logoTerug naar de voorpagina...

Wibier wieberen?

29 mei 2007 - Ik was van plan na mijn “in memoriam” voor Jitze Grondsma vandaag het toetsenbord het toetsenbord te laten. Maar toen ik even naar de rss keek, las ik dat een deel van ons Friese College van Gedeputeerde Staten is opgestapt.

Het is geen nieuws waar de landelijke kranten woensdagmorgen mee zullen openen; de LC en het FD, laat staan Wijd en Zijd en de Sneeker zullen niet met extra edities op straat komen, maar als oud-statenverslaggever en oud-statenlid deed het nieuws mij wel opveren.

De gedeputeerden Ploeg, Baas en Bijman hebben gisteren de staten de staten gelaten. Een dag voor de verkiezing en installatie van het nieuwe college. Broedermoord en dergelijke waren woorden die de heren gedeputeerden in de mond namen, toen ze het pluche verlieten. Kwaad om een ingediende motie van treurnis, wat dat ook mag zijn. (Volgens een latere uitleg zegt zo'n motie dat de staten het betreuren dat...)

Net op Brekking, het achtergrondprogramma van Omrop Fryslân TV, werd de vraag gesteld wat er nu met de hoogste provinciale ambtenaar, mr. J. Wibier, gaat gebeuren. Velen vinden dat hij verantwoordelijk is voor de situatie rond de tijdelijke huisvesting van het provinciale apparaat in het voormalige postsorteercentrum in Leeuwarden.

Er ligt een motie die een signaal richting college is om wat aan het probleem Wibier (spreek uit Wiebjee) te doen. Van der Ham, fractievoorzitter CDA, vindt zelfs dat er disciplinaire maatregelen genomen moeten worden.

Laten we het simpel stellen. Als ik de Leeuwarder Courant van de afgelopen weken mag geloven, en eigenlijk heeft het rapport van de externe accountants dat beeld bevestigd, is er onder verantwoordelijkheid van Wibier sprake geweest van vriendjespolitiek en zich niet houden aan regels die we met zijn allen hebben afgesproken.

(Achteraf was het dus niet vreemd dat Wibier op 12 mei ziek bleek te zijn, althans dat werd gemeld bij de onthulling van het kunstwerk langs het PM-kanaal waar hij zou spreken. Die zaterdagmorgen stond er een vernietigend stuk over zijn handelen in de LC.)

Maar Wibier is niet alleen verantwoordelijk, ook zijn bazen, dus het college van gedeputeerde staten. En dat hebben de statenleden onder aanvoering van Van der Ham c.s. vandaag laten blijken. Dus hebben, al deden ze dat mopperend, de drie leden van Gedeputeerde Staten het college verlaten.

Ik vind het een politiek zwaktebod dat de Pvda-ers Anita Andriessen en Bertus Mulder zijn blijven zitten. Mulder (na morgen ambteloos burger) zit in Straatsburg, begreep ik, maar per mobiele telefoon is tegenwoordig gemakkelijk contact te maken.

Anita Andriessen, het PvdA-boegbeeld bij de verkiezingen, zegt de motie terecht te vinden, maar verbindt er geen consequenties aan. En dat laatste vind ik de grootste flauwekul. Zij is wel degelijk medeverantwoordelijk, deze socialistische akela.

Ze laat haar CDA- en VVD-collega’s hier vallen. Vanaf de Oldehove zogezegd (ik zou bijna schrijven vanaf de Martinitoren, want uit het ambtelijk apparaat van Stad Groningen was Wibier afkomstig. Of ze gevlagd hebben bij zijn benoeming in Leeuwarden? Ik weet het niet, maar er zal vast een ambtenaar de bekende Leeuwarder uitdrukking “het was niks, het is niks en het zal nou helemaal niets worden” hebben geciteerd.)

Maar voor de geschiedschrijving, eindelijk heeft frou Andriessen (indirect) erkend dat er de afgelopen vier jaar geen collegiaal bestuur is geweest. Dat dit voorbije college een hoopje los zand is geweest. Dat daarom de onderhandelingen over een nieuw team zo lang hebben moeten duren. Het zij zo.

Tot besluit nog een vraag: wat is de rol van commissaris Nijpels in dit alles geweest? CDA-er Ploeg mag dan politiek verantwoordelijk voor bestuurlijke organisatie, personeel en organisatie, en financiën en bedrijfsvoering zijn geweest, maar  zijn door Hare Majesteit benoemde collegegenoot Nijpels was natuurlijk wel betrokken bij het aannemen van de man waar alles om draait (of schijnt te draaien).

Nijpels hoeft van mij nog geen ontslag te nemen, maar een welgemeend excuus van zijn kant is zeker op zijn plaats.


