logoTerug naar de voorpagina...

Ankel en Beumer en Drost

31 maart 2006 - Je moatte nea nei boppe sjen en dan yn in kûle stappe. Dan sitte je gau mei ien foet op ‘e kruk en mei op ‘e ankel in pûdsje mei iisblokjes. Erfaring dus. It falt lokkigernoch no wol wer mei, it wurk leit der net stil troch, mar it rint wol ferhipte sleau.

Goed, foar it oare is der net folle te melden. It is net it maaitiidswaar wat we ha wolle, mar dat kin elkenien sels ek wol sjen.

Miskien dôchs wat aardichs út de kulturele hoeke. Ik seach yn de Uitbijlage fan de Ljouwerter dat nije wike sneon Beumer en Drost mei de “Hobbit” yn de Lawei binne.

Ik ha dit stik in jiermannich ferlyn al yn Amsterdam sjoen en ik kin elkenien dy’t fan “fijne humor” hâldt, oanriede om der hinne te gean. Der sitte hearlike fynsten yn. It wurdt oankundige as in bernestik, mar bern fan alle leaftiden kinne der de bûsen by útskuorre.

Roel Oostra sei it altyd al: net stinne, der hinne.

Gjin Baantjer-film

En no wy it dôchs oer kultuer ha, oer de ferdivedaasjekultuer, der wurdt gjin Baantjer-film makke, lês ik op de nijsside fan de Ljouwerter. Endemol doart it net oan. Kin ik my foarstelle. It is op televyzje mei al dy reklame dertusken troch al in toer om nei safolle jier de oandacht fêst te hâlden. It stramyn is ek net geskikt foar in lange film, en as je goed oplette, dan komme der freedtejûns ek geregeld herhellings foarby. Let mar op de froulike resjersjeurs.

Miskien is it wol better om boeken net te ferfilmjen, alteast net lyk as de Baantjers of de Grijpstra en de Gier-rige. De “Ratelrat” is sa’n foarbyld. It boek hat krektlyk as de oaren polysjethrillers fan Van der Wetering humor dy’t je priuwe moatte, sa no en dan wat absurd.

Dat komt yn de film net foar de heren. In scene dy’t je yn it boek geregeld neilêze is de konfrontaasje op de Ôfslútdyk tusken twa drugsbendes; yn de film stelt dat fjochtsjen net folle foar.

Wat dan oanbelanget makket in oar berjocht my wat soarchlik. “Veel kinderen (71 procent) tussen de 8 en 13 jaar hebben onvoldoende kennis over hoe de media functioneren en nemen elke mediaboodschap voor waar aan. Dat blijkt uit een onderzoek van het kenniscentrum Reklame Rakkers in samenwerking met de Radboud Universiteit Nijmegen.”

Dy bern lêze, tink ik, net wat ik hjir delset. Ik hoopje mar dat de bern fan siz mar boppe de, no ja, nim jo eigen jierren mar, net al te kritysk sjogge nei wat ik skriuw.


Zwarte Pieten met het CDA...en de winnaar is...

29 maart 2006 - Zwarte Pieten, dat spel werd weer eens door de partijen in de Sneker gemeenteraad vol hartstocht beoefend. Aan de orde was het informatieverslag met betrekking tot de vorming van het college van burgemeester en wethouders. Wat vonden de partijen van de aangedragen varianten en welke opdracht zou de formateur mee krijgen? Daarop mocht gereageerd worden.

Het ontaardde in het doorschuiven van de vraag: wie houdt één van de twee winnaars van de verkiezingen op 7 maart buiten de collegeonderhandelingen?

De Partij van de Arbeid met acht zetels, daar kun je niet omheen, dus moest de Socialistische Partij (hierna en voor altijd te noemen SP) over boord gekieperd worden.

Die Zwarte Piet kwam echter steeds weer bij dezelfde partij terecht: het CDA. Want Ger Dikhoff en Geert Oldebeuving moesten van hun collega-raadsleden met de billen bloot. Zij waren de enigen die de blokkade richting SP konden opheffen. De Partij van de Arbeid had immers een college met de SP, hoewel pas na een aantal andere mogelijkheden, niet uitgesloten.

Maar o wee, als dat gebeurd was, dan had het CDA een intern probleem gehad. En niet zo’n kleintje ook. Dan had het een pion oftewel een wethouder moeten offeren. (Nu heeft de partij net als de PvdA twee vertegenwoordigers in het dagelijks bestuur van Sneek.)

In een college met de SP had die partij terecht een wethouderszetel geëist. En dan was er geen andere verdeling dan twee PvdA, één CDA en één SP uit de bus gekomen. Dus was het logisch en onvermijdbaar dat Ger Dikhoff de expliciete vraag of het CDA de SP wel of niet bij de collegevorming wilde betrekken, met nee beantwoordde. Daarmee stond de SP dus buitenspel.

SP-fractievoorzitter Rinus van Driel speelde het spel overigens niet slim. Hij waste eerst de andere partijen de oren. “Ondanks de aardverschuiving die de SP veroorzaakt had” en “ondanks dat de kiezers duidelijk hadden aangegeven een links college te willen”, wilde men de SP niet in het college.

Vervolgens, na door diverse fracties onder vuur genomen te zijn, liet de SP zijn eerdere nee tegen CDA-deelname aan het college vallen. Toen hoefde de nederlaag van het CDA op 7 maart ineens niet meer politieke gevolgen te hebben.

Mooie woorden, het was een laatste poging van de SP, een knieval zelfs, om aan te mogen schuiven bij de college-onderhandelingen. Maar iedereen had allang afscheid genomen van die optie. Misschien niet in woorden, maar wel in gedachten.

Nog verbazingwekkender echter was de wijze waarop de Partij van de Arbeid bij monde van Stella van Gent de variant PvdA, CDA en ChristenUnie ondersteunde. Onduidelijk werd welke meerwaarde de ChristenUnie voor de Partij van de Arbeid heeft in de onderhandelingen? Als de eisen van de ChristenUnie niet ingewilligd worden, stapt de partij uit de gesprekken en kan formateur Hans van den Broek terug naar de raad. De partij pokert op een hoog niveau en dat is toch niet helemaal volgens de waarden en normen, die de partij propageert.

In de wandelgangen benadrukte onderhandelaar Gert Schouwstra van de ChristenUnie dat er volop overeenkomsten zijn tussen de drie beoogde coalitiepartners. Maar de ChristenUnie wil in ruil voor haar steun wel de nodige harde punten verzilveren. Je helpt je grote christelijke broeder CDA niet zomaar en je linkse vriendje ook niet. In de politiek geldt het adagium “het is zaliger te ontvangen dan te geven”.

De ChristenUnie liet in de vergadering bovendien duidelijk weten dat zij één specifieke wethouderskandidaat van het CDA wil steunen. Maar wat gebeurt er als die wethouder straks afwijkt van een voor de ChristenUnie essentieel en keihard punt? Dan is er een vertrouwensbreuk tussen wethouders en zijn achterban en zal hij moeten aftreden. Dat is duaal zoals dat tegenwoordig heet. Dan kent het hele college een probleem.

Deze variant is bovendien een onwerkbare voor de betrokken wethouder. De CDA/ChristenUnie-wethouder moet twee partijen en twee stromingen dienen; de ene keer het CDA, de andere keer de ChristenUnie, de ene keer de linker- (want zo ziet de PvdA de ChristenUnie), de andere keer de rechtervleugel van het college. Politiek is zo’n wethouder, ondanks zijn kwaliteiten, de zwakste schakel. En wat zegt de presentatrice van die bekende quiz dan ook al weer…?


Bezitter ambtsketen bak in

28 maart 2006 - Toen ik de Sneeker van 27 maart open sloeg, schrok ik even. Ons aller Arno Brok moet twee jaar de bak in. De Sneeker kopte namelijk “Twee jaar cel voor bezitter ambtsketen”. De gemeente is eigenaar, burgemeester Brok is de eerste burger, representeert ons allemaal en krijgt dus nu de celdeur achter zich op slot gedraaid.

Hoe moet dat bestuurlijk verder? Wordt de eerste loco dan onze burgervader? Of zal Nijpels een waarnemer sturen.

Ik verwachtte op deze vragen in het artikeltje een antwoord. Maar toen ik het las werd het mij allemaal duidelijk. Niet de bezitter van de ambtsketen is veroordeeld, maar de dief. En toen was mijn hartje weer gerust.

Paaskaarten

Ik beken het eerlijk, ik koop de Telegraaf eigenlijk nooit, maar zaterdag heb ik het toch gedaan. De Lektuurhal bood de krant aan voor “een vooroorlogs prijsje”, ik betaalde er 35 Eurocent voor.

In die krant ontdekte ik het bericht dat de Paaskaart steeds populairder wordt. Naar schatting enkele miljoenen Nederlanders sturen de komende weken Paaskaarten naar familieleden, kennissen en vrienden, schrijft de redactie.

Zou het echt zo zijn? Ik geloof er niets van. Bij die miljoenen moet je een nulletje of twee schrappen om op normaal niveau te komen.

Maar afgezien daarvan, de grootste Nederlandse wenskaartenleverancier Hallmark en een woordvoerder van TPG Post worden geciteerd en zij spreken van een hype.

Het zal best vanuit hun optiek. Commercieel gezien is het voor die bedrijven interessant, zo’n Paaskaartguorre, om een Friese variant in te voeren.

Maar, beste lezer, ge zijt gewaarschuwd: ik stuur echt niet een kaart terug.

Eerste kievitsei

De gemeente Sneek “fernijde” ons met het volgende nieuws om even voor 15.00 uur op 28 maart 2006:

“Het eerste kievitsei van de gemeente Sneek is gevonden door de heer J. Boersma uit Sneek.
De heer Boersma, in het bezit van een “aaisikerspas”, vond het vanmiddag iets na twaalf uur, in een weiland bij de Oerdyk.
De heer Boersma biedt het ei vanmiddag om 17.30 uur aan, aan burgemeester drs. A.A.M. Brok. Dan vindt ook het “lotteren” plaats. Als het “lotteren”een positief resultaat heeft, wordt het ei in ontvangst genomen en wordt de vinder beloond met 10 euro en een oorkonde.”

Sneek kan gerust zijn, wij horen er weer bij in Fryslân.


Ontmoeting bij de Waterpoort

27 maart 2006 - Ja jonge, ik sit hier wel faker. Dan sêg ik tegen Petrus: ik mut der even út. Ik mut even sien of se al wat met mien stadsherberch deen hewwe. Dan seit Petrus: Moeke, je wete wer de poort is, en dan kuier ik hierhene. Mien poort is de Waterpoort; su hewwe we boven allemaal ons eigen poortsje.

Ja, ik hew boven ok un hotel, ju binne horeka of ju binne ut niet. Komt straks mar us langs. Doefkes binne altied welkom. Der binne wel anderen. Myn hotel leit op de route fan Petrus naar de opperste poortbewaarder, sa’k mar sêgge. Dy hew ik noch niet in mien hotel hat, Johan het hem ok nog niet sien, seit hij. Mar ja, Johan staat meer te fissen dan dat hij mij helpt. Hindert niks ju, we hewwe hier alle tied, nou.

Nee, ik sit der niet over in, dy opperste poortbewaarder sa’k mar sêgge, die komt fansels un kear langs. Ut het ok jaren duurt foardat Willem van Buuren bij ons naar ut húske weest is, nou.

Ja, foarige week su ik honderd wurden weze. Mar goed dat dat niet deurgaan is. Dan hadden jimme fanafond niet sun feest had.

Ik hew even bij de achterdeur lustert: Henk van der Veer met sien monoloog, mar su prate ik in ut echt niet hoor. Ja, de ferhalen klopten wel. En dan dat froutsje met mien gedichten…

Oh, dou wast ok wel bij de kerk as ik se bij de dooieherdenking foorlas. Ja, dat kwam dan helemaal ut mien gefoel.

Ik skrief noch wel us un ferske. Papier hewwe we boven niet, dus ik doen ut mar op wolkestof. Wolken fladdere weer út mekaar, sien mar naar beneden, oh nee voor jumme niet, jumme mutte naar boven sien. De gedichtsjes ferdwiene dan mar se blieve wel foor altied in mien hoofd sitten.

Nee, nou mustou niet over die filmkes beginne. Ik fon se self wel leuk. Mar se hewwe ut altied over deselde dingen: dat ik self sefeul broodsjes smeer en dat Willem Alexander bij mij kwam en dat ik altied de frou eerst sien wu.

Flauwekul ju, dat fertelde ik alleen as die sjoernalisten bij mij kwamen. Dat was goeie reklame voor ons hotel.

Mar in ut echt bin ik anders. Ik hew ut Henk van der Veer toch sêgge laten: het hotel is mijn toneel, de bezoekers zijn mijn spelers.

Ut het mij wel goed deen dat jumme as echte Snekers bij mekaar waren. En op ‘e eeuwighied ken ut niks skele of ut un week te laat is of niet. Doen ut over vijf jaar maar weer.

Ik hew wel even skrieme mutten toen ik dat filmke sag over hoe ut hotel nou is. Un mooi filmke hoor, dêr niet van, un gedicht op musiek, mar die fiool die hoorde der niet bij, ik fien de treksak feul mooier.

Ja, se nou en dan sit ik hier op ‘e Waterpoort. Niet een die mij siet as ik ut niet wil, mar toen ik dij an kommen sag, docht ik, nou sal ik my mar even sien late. Ik wu even met dij prate, even fertelle dat ik der toch un bitsje bij was fanafond.

Jan Aebele was ok in de Poort van Kleef. Hat ie weer un mop? As die straks boven komt, dan treft hij ut: in ‘e hemel mag men gnieze.


Afscheid van de Lektuurhal

26 maart 2006 - Veel mensen zullen het niet in de gaten hebben gehad, het was vanmiddag in de binnenstad van Sneek rustig, maar Arnold en Mia Balk waren zondagmiddag 26 maart druk bezig hun Lektuurhal in de Nauwe Burgstraat op te ruimen. De honderden rode kratten, die als een muur van kleur voor de bovenramen stonden, werden gevuld met bladen die “retour” kunnen.

Na 35 jaar kwam er een eind aan de Lektuurhal in Sneek, 35 jaar in ieder geval onder leiding van Arnold. Daarvoor kende Sneek dit fenomeen al op dezelfde plaats en verder in onder andere de Nauwe Noorderhorne.

De Lektuurhal was in Sneek spraakmakend, althans voor 1971. Nederlanders bekend van radio en tv frequenteerden de zaak en echt niet alleen voor de kranten. Sommige Snekers spraken er schande van; anderen vertelden de roddels besmuikt verder.

De eerste keer dat ik zakelijk met Arnold in contact kwam, was begin 70-er jaren via de Panorama-affaire. Ik werd bij het Sneeker Nieuwsblad gebeld door een man van een of ander Haags dierenbeschermingsfront (nee, niet de vereniging tot bescherming van …). Wat is dat voor dichtgeplakt, achterlijk gebied bij jullie, was zijn eerste constaterende vraag.

Ik vroeg hem waarover hij het had en hij verwees naar een artikel in de Panorama. Direct Arnold opgezocht, hij zat in feite om de hoek bij onze redactie, en hij had gelukkig nog een paar exemplaren achteruit gehouden, voor het geval dat. Niet lang daarna kwamen wij ook persoonlijk “yn ‘e kunde”.

De grote kracht van Arnold Balk is dat hij weet waarover hij praat en dat hij weet in welke krant of blad het stond. Ik heb me wel eens afgevraagd of hij alleen maar letters stond te eten en niet te verkopen.

Ik heb bijna 500 Perry Rhodans bij hem gekocht; fludderboekjes waren het, 32 pagina’s dik, westernachtige science fiction, in feuilletonvorm. Bij nummer 500 ben ik afgehaakt.

Maandelijks haalde ik computerbladen en Jan Meulendijks Cryptogrammen. Maar toen die laatste in een andere vormgeving op de markt werden gebracht, Puzzelsport stond er ineens met grote letters op, werd Sudoku de puzzelpassie.

Gek genoeg kwam daarna ook het eind van de Lektuurhal in zicht. Had het met elkaar te maken?

Zaterdagmiddag sloten Arnold en Mia begeleid door vrienden en kennissen voor de laatste keer de puideuren. Wij stonden erbij en keken erna. We zagen Arnold naar buiten komen met zijn fiets op de schouder. Zoals hij deze pak 'm beet 7.000 keer naar boven en 7.000 keer naar beneden moet hebben gedragen. Boven de zaak stond de stalen ros veilig.

Vervolgens liep de kleine middenstander onder muzikale begeleiding van Joop de Jong (Wiltsje van Peasens) langs de grootwinkelbedrijven met hun hoofdkantoren buiten de Waterpoortstad en onze eigen Sneker middenstand (Sipke Dijkstra, Olij, Laurens Metz en al die anderen) naar de Verandering. En wij volgden hem. We droegen Lektuurhal Sneek uit.

Bloemenman Theo Ruis keek ons nadenkend na. Dit keer kwam er geen opmerking. Zou hij op dat moment net als ik hebben gedacht aan “de begrafenis van Omke Wopke”?


De Sneekse Snikkelsnijder

25 maart 2006 - Terwijl frou D. op de telefisie un Dútse krimi siet, blader ik in een boekje dat ik in de boekeweek kocht hew bij Van der Velde. Ut is un klein boekje, de helte van de bekende klubblaatsjes salle we mar sêge, ongefear A6.

De mooiste liedteksten, ut is in minibundel die't reklame make mut voor de bekende Pluchereeks van Nijgh & Van Ditmar. Ik hew der self twee delen fan: "Telkens weer het dorp" met lietsjes van Friso Wiegersma, de eks fan Wim Sonneveld, en "Ik doe wat ik doe" en dat binne teksten van Lennaert Nijgh.

Mar in dit boekje kenne je teksten fan onder andere Ivo de Wijs fine, dieselde die bij Mart Smeets in Kafee Turino prachtige taalstukjes brocht.

En wêr gaat de eerste tekst fan Ivo over in dit boekje (ut kost 5 Euro, dat boekje fansels): De Sneekse Snikkelsnijder.

Der kenne je fan alles bij bedenke, de tekst is fantastisch en hast niet de bek út te krijgen. Maar ut slot is ut mooiste:

En de bond van Sneekse snollen
Is wellicht het meest van streek

Toen ik ut las, docht ik geliek an Baantjers "de Cock en het ontluisterde lijk", dat speult ook voor een stukje in Sneek en gaat over lieken der't misskien een snikkelsnijder an te pas kommen is. Misskien dat ik Ivo us een mailtsje sture mut hoe ut no krekt sit.

In ut boekje staan ok noch teksten van drs. P, mar sien Kafeetsje in Sneek is der niet bij. Su Jikke ok niet erch fonnen hewwe. Hy het der ok nooit weest, het hij mij in keer ferteld. Ut was un idee fan un Hilversumse produser met roots in Frieslaan, dat wel.


Collegevorming in Sneek

19 maart 2006 -Dat ik een paar weken geleden door de landelijke politiek de Sneker raad uitgebonjourd ben, zal onderhand wel algemeen bekend zijn. Het is zuur dat je op zo’n manier niet meer in de gelegenheid bent om iets, waar je vier jaar geleden mee begonnen bent, op een goede wijze af te maken. Er zijn nogal wat zaken die de komende periode afgerond moeten worden en waaraan ik en mijn partij D66Sneek graag een steentje hadden willen bijdragen. Ik kom daar zeker nog een keer op terug.

Het wordt twee twee

Terug naar de aktualiteit. Volgende week zal de Sneker raad zich buigen over het informateursverslag dat burgemeester Arno Brok opgesteld heeft. Hij sprak met alle fracties in de raad. Achteraf was het overbodig werk, want na lezing van het ruim twintig pagina’s tellende stuk, is er maar een conclusie mogelijk: ze deden een plas en het bleef zoals het was. Vier wethouders waren het en vier wethouders worden het.

Andries Ekhart, Hans van den Broek, Tom Metz en Jan Bargboer zullen het werk voor u gewaardeerde Sneker kiezers (ook SP'ers) gaan doen, met Arno Brok het dagelijks bestuur van de gemeente Sneek vormend.

En die stelling hebben velen op de verkiezingsavond ook al geponeerd.

Geen vijf varianten, maar één

Ho, ho, Hendrik, er zijn toch nog andere mogelijkheden; er worden toch vijf varianten als haalbaar genoemd?

Zonder al te diep op het verslag in te gaan, de vijf mogelijkheden blijken zich in de praktijk te beperken tot één. Van de combinaties PvdA/SP/VVD en PvdA/CDA/VVD heeft de PvdA gezegd dat het niet logisch is om een college met de VVD te vormen, gezien de verkiezingsuitslag.

De FNP heeft ten aanzien van een college PvdA/SP/FNP gesteld dat er bij deze partij geen voorkeur voor een college met de SP is.

Resteren dus een college van Partij van de Arbeid en CDA en de mogelijkheid Partij van de Arbeid/CDA en ChristenUnie. En dan de Lubberiaanse aap uit de ChristenUnie uit de mouw. Wel collegeverantwoordelijkheid nemen door een tweede CDA-wethouder te ondersteunen. Om het Christelijke geluid in het college te versterken. Dus twee PvdA-ers en twee CDA-ers.

Geachte lezer, aan u de conclusie. Die zal dus niet anders zijn dan die ik hierboven getrokken heb. Dus woensdagavond een korte bijeenkomst waarin waarschijnlijk alleen maar vragen voor de publieke tribune worden gesteld en vervolgens na de koffie naar de borrel in de hal.

En de volgende dag zullen we horen dat Sneek een nieuw college heeft en dat de zittende wethouders op 16 april hun stoelen achter in de zaal weer kunnen innemen.

Politieke vrede

Maar één vraag blijft door mijn hoofd rondspoken: heeft Sneek een college van vier wethouders wel nodig? Of is het alleen maar om de lieve politieke vrede? Als dat laatste het geval is, dan is er maar een karakterisering voor de Sneker politici: STELLETSJE SUURTSJES.


In den beginne ...

Snits, 6 jannewaris 2006: Tja, het moest er toch eens van komen, wil je niet als digibeet of beter weblogbeet door het leven gaan. Een weblog en dat in deze "turbulente" tijd, waarin iedereen zo'n site opzet.

Waarom doe je er dan eigenlijk aan mee? Simpel, omdat Henk van der V., zelf benoemd stadsdichter van het schone stadje S., me al zo vaak gevraagd heeft op welke site ik te vinden ben.

Sneekers

Goed Henk, hier istie. Must mar su rekene, de auteur sien Snekers is op skrift misskien ouwikend fan dat fan dei (der bestaat noch geen Sneker woordeboek), mar syn gefoel voor dat taaltsje en dat stadsje, nou ja, met 33.000 inwoners ken je eigenluk wel prate van een stad, dat gefoel dus, is der niet minder op.

Twa saken, it sil wol op in trijetalige blogsite útdraaie, draaie optheden troch de holle. Fannemoarn it berjocht by de post dat frou Hobma ferstoarn is. Foar wa't wat ôf wit fan de skûtsjeskiednis, wit fansels dat dit de frou fan de legendaryske skipper Sytze Hobma wie.

Frou D. en ik hawwe altyd mei in soad niget mei har en mei Sytze, benammen op it persoanlike flak omgien.We binne tankber dat wy har (en earder ek Sytze) sa goed kind ha en libje mei mei Obe en Ytje, Neel en Jan, Joukje en Hennie, en de bern fansels. Moandei wurdt frou Hobma yn Heech te hôf brocht.

Maaike Schuurmans

Dan it twadde: justerjûn wiene wy yn de Lawei by de première fan it nije programma fan Maaike Schuurmans. In fakfrou, dat foarop, en goede musikanten, dy't har begelieden.

It is in poepetoer om de lietsjes fan Bacharach oer it foetljocht te bringen, en it iene slagget dan ek better as it oare. Guon fine it spitich dat sa'n earste foarstelling net yn Snits plakfynt. Mar oan de oare kant is it net slim. Mei in heal oere steane jo op it parkearplak by de Lawei en earlik sein hat dat teater optheden mear première-utstrieling as hokker lokaajse ta uzes.

Litte wy fierders earlik wêze: Maaike is gjin "Sneekse" mear; alle kearen dat der in stik yn de Fryske media komt, wurdt dat der wer by helle. (Soks bart ek yn stikken oer bygelyks Peter Tuinman, Detta Glashouwer en Joke Tjalsma; in akteur en aktrises dy't al jierren bûten Fryslân tahâlde. Blykber in typysk Fryske gewoante.)

Werom nei de foarstelling fan justerjûn: Maaike ferflocht de memmetaal op in natuerlike wize yn it optreden, mei in Fryske oersetting fan Rients Gratama (fernijde Jacob H. my yn de Ljouwerter; ik hie sels mear oan Baukje Wytsma tocht).

Op it ein wie it lykwols wat ûnwis allegearre. Dat it titelnûmer fan it programma ("Anyone who had a heart") noch net songen wie, sabeare ferjitten wie, dat lei der wat te dik boppe op. It waard as tajefte brocht.

Mar ik miste Raindrops yn de orizjinele taal (it wie wol yn it Dútsk songen) en dat hie foar myn gefoel in bettere tajefte west.

Hawar, it wie in noflike jûn, mar wêr wiene de Schuurmansen nou bleaun en Henk van der V.? Ik koe se yn de Lawei net mear fine.