeft, kan het getal van het beest berekenen. Het duidt een mens aan, en het getal van die mens is 666.”

Dezelfde site geeft aan dat 666 uiteengeraffeld kan worden in 600+60+6.

“Wanneer nu de liefde van de mens verdeelt is in 600 voor zichzelf, 60 voor de medemens en 6 voor God, dan is hij ook volmaakt, maar dan een volmaakte duivel.”

Ik vraag mij evenwel af of met 666 niet bedoeld wordt het jaar 666 na Christus, want we zouden nu toch 06062006 schrijven of 20060606 of 060606 of 2006+06+06=2018.

Kortom, je kenne der alle kanten met út. (Overigens is en blijft 6 juni voor mij een bijzondere dag, maar waarom zal ik niet verder uitleggen.)

Het afgelopen Pinksterweekend brachten wij door bij vrienden op de Gooise matras. Dat betekent altijd ook iets bijzonders doen. Liefst zo'n beetje in de driehoek Hilversum, Bussum, Laren. Want dat kun je befietsen.

In dat kader zijn we in het Singermuseum in Laren geweest en daarna zijn we over de Hilversumse Hei naar de ecobrug gefietst. Het is de langste en zwaarste ecobrug ter wereld, zo las ik ergens.

De Utrechtse Heuvelrug wordt door dat 800 meter lang en 50 meter brede kunstwerk verbonden met de natuur rond het Gooimeer. De brug, die 35 meter boven NAP ligt, bestaat uit 4.000 vierkante meter prefab beton en op die betonbak zijn 50.000 vrachtwagenladingen aarde gestort. Totale kosten 13 miljoen Euro, betaald door onder meer Postcode Loterij, Provincie Noord-Holland, NS, Goois Natuurreservaat, Europese Unie en ministerie van LNV.

Voordat je het in de gaten hebt, ben je erover heen gefietst. Aan de ene kant ligt een breed zandspoor, zoals je in veel bossen zien, aan de andere kant vind je een opstaande rand. Verder zie je op een bepaald moment “in de diepte” golfbanen, waterpartijen en een spoorbaan. De verkeersweg die je en passent oversteekt, zie je nauwelijks.

Bij dit type projecten stellen de vistrappetjes van het Wetterskip Fryslân amper iets voor. Over de kosten daarvan werd enige tijd gemekkerd.

Zijn dergelijke voorzieningen zonde van het geld? We moeten dat maar eens voor de natuur over hebben. De natuur heeft al genoeg voor ons over gehad.

Overigens, bijgaande foto geeft een stukje stadsnatuur weer. Ook dat kom je in het Gooi tegen.


Fanfare

3 juni 2006 - Je moet het gezien hebben, dat zei iemand over het openluchtstuk van Teater Snits. Gisteravond heb ik op de tribune plaatsgenomen en mij ondergedompeld in wat onze plaatselijke coryfeeen van dit "melodrama" van Bert Haanstra brouwden.

In Wiesje Jansma als regisseuze heb ik alle vertrouwen. Ik ken Wies al heel lang en ben blij dat ik ooit heb kunnen "bemiddelen" zodat haar productie "Who is afraid for Virginia Woolf" in een Friese vertaling kon worden opgevoerd (als ik mij goed herinner met Riek Landman en Jan Eekma als twee van de vier spelers).

Yde van Dijk is mij ook niet onbekend, maar sinds een voorstelling over een ontvoerde paus in IJlst, had ik Jan Sluyter niet meer zien spelen. Hij en Loke Dijkstra waren de kasteleins, de sleutelfiguren in het verhaal waar Bert Haanstra zijn legendarische film op baseerde.

Twee intriges lopen door elkaar: het dorp Lagerwiede raakt gespleten door een conflict tussen twee musicerende kasteleins, waardoor de plaatselijke fanfare niet meer mee mag en kan doen met het concours, het hoogtepunt van het jaar. De tweede lijn is de liefde tussen de politieman Douwe, die woont bij de ene kastelein, en de dochter van de andere uitbater. Ge voelt het al met de klompen aan: Douwe komt tussen twee vuren te liggen.

Bovendien is er nog het suurtsje van een groenteboer, die de doorslag moet geven als de meerderheid bij de concurrende korpsen nodig is, die zich laat inpakken en chanteren door de zuster van een van de kasteleins.

Er werd voor amateurspelers goed gespeeld, Wiesje Jansma had de mogelijkheden van de Stuiversebrug en de woningen daaromheen goed benut. En natuurlijk kon de Zwette perfect in het verhaal worden betrokken. Wat mij vooral frappeerde was het makkelijke switchen tussen de talen, van Fries naar Nederlands naar Snekers. Het gebeurde niet geforceerd.

Teater Snits heeft nu op twee locaties in de stad een dergelijk spektakel gebracht: in de Kolk en bij de Stuiverse brug. Deze traditie moet voortgezet worden. Maar wat is over vijf jaar het volgende punt?

De Watertoren, inclusief abseilen? De voormalige Flexafabriek? Nee, die heeft tegen die tijd wel plaats gemaakt hebben voor woningen. Het toekomstige centrum voor de kunsten met theater, als openingsstunt?

Misschien zijn de jachthavens een idee. Er is vast wel een stuk te schrijven over een (al of niet fictief) watersportdrama dat in Sneek plaatsgevonden heeft.