Dy klap op 't skouder sille wy misse moatte...

29 maaie 2007 - Der binne fan dy mominten dat je allinnich mar stil wêze kinne. Dat wie fannemiddei wer ris it gefal. Tidens in fergadering giet de telefoan. In kollega freget oft it kloppet dat ...

Je komme thús en sjogge op de matte sa’n kaartsje lizzen dat je krije as je immen kondolearre ha. Dan iepenst de e-mail en sjochst de befêstiging op de fraach dêr’t earder noch gjin ja op sein wurde koe.

Fannacht is Jitze Grondsma ferstoarn, ien fan de skippers by de Sintrale Kommisje Skûtsjesilen. Hy hie kanker. Dat wisten wy al mear as in jier. Der hie al in meuchtransplantaasje west en dat like goed út te pakken.

Mar ynienen wie it dochs oer. Hommels, sa’t dat yn it Frysk sa moai omskreaun wurdt.

We ha yn maart noch efkes mei syn beiden praat, efkes apart, net wêr’t oaren by wienen. Jitze wie krekt beneamd as skipper by de Jouwer, as opfolger fan dy oare IFKS-er dy’t ea troch in SKS-kommisje ynhierd wie, Allard Syperda.

Jitze fûn it in eare dat de Jouwer him noch frege hie, en in útdaging. Hy hie der o sa’n sin oan. Ik frege hoe’t mei de sykte wie. Hy gnyske wat: ik bin der noch en bin fan doel noch lang te bliuwen, sei hy.

Ik sykhelle efkes djip en sei doe: it wie ferline jier hiel frjemd doesto ponghâlder Wiep Luehof fregest  hoe’t it wie. Wiep hie ek kanker. Wiep hie der tsjin elkenien wat omhinne praat, mar jimme hienen it der oer as wie it gewoan. Ik stie njonken jimme. It petear kaam ynearsten by my heal nuver oan. Ik ha der letter nochris oer neitocht en eins wie it dochs net frjemd hoe’t dat doe gie.

Ik seach efkes de hoeke fan syn mûle lûken, doe joech hy my in klap op it skouder en rûn sûnder ôfskie te nimmen de seal yn dêr’t de jiergearkomste hâlden waard.

In bytsje foaroer, wat houterich sa’t allinnich hy rinne koe, mar net brutsen. Doe noch net. No wol. No hat hy wol belies jaan moatten.


Twee kear befrijd

22 mei 2007 - Nou ju, fynst ut gek? Ik hew even gúld fanmiddag. Ons Herman kwam helemaal ut de skroeven ut syn hokje en sei dat op de Sneker Internetkrante ston dat ons hotel ferkocht was an de Wieren.

Ik wu hem eerst nyt love, su hewwe dat al su faak seit, mar ik bin toch op myn ouwe skonken naar syn kompjoeter gaan om te sien wat se skreven.

Ik kreeg de tranen in de ogen. Daarna hew tegen Herman seit: dou rêdst dy mar even. Ik gaan naar beneden. Ik bin op de Waterpoort sitten gaan en hew twee kear heel dyp suchten.

Jonge, wat wu ik graach dat se fannemiddag de sneker flag op de toren setten hadden. Dan had ik segge kennen: ik bin in myn leven twee kear befrijd. In 45 en in 2007, mar de laatste kear fan myn sorgen. Ik hew der echt wel over in sitten.

Nim der fanafond mar een op en geef Tom Metz mar in tút fan my. Hy het ut ferdiend.


En hij gaat snel

21 mei 2007 - "Ik verlaat Leeuwarden op een moment dat er zichtbaar sprake is van een opwaartse spiraal. Het aloude gezegde 't was niks, 't is niks en het wordt ook nooit wat is definitief vervangen door: het was niet slecht, het is tamelijk goed en het wordt fantastisch. De geest is uit de fles en niemand krijgt hem er weer in".

Met deze woorden nam burgemeester Geert Dales vanmiddag afscheid van Leeuwarden. Hij is op 16 mei benoemd en vertrekt per 15 juli naar INHOLLAND, de Hogeschool van de Randstad. (Mijn excuus voor de kapitaalkundige vervuiling. INHOLLAND heeft een communicatiedeskundige laten uitvinden dat je door hoofdletters opvalt, maar het staat op ….).

Ik wil u niet een letterlijk citaat uit zijn verklaring van vanmiddag onthouden (en let op de krokodillentranen aan het eind in de eerste alinea):

“Ik betreur het dat mij door de vroegtijdige publiciteit de mogelijkheid is ontvallen om de Gemeenteraad, het College van B&W en de medewerkers van de Gemeente Leeuwarden op gepaste wijze, dus voorafgaand aan mijn verklaring van vandaag, in te lichten. Daardoor zijn zij voor een verrassing komen te staan die ik hen graag bespaard had.

Ik informeer u dat ik voornemens ben Hare Majesteit de Koningin te verzoeken mij met ingang van 15 juli 2007 ontslag te verlenen als burgemeester van Leeuwarden vanwege mijn benoeming op 16 mei jl. tot voorzitter van het College van Bestuur van de Hogeschool INHOLLAND. “

Wanneer schreef de LC ook al weer voor het eerst over het mogelijke vertrek van Dales? Juist, op 17 mei. De dag na de benoeming. De pers heeft het weer eens gedaan. Als de koningin der aarde haar werk niet had gedaan, had Dales in alle rust zijn gemeenteraad et cetera kunnen inlichten.

Nonsens, Dales moet de fout niet bij een ander neerleggen. Hij heeft zelf zitten slapen. Of in zijn hooggeplaatste arrogantie gedacht dat zijn benoeming stil gehouden zou worden.

Nou, vergeet dat maar. Wanneer meer dan twee mensen samen een geheim hebben, is het geen geheim meer, leerde mijn leermeester zaliger J. mij ooit.

Maar Dales is in de negen jaar dat hij naar eigen zeggen het openbaar bestuur gediend heeft, een echte regent geworden. Die zijn er echt van overtuigd dat als ambtenaren vrij hebben (een lang hemelvaartsweekend) er niets gebeurt en er ook niets naar buiten komt. Ik hoop dat hij in Amsterdam een betere communicatieafdeling treft of meer op de kennis van mensen die ergens verstand van hebben, vertrouwt.

Dales keert terug naar de stad van de Gijsbrecht, die ooit van Vondel de legendarische woorden “Vaarwel mijn dierbaar Amstelstad, verwacht een andren heer” in de mond gelegd kreeg. Leeuwarden krijgt van mij deze variant “Goeie myn dierbare Liwwarden, my siene jumme nyt meer.”


Wat goed is, gaat snel…

19 mei 2007 – Wat goed is, gaat snel… Deze constatering staat vast niet in de Grote Van Dale. Het is maar een gedachtespinsel, opgekomen bij het lezen van de reacties op het mogelijke vertrek van Geert Dales als burgemeester van Leeuwarden.

Gisteren werd ik nog met het nieuws gewekt dat hij misschien zou gaan, terug naar het westen, waar hij nog een woning bezit en zijn partner woont. Hij was al door de eerste ronde van de sollicitatieprocedure voor een hoofd van een hogeschool “in de problemen”.

Vanmorgen was de LC al een stapje verder. De krant wekt de suggestie dat Dales al weg gaat. Een burgemeester die de indruk geeft, te willen vertrekken, is aangeschoten wild, kan niets meer bereiken, was de conclusie. Adieu Dales.

En vervolgens wordt het hele rijtje burgervaders en –moeders die onze Friese hoofdstad na Ter Loo heeft zien gaan en komen, nog even op een rijtje gezet. Zie je, ze willen hier niet lang blijven, huilt het Hoofdblad van Friesland. Hij wordt nog niet aangehaald, maar hoe is die bekende uitdrukking ook al weer? “Ut was niks, ut is niks en ut sal noait wat wurde”.

Maar waarom gingen ze weg? Na de burgemeesters Brandsma en Te Loo, die beiden hun pensioen haalden in Leeuwarden, kwam Hayo Apotheker, die na een paar jaar minister van Landbouw werd. Loekie van Maanen werd zijn opvolgster, en die werd na twee jaar door politiek en ambtenarij afgeserveerd. Toen kwam Margreeth de Boer als tussenpaus en nu dus Geert Dales. En die heeft het al weer drie jaar zonder veel problemen uitgehouden.

In feite is er niets aan de hand. De gemeenteraad van Leeuwarden heeft hem niet gevergd op het uitzitten van de zes jaar die een ambtsperiode duurt en hij heeft zich er ook niet op vastgepind. Niet zeuren dus en zoeken (als hij echt gaat) naar een nieuwe.

Misschien is het een baantje voor Mark Rutte. De VVD-leider is nu ook aangeschoten wild. Een kamerlid met een strafblad is niet te handhaven, tenminste niet in Den Haag, maar och, in Leeuwarden kan het wat lije. Rutte is veroordeeld voor het aanzetten tot rassendiscriminatie omdat hij als staatssecretaris van sociale zaken gemeenten had opgeroepen Somaliërs strenger te controleren op bijstandsfraude.

Zo’n uitspraak van de Haarlemse Rechtbank (de hoofdletter tekent mijn respect voor het instituut) opent mogelijkheden voor opregte Friezen. Minister Plasterk bijvoorbeeld mag dan wel onze harten gestolen hebben met zijn Friestalige toespraak, maar feit is dat hij de tweede rijkstaal een tweederangstaal heeft genoemd. Daarmee heeft hij niet-Friezen ertoe aangezet om de Friezen en hun taal te discrimineren. Op naar de rechtbank van Haarlem met onze klachten. Hou Fedde Schurer en Jan Bearn Singelsma in ere. Niks parlementaire onschendbaarheid. Zakjes plakken die stouterds, in de Blokhuispoort.

En pak dan meteen de fotografen van de Leeuwarder ook maar op, want zij discrimineren vandaag ook bij het leven. Twee roeifoto’s in de krant. Van de Harlingen Terschelling Race en de Elfstedentocht. En in beide gevallen dames op de foto. Doen er dan geen mannen mee, is dat de meerderheid niet?

En dan op de zeilpagina van de sport ook nog zo’n 470-duo van het vrouwelijke geslacht. Goed, daar is een journalistieke reden voor. Die varen op de Breitling Regatta, mijn god wat een naam, vroeger heette dat gewoon Sparegatta, allemaal eentjes. Dan mag het van mij. Maar anders. Wij mannen presteren heus ook wel eens wat.

Zelfs als je niet fanatiek man bent, want dan kun je altijd nog burgemeester van Leeuwarden of welke stad dan ook worden, en kans maken op een goede baan elders omdat “je capaciteiten hebt die Leeuwarden ontstijgen”. Zelfkennis hebben ze in Leeuwarden in ieder geval wel.


Kat

12 mei – We hewwe weer un kat. Froeger hadden we ok sun Beest. Net as dizze was hy un eks-kater. Dizze is ok holpen, su Joep van't Hek wel sêge. En hy past ok noch by ut parket. un roaie dus. We sudden hem eerst andries noeme, mar dat hewwe mar nyt deen.

Onze forige kat is 17, 18 jaar  wurden en toen dy doad was, sudden we nyt weer één hewwe. Mar ja, ut loopt wel us wat anders in ut leven, nou.

Se sêge wel us dat un kat 9 levens het. As dat su is, dan is ons eerste kat nou re-inkarneard. Ik sien geregeld in dit beest trekjes werom, dy ons foarige kat ok hat.

Mar in andere saken is dizze wel unyk. Ut de kraan drinke befoorbeeld. As hy morgens hoort dat we fan bêd ou binne, komt hy fan syn kussens in ut hok (we mutte nou eerst dy kussens stofsuge foardat we se foar de tunstoelen bruke kenne). Hy rûtst de trappen op en springt op de wastafel. En dan mut de kraan an en drinkt hy as het hy noch geen druppel hat.

Fanneweek is der ok weer un poezelúkje komen. Skoanfader het froeger sun lúkje foor ons der in setten en der moest ik an denke toen ut plaatsje naast de deur weg haald werd. It gat dat pake saacht het, sat der noch. En ut nije poezelúkje paste presys.

We mutte no de kat leare dat hy nyt hoecht te skrikken fan de tik. Hy het naast syn fogelwaarskuwingsbeltsje en syn kokertsje met adresgegevens foor ut gefal dat, nou ok un magneetsje an de halsbaan. Op ut moment dat hy foar ut lúkje komt, sorgt dat magneetsje derfoar dat in paltsje wegklikt en ut lúkje fan de butenkant open kan. Se kenne andere katten der nyt inkomme.

Gisterafend het hy foar ut earst ut lúkje fan binnen ut open duwd en is hy naar buten gaan. Ik wu hem noch nyt yn de stress hewwe, dus ik hew it lúkje an de binnenkant open setten. Normaal komt hy dan om it kertier even kieken of der wel een tús is, mar nou kwam hy mar nyt werom.

Je wurde dan suver wat ongerust. In enen kiek ik fan de krant op en sien wat der te rêden is. Der sit un grauwe swartwitte kat tussen ons kat en syn lúkje. Dy swartwitte was su grau dat ie nyt deur ut lúkje kon. Hy of sy sal wel docht hewwe: ik nyt dan dou ok nyt en dus sat ons kat mar wat naar syn lúkje te loeren.

Op sun moment binne je fansels solidair met eigen folk. Ik bin naar de deur lopen en hew dy swartwitte fut jaagt. De deur ston open, mar ons kat gong met de sturt omhooch deur syn lúkje naar binnen. Hy gaf my un kopke en hupte naar syn bakje met fretten.


Waardig herdenken

5 mei 2007 - We hebben de jaarlijkse combinatie van feest en herdenken (bijna) weer achter de rug. Koninginