logoTerug naar de voorpagina...

Herfst bij de Zwette

29 oktober 2006 - zonder woorden.

zwette zwette zwette

Skool

Nou ju, der was ik weer us. Op mien faste plekje, hier op de waterpoort. Hast ut seker wel deur, want anders wasto niet even bij mij langs kommen.

Gisteren kreeg ik un telefoontsje fan de HCIA, de geheime dienst fan de Grote Baas, dat der su fandaach wat in de Luwwarder staan. Se hadden dat sien op de weblog fan HvdV. En omdat hier boven de tied alle tied is, ut ferleden ut heden is én de toekomst, wisten se wat mear en hewwe se mij even beld, sien. Su ik mij niet doodskrikke.

Nou, ik naar ondren, om un krante. Eerst naar de Lektuurhal, mar die is der niet meer. Fut, naar Luwwarden. Wat is ut wat met die seun fan hun, niet? Hewwe se hem tussen de slangen in de auto fonnen, mar hij is der noch goed foorweg kommen, gelukkich.

Toen naar Van der Velde. Sonder dat ien ut sien het, hew ik gau de krante deurbladert en ja hoor,der ston ut: mien hotel wurdt un skool. Kienders die in de horeka wille, mutte der de praktiek leare.

Ik fien ut mooi dat se nou wat met mien hotel gaan doen, mar ik hew altied seit, horeka kenne je niet lere. Ut sit in je. Je binne horeka en je blieve horeka, je hele leven lang, tot na je der niet meer binne. Derom hew ik hierboven ok un hotel, mar dat hew ik dij al un kear ferteld.

Ut skiet al weer op naar de kerst, morgen is ut weer wintertied. Mar ut is wel nuver. Toen ik hier sitten gong, hoorde ik de eenden, krek of ut foorjaar is.

Wasto 35 jaar leden niet met dien maat bij mij in ‘e saak? Wast wel wat senuwachtig. Tiid haldt gjin skoft; ut is as was ut gistren..

Nou ju, ik gaan maar weer, dou must mar even naar Theo Ruis foor un bloemke foor de frou. Fient se altied mooi.


Roozendaal, Kracht en De Groot

26 oktober 2006 - Vanavond een prachtig optreden van Maarten van Roozendaal, Egon Kracht en Marcel de Groot bijgewoond in de Lawei in Drachten. Sinds "Red mij niet", het liedje waarmee Van Roozendaal eens de Annie M.G. Schmidtprijs heeft gewonnen, volg ik zijn carrière.

Maar niet alleen die van hem, ook die van Egon Kracht, waar ik een speciale band mee heb. Vooropgesteld, hij bewees vanavond weer dat hij een begenadigd basspeler is. Maar ook de muzikale stimulator achter Maarten van Roozendaal. En zijn samenwerking met Marcel de Groot, zoon van Boudewijn, heeft zeker meerwaarde voor dit gezelschap.

Die samenwerking dateert uit de tijd dat Maarten een project in de Rode Hoed, een theater in Amsterdam deed. Maarten had in het Theaterinstituut teksten van voor de oorlog opgedoken en opgepoetst. Ik mocht hem daar over interviewen.

Vanavond bracht hij een programma dat als titel Barmhart meekreeg. Twee hoogtepunten waren het liedje over een oude moeder die eigenlijk allang dood had moeten zijn ("Het te late einde") en over zijn stervende vader ("Sterfbed").

De combinatie met gitarist Marcel de Groot bleek muzikaal een grote verbetering. Het haalde de aandacht wat weg bij de soms bijtende manier van pianospelen en zingen van Van Roozendaal. En zijn soli plus bluesspel mochten er zijn.

Maar even terug naar Egon Kracht. We hebben na afloop afgesproken dat hij zo gauw dat kan naar het nieuwe theater in Sneek komt.

Egon heeft namelijk iets met Sneek. Zijn grootvader was ooit keeper in het eerste elftal van de VV Sneek. Hij werkte toen bij een drukkerij in Sneek. Nee, niet aan de Singel. Dat moet in de vijftiger jaren geweest zijn. De familie verhuisde naar de Zaanstreek.

Ik heb daar ooit bij de familie Kracht gelogeerd. Wat op dit kleine jochie veel indruk maakte, was het overvliegen van de Super Constellations (vier motorig en drie staartvinnen), onderweg naar Schiphol en de tocht in een VW-tje naar het strand van Zandvoort.

Vanavond liet de kleinzoon van ome Hannie en tantie Titie en de zoon van Henkie, mijn vriendje tot de familie naar het westen ging, die decennia even wegvallen.

Ik hing weer even in de vensterbank en keek naar de blauwe lucht en KLM-kleuren en voelde de nauwe achterbank van de Kever. Ook een daad van barmhartigheid.


Skiep

24 oktober 2006 - It wetter falt sa no en dan mei bakken út de loft, de skoarstienreager hat it kanaal nei de houtkachel himmele, dat fan snein ôf kin de brân der wer yn. Want dan is de wintertiid wer yn it lân.

Fannemiddei seach ik efkes yn Duinterpen. De skiep wienen der wer en as "kroniekeur fan it deistige Snitser libben" woe ik dat efkes fêstlizze op de CF-card (hoe lang is it lyn dat wy it noch oer de gefoelige film hienen?).

Se stienen der manmachtich. Ferline wike waarden de kommisjeleden fan SOM noege om der fannemiddei ek te wêzen. Ik ha se net sjoen. Of hiene se harren ferstoppe yn de keppel skiep?

(As reaksje haw ik te hearen krigen dat se der wol wienen, mar op in oar plak, wêr't se earst op 'e hichte steld waarden fan hoe it by sa'n keppel om en ta giet.)


Klootskiete

22 oktober 2006 - We hewwe gistren neven en nichtendag had. Dat hewwe we wel faker deen, mar dan un heel wiekend. foor de ouder wurdende D’s is nou un dag ok wel lang genoeg. Na een week fan kommissiefergaderingen folge, un simposium over ut OBW en ander gedoente was ut lekker om der un dagje onder de D’s fan te genieten.

We gongen naar Twente wer ons suster met de man woont. Ik sal mar niet segge wat der allemaal te eten en te drinken was; nee, ut is, fien ik, beter om even naar de kulturele kanten te sien. Dan hewwe jumme der ok wat an.

waterval

Eerst un fietstocht langs un kanaaltsje met twee stuwkes, se noemen dat derre waterfallen. Dan deur in boske foor un kulinaire stop naar un ouwe boerderij. In de skuur draaiden se onder ut houtsagen Normaal en Jovink en de Voederbietels.

En, derfoor un kompliment an de bedenkers fan ut programma, der was ok un levend replika fan ons Tordie, ut stapbijke fan ons ouwelui froeger. Tordie was wel wat grauwer wurden as dat ik mij herinnerde. Mar se lei har kopke noch presies as froeger op myn skoot. En de smekende blik in de brune ogen fanwege ut stukje brood in mien hannen, was ok nog geliek.

tordie

Ik hew even stiekum naar boven keken. Pappe en mamme, sienne jum ut wel? Hewwe jumme dizze reinkarnaasje regele?)

Langs wat jagende Tukkers en slugende ossen kwamen we op un plak wer we klootskiete moesten. Un Oud-Twentse sport met fan die stienen ballen.

Klootskiete is heel maklik. Je wurde ferdeeld in groepkes, je gooie en ut groepke werfan de kloot it achterst leit, mut as eerste weer gooie. Wie dus steeds ut ferste gooit, is in de minste beurten weer werom bij de start en het wonnen.

We mutte suks hier ok utfiene. Ut is un goeie toeristische attraktie. En ok goed foor de relasies. Je lope sonder dat je ut te merken un heel ein, ut is un sosjaal gebeuren, want je prate un soot met ferskillende mensen, en minne gooiers wurde niet útlacht, want niet een fynt dat erg.

klootschieten

Ons groepke het won. Ik hew der an met holpen met, fien ik self, prachtige gooierij. Ut is niet su moeilik, deur de knibbels, niet omhoog gooie mar foorut. Gang is alles.

Mar je mutte je niet alleen op de bust slaan. Je mutte ok us sien late hoe ut niet mut. Dat hew ik dan ok deen. (Ik wu stiekum de technyk utprobere die un kogelstootster mij us leerd het.) Sun stienen bal kan hard ankomme, dan ken ik jumme fersekere. Gelukkig bukte de hardloper die krek foorbij kwam, hem op tiid.

De hoek weronder de kloot mien haan ut gong was ongefeer 45 graden fan ut parkoers ou en 45 graden omhoog. De arm en de skouders deden seer, mar erger was dat ik mij toen presies as de speulbal foelde. Presies, un grote …..


ABN Amro niet meer in Volvo Ocean

18 oktober 2006 - Het is vanzelfsprekend niet het grootste nieuws voor de Sneker wereld, maar ik denk dat de zeilliefhebbers in onze stad het bericht dat net binnenkwam wel interessant zullen vinden: ABN AMRO heeft net bekend gemaakt dat de bank geen boten in de komende Volvo Ocean Race zal sponsoren.

Een verklaring voor het afhaken wordt niet gegeven, wel wordt gezegd dat de campagne in de laatste race een groot succes is geweest voor de bank. De doelstellingen zijn gehaald, zowel sportief als zakelijk. Een reactie van de race-organisatie in Zweden en van de stuwende kracht achter het project, oud-Sneker Roy Heiner, zijn nog niet bekend.

Overigens zal Nederland wel in de race vertegenwoordigd zijn. Peter de Ridder, voormalig directeur van het Centraal Planbureau en bekend zeezeiler, heeft daar plannen voor, ontdekte ik in het archief van de NRC.

De Ridder wil de Black Pearl aankopen. Dit schip van Walt Disney maakte in de laatste race reclame voor de film Pirates of the Carribbean en werd tweede achter de ABN AMRO 1.


Sneek en de culturele wereld

karstkarel18 oktober 2006 – Soms is het een dooie boel in onze stad Sneek, maar soms kun je ook alle kanten uit. Twee avonden achter elkaar stonden deze week bijvoorbeeld in het teken van de cultuur in de brede zin des woords. Maandagavond bij boekhandel Van der Velde de journalist/schrijver Frénk van der Linden en Alexander Pechtold over het boek “de Steniging”, gisteravond in de Grote Kerk Peter Karstkarel over 550 jaar bouwen en wonen in Sneek.

Oud-Sneker Peter en zijn onderwerp trokken veel belangstelling. “Der sitte meer mensen dan op sondagmiddag in de kerk”, hoorde ik iemand zeggen. De Vereniging Historisch Sneek kan dus terugkijken op een bijzonder geslaagde avond, die waarschijnlijk langer duurde dan gepland was. “Ik hew noch su feul plaatsjes, ik hoop dat jumme un pudsje brood metnomen hewwe,” zei de Luwwarder kunsthistoricus in onvervalst Snekers.

Bouwmeester

Het was een vogelvlucht over of beter een wandeling langs wat Karstkarel de prachtigste plekjes van onze Waterpoortstad noemde. Verschillende namen van belangrijke bouwmeesters passeerden de revue: Molenaar, Bruinissen Troost, Bruinsma, De Blinde, Folkert de Jong en van deze tijd Arjen Goodijk.

Door details te tonen liet hij de schoonheid, maar ook de “lekken en brekken” van sommige panden zien. Azië op het Kleinzand met zijn storende kindertekeningachtige reclame achter de ruiten, het Molenaarpand van Van der Meulen op het Grootzand dat ook ontsierd wordt door schreeuwende wervingsteksten.

karstkarel 2

Kastkarel deed twee oproepen die mij uit het hart gegrepen waren: gemeentebestuur van Sneek, stel nu eens een reclameverordening op waarmee je dergelijke uitwassen kunt aanpakken, en de andere was "ga het werk van architect Goodijk eens goed boekstaven".

Van zijn tekentafel kwamen onder meer het Amicitiapand aan de Leeuwenburg, terwijl hij ook betrokken was bij de hoek van de Stationsstraat en de Kanaalstraat, de Daaldersplaats, ooit hotel Bonnema.

Politiek

En dan van de “kleine” Sneker gemeenschap naar de macro van Nederland met zijn problemen, zoals de botsingen der culturen, de integratie plus de politiek. Dat waren in een notendop de kernthema’s die in het gesprek tussen D66-lijsttrekker Alexander Pechtold en Frénk van der Linden over diens boek “de Steniging” voorbij kwamen.

Het was een interessante bijeenkomst voor de ruim twintig aanwezigen, maar totaal anders van karakter als in de kerk, waar het op het laatst informeel werd. Dat probeerde Van der Linden ook wel, maar het lukte niet.

pechtold

Dat kwam ook wel wat door de formule. Een politicus en een schrijver die van gedachten wisselen over dergelijke maatschappelijke kwesties van gedachten, nodigen niet uit tot interrupties. Daar luister je naar.

Bovendien kon je merken dat Pechtold niet gewend is om te interviewen. Hij wordt liever ondervraagd, dan is hij op zijn best. Van der Linden voelde dat ook aan en hij nam uiteindelijk het initiatief maar over.

De enige uitspraak van Van der Linden die bij mij is blijven hangen, ging over de thema van het boek. “Het is geen politiek pamflet, maar eigenlijk een onderzoek naar het verloop van psychoses, naar trauma’s die we eigenlijk allemaal wel hebben.”

Ik hoop niet dat ze bij Van der Velde een trauma aan deze avond over houden, want gezien de verkoop van “De Steniging” na afloop, “kon ut fanavond niet ut”.


Stadsgids op de Dag des Heeren

15 oktober 2006 - Zondagmiddag, kwart over een. Ik hoor een plof in de gang. Ik veer op uit de stoel en kijk naar buiten. Een jongentje van naar schatting een jaar of twaalf loopt over ons pleintje met een stapel boekjes in de hand.

In de gang ligt een gidsje. Bedrijven Sneek zie ik staan. Moet dat op zondag bezorgd worden? Ik ga terug naar de kamer en draai het boekje om.

Gemeentegids Sneek in blauw op de omslag. Ik sla een paar bladzijden om en zie een foto van het college van burgemeester en wethouders. Twee PcdA-ers en twee CDA-ers, waarvan een met steun van de ChristenUnie.

Onder hun verantwoordelijkheid wordt dus op de Dag des Heeren de gemeentegids verspreid ...


Burlen

13 oktober 2006 - Gistren met un stel maten un dagje fut weest. Doenne we altied su om dierendag heen. Tegen de afond waren we in de Oostvaardersplassen bij Lelystad. Meer as 1500 herten lope der rond en optheden is de bronstied an de gang.

burlen

De mantsjesherten lokke de wiefkes en bestride andere mantsjes en loeie de hele dag deur. Burlen wurdt dat noemd. As je dat nog nooit hoort he, dan is dat burlen heel indrukwekkend. En je fergete dat gelud ok nooit meer.

Dit mantsje het de striid teugen de jongere garde ferloren, fertelde de boswachter. Syn voortplantingsrol is útspeuld. Hij staat no los fan de kudde.

In 'e skiemering hew ik dizze foto noch krek make kennen. Telelens helemaal ut en foor wie der ferstaan fan het 1600 ASA en un stop overbelicht.


Jan Siebelink

10 oktober 2006 - Een mooie avond, gisteren. Bij boekhandel Van der Velde sprak Jan Siebelink op uitnodiging van de nieuwe stichting Literaire Activiteiten Sneek. Bijna 160 belangstellenden vulden de plekken waar normaliter stapels boeken staan.

siebelink

Er komt nog een avond, vertelde LAS-penningmeester Albert Pasma mij. Bij zowel de Bibliotheek als bij Van der Velde staan nog eens evenveel mensen op de lijst, die Siebelinks verhaal willen aanhoren.

Siebelink is bij het grote publiek vooral bekend geworden door zijn roman “Knielen op een bed violen”, maar hij heeft daarvoor ook al een aantal prachtige boeken geschreven. “Knielen …” trok de aandacht, en daarom was het ook zo druk, door zijn thema: een vader krijgt een visioen en sluit zich aan bij een groepering die het zwartste calvinisme aanhangt.

Siebelink vertelde Henk van der Veer over het ontstaan van het boek, de achtergronden (het is eigenlijk het verhaal van zijn eigen ouders) en de reacties erop. Nog elke dag krijgt hij brieven waarin men hem probeert te bekeren, stuurt men hem boekjes over het hiernamaals.

Opvallend was de toon, die in het Fries zo mooi omschreven wordt met “begrutsjen”, iets wat misschien het beste vertaald kan worden met liefdevol mededogen. De grote verdienste van Henk van der Veer was dat hij het gesprek zo leidde dat het geen moment in emotionaliteit ontspoorde, maar een enkel traantje mocht zo nu en dan wel.

siebelink2

Rijen fans stonden in de pauze te wachten tot Siebelink zijn handtekening had gezet. Natuurlijk met opdracht.

De meest markante uitspraak van de avond? “Ik denk dat als ik de hoofdpersonen uit Knielen op straat zou tegenkomen, ik ze niet zou herkennen, terwijl ik ze toch gemaakt heb.”

Twee avonden heb ik nu meegemaakt bij boekhandel Van der Velde, één met de Friese Wiesenthal, Jack Kooistra, en dus gisteravond Jan Siebelink. Maandagavond komt D66-lijsttrekker Alexander Pechthold om er te praten met Frénk van der Linden over het boek “de Steniging”, een roman waarin de hoofdpersoon zich op haar jeugd wreekt, maar dit eigenlijk doet op het verkeerde personage.


Zwart-wit

torens 8 oktober - Eigenlijk is het gek dat we de laatste jaren zo gefixeerd zijn op kleur in publicaties. Dankzij de digitalisering is het aanmerkelijk goedkoper geworden om bladen en boeken in full colour uit te brengen.

Zwart-wit heeft echter ook zijn charme. Vroeger fotografeerde ik veel in zwart-wit, drukte dat in een eigen doka af.

sloot Een beetje pielend met de camera kwam ik ineens de functie zwart-wit tegen. Ik heb er wat mee gespeeld en zet er een paar voorbeelden van in deze log. Zomaar. Omdat het toch wel iets heeft.






Treinpraat op 7 oktober

- Riemer?
- Ja, Annie.
- Wiesto fannemoarn wol op ‘e tiid yn Grins?
- Nee, ik moast op Foppe wachtsje, mar dy wie wer letter omdat Tiny Mulder lêst hie fan fjouwerkante tsjillen en se koenen Abe ek net ynsette want dy stie stil mei in lekke pomp.

- Dag mevrouw achter het loket, mag ik van u een retourtje Stavoren? Enne wie rijdt er?
- Vandaag hebben we de Groninger dag: over een kwartiertje kunt u met Ede Staal heen en met Hans Alders terug.
- Ik heb een hekel aan Groningers.
Is er niet een andere mogelijkheid?
- We hebben een tussenoplossing voor u. Over anderhalf uur komt Hans Wiegel langs, die sluit aan op de boot naar Enkhuizen, maar dat is wel een combi-kaartje.

Hettinga, Hettinga, wat ha jo dien mei dy nammegoarre op de treinen? Ik woe jo wizer ha. Aanst krije wy ditsoarte fan petearen en wurdt de betizing op it spoar noch grutter.
Jo kinne it noch by my goed meitsje as jo dy ferneamde Snitser stikjeskriuwer fan eartiids eare mei in treinnamme. Nee, dy hoecht gjin Henk of Henk te hjitten.
Oene fan Snits, dat is my bêst genôch.


Faktor Lutz

6 oktober 2006 - Jûn efkes sjoen nei Faktor Freed op Omrop Fryslân. Lutz Jacobi wie ien fan de gasten, goekunde fan ûnder oaren Oerol, by it optreden fan Ernst Langhout yn de Koegelwieck yn Hoorn op Skylge. Lutz hat har kandidearre foar de Twadde Keamer en stiet ferkiesber op de kandidatelist.

Nei it gekwetter fan Simone en Gerard, dy't blykber noch hieltyd net yn de gaten ha dat ik ynteressearre bin yn wat de gasten te sizzen ha en net yn de ynterrupsjes fan de presintatoren, mocht Lutz fertelle werom ik op har stimme moat.

No, ik bin noch gjin stap fierder kommen. Nettsjinsteande har PvdA-kursus “Hoe gedraag ik mij in verkiezingstijd” hat se gjin inkeld argumint oandroegen werom ik yn novimber it reade hokje of better it touch screen foar har namme oantikke moat. Spitich, want persoanlik hie ik dochs wol wat fertrouwen yn har.

Se joech it sels oan: se is heech op de list komme, helendal heech foar in nijeling, omdat se direkteur fan de GGD yn Fryslân is, in mienskiplike sûnensorganisaasje.

Mar beste Lutz, praat doch ris oer hoe't it yn it Haagske om en ta giet mei dyn partijgenoate Jehanneke Liemburg, de boargemaster fan Littenseradiel,. Of mei Rinze Algra fan it CDA. Bezint eer gij begint.

In oare politika hat my ek en mear yn de besnijing hân: Moniek Boskma-Veenstra, froeger te Snits, no te Ljouwert. Sy siet op de publike tribune, prominint efter Bas Sleeuwenhoek, skriuwer fan in boek oer de oanlis fan de Afsluitdijk.

Frou Boskma sit yn de steaten foar de VVD, hie yn de gaten dat se yn byld wie, en dat waard helendal dúdlik doe't der praat waard oer plannen fan projektûntwikkelders foar heechbou oan de Iselmar.

Doe bûgde se har nei har buorfrou. Seach se yn de djipte fan de tsiende ferdjipping fan it appartemintenkompleks by Hylpen ôf de boatsjes op de Iselmar? Ja, dat is wol wat oars as in drokke strjitte by it sintrum fan de Fryske haadstêd.

Och, wer meitsje ik my eins ek drok oer? It is my jûn dúdlik wurden dat begjinnende politisy net oars binne as begjinnende artysten. PvdA-ers Bos en Jacobi moatte op de zeepkist om stimmen te winnen; Nynke de Ruiter fan Frjentsjer moat stêd en lân mei telefoantsjes en nijsbrieven bewurkje om it levenliedsprogramma fan de Tros te winnen, fertelde se op de bank.

Nynke die Gerard van der Veer oan Marianne Weber tinken; Lutz Jacobi fergelike har yn dit ramt mei Corry Konings. Frou D. en ik ropten daliks Frans Bauer. Mieningen ferskille.

De hamfraach oan it ein wie: wa hat it programma de Gouden Kooi fan Talpa sjoen, dêr't safolle kommoasje oer is. Trije fan de fjouwer gasten hienen dat net, dykgraaf Paul van Erkelens wol.

Hat hy net ea foar D66 ...?


Weromsjen

5 oktober 2006 – It wie jûn suver wat in weromsjen, in werom yn de tiid, dêr yn Weidumerhout. Trije âldkollega's wienen 25 jier by de baas, by de omrop, lyk as de Ljouwerter altyd skriuwt.

Lucy, ien fan de froulju efter de skermen, dy't ûnder oare it sneonsprogramma “Op en Út” taret, Gurbe ferneamd as presintator en sjonger (ien fan de fjouwer troubadours) en Geart, betûft televyzjeprogrammamakker fierden it mei-elkoar.

Ik ha se kommen sjoen en sy ha my fuort gean sjoen; ik bin selsstannich sjoernalist wurden, sy bliuwden by de baas. It is mar krekt wat je wolle.

Nijsgjirrich is dat Gurbe en Geart beide wat njonken harren radio- en televyzjewurk dogge. Fan Gurbe is dat it meast bekend. Logysk dat der in oanpaste ferzje songen wurde moast fan syn topper “Lit jim gean, Friezen, lit jim gean”.

Geart de Vries hat ûnderwilens twa boeken skreaun: ien oer Douwe A. Tamminga, de ferneamde dichter en skriuwer fan Ysbrechtum, en okkerdeis is syn boek oer en mei skriuwster en sjoernaliste Tiny Mulder útkaam.

Folling fan de frije tiid dus, Geart skreau it boek ek om't hy fakânsjedagen opmeitsje moast.

Hy fertelde my dat Tiny en hy nei Snits komme sille om boeken bij Van der Velde te signeren. It liket my aardich om derby te wêzen.

Fan oaren by de omrop is ek bekend dat se dingen derby dogge. Fannewike stie bygelyks yn de krante dat televyzjesjoernaliste Gryt fan Dunen kandidaat wêze sil foar de provinsjale steaten. Net as listtriuwster mar echt as oankommend steatelid.

Wa fûn ek al wer om 1990 hinne yn it Wapen fan Fryslân, it ferneamde freedtejûns radiofoarum, dat sjoernalisten net yn de polityk aktyf wêze moasten? Sy sei dat omdat kollega Joop Atsma en ûnderskreaune op de list foar de steaten stienen?

Krekt.


Beerenburg

4 oktober 2006 - Ik haw even de boel de boel laten wat de weblog oanbelanget. Frou D. hat in pear dagen oan de Boalsertbaan útfanhúze, it wie net slim, mar dochs, en dus stiet de holle net nei suver dwangmjittich in weblog byhâlde. It giet goed mei har.Tank foar de belangstelling.

Juster stie der yn de krante dat Sonnema syn imago yn alle gefallen op de Amerikaanske merk feroarje wol/sil/moat. It Beerenburgmerk hat gjin jonge, trendy útstrieling.

Dat is al jierren sa. In jier as 15 lyn haw ik op fersyk fan in reklamebureau in tal byienkomsten oer "het gefoel Beerenburg" laad. Der kaam nei foaren dat benammen Sonnema sjoen waard as in drankje goed foar it miksen mei sinaasappelsap en sa.

Doe ha se it net oandoard om in radikale feroaring troch te fieren, nou wol. Ik bin benijd hoe't it ôfrint.