Ik heb als raadslid ooit in de Commissie Onderwijs en Welzijn en in de raad gesuggereerd dat de gemeente geld beschikbaar moest stellen voor het schrijven van een origineel toneelstuk in het Snekers over Sneek. Laten we daar eens over nadenken.


Kiezen

2 juni 2006 - “It ’s a beautifull day to-day” klinkt op dit moment uit de luidsprekers ter weerszijde van mijn beeldscherm. Ik weet niet van welke cd van Hessel het komt. Dat heb je als je een groot aantal cd’s als mp3 op je harde schijf hebt gezet. “Terug naar Terschelling” komt over een paar minuten voorbij. Dat wordt over een paar weken weer realiteit. Het 25ste Oerolfestival. Wij zullen erbij zijn. En de nodige voorstellingen bezoeken.

Gisteravond even gepraat met Jan, de drummer van Roadhouse. We komen hem altijd tijdens Oerol tegen. Zijn band speelt blues bij Onder de Pannen. “We zijn altijd in de omgeving van Midsland te vinden.”

Het festival trekt relatief veel Snekers, tenminste als ik hoor wie er naar toe gaan. Mensen overigens die ik amper bij voorstellingen aan de wal tegen kom.

Ligt dat aan het programma dat de Friese theaters bieden? Of is het toch de combinatie Waddeneiland en cultuur, die cultuur tussen de kleine en grote c beter verteerbaar maakt. Misschien moet Sneek ook eens over zo’n culturele manifestatie nadenken.

Al is het vooraf moeilijk een keus te maken uit de acts. Ik heb het lijstje op www.oerol.nl al doorgevlooid, maar de definitieve keus maken we wel aan boord.

Uitzoeken van theatervoorstellingen zal dit weekeinde ook plaats moeten vinden. Vanavond lukt het niet, dan wordt Fanfare bekeken. Ik heb vanmorgen van kapper Harm al een enthousiaste “recensie” meegekregen.

"Geen probleem pauze"

Het programmaboekje van de Lawei is binnen. Zorg dat de keuze voor 9 juni in Drachten is, dan loot je mee voor de voorstellingen. Prima, maar de Lawei heeft iets nieuws ingevoerd wat naar mijn mening wat te ver gaat.

De directie introduceert de “geen probleem pauze”. Op een duppie na twee euro bij de prijs van het kaartje op en je drankje staat in de pauze klaar. En bij veel voorstellingen die geen pauze kennen, na de voorstelling.

Dat laatste vind ik heel vreemd. Want ik ben toch niet verplicht te blijven, beste meneer Avezaat, directeur van de Lawei? Ik bepaal zelf wel of ik ga of niet en of ik iets wil drinken of niet. Maar ik heb wel die 1,90 extra betaald.

Nee, dit was onder Roel Oostra niet gebeurd. Dit heeft niets met publieksvriendelijkheid te maken. Dit is productiedenken, managersgedrag, publieksonvriendelijk, dit slaat door. Of is het soms een verkapte verhoging van de toegangsprijs?

Straks komen de boekjes van de Harmonie en het Posthuis ook binnen. (Die laatste valt net in de bus.) En Wijnstok zal zijn programma voor Cine Sneek presenteren. In de toekomst komt daar het Sneker theater ook nog bij. Keus te over.

Wiettelers in Kimswerd

Over kiezen gesproken: waarom kiest een rechtgeaarde illegale wietteler voor een dorp als Kimswerd, of all places? Dan weet je toch dat je een keer tegen de lamp loopt? Je kunt niet in de massa onderduiken zoals op die bovenetage van Zalen Schaaf in Leeuwarden het geval was. Er is altijd wel een slimme inwoner van het dorp van Grutte Pier, die letterlijk en figuurlijk lont ruikt of iets opvalt dat het daglicht niet verdragen kan (omdat het weggekalkt wordt).

Een andere keuze die de afgelopen week gemaakt is: die tussen Rita Verdonk en Mark Rutte. De VVD-ers hielpen met 51% de laatste aan een nipte overwinning.

Ik heb bij dat resultaat wat een dubbel gevoel. Laat ik voorop stellen dat ik geen fan van Rita ben en helemaal niet van haar beleid. Dat 46% van de VVD-ers haar steunde, zit mij niet lekker. Want die onderschrijven wat zij ten aanzien van asielzoekers uitspookt ten volle.

Uit analyses bleek al dat de keus voor Mark Rutte een rukje naar links betekent. De VVD schuift op in de richting van D66. Rita Verdonk als lijsttrekker van de liberalen had de overlevingskansen van D66 vergroot.

Pechtold, Van der Laan, Zelle en al die andere kandidaten moeten maar eens goed gaan nadenken over de koers van de democraten en de uitstraling in het jaar dat ons nog van de Tweede Kamer verkiezingen scheidt.

Misschien is het toch niet zo’n gek idee om te streven naar een nieuwe links-liberale beweging. Schuif de Rutte-vleugel en D66 in elkaar en laat Rita met Wilders en de andere rechtse broeders de andere kant van het politieke spectrum opzoeken. Arno Brok, onze Sneker burgemeester, heeft als voorzitter van de Friese VVD dat idee al eens geopperd.

Dan komt er helderheid in ons politieke bestel; dan hebben we een socialistisch, een confessioneel, een links-liberaal en een rechts blok in ons land. Geen enkele partij haalt ooit een absolute meerderheid, dus ons onvolprezen poldermodel houden we overeind.

En er blijft nog wat te kiezen over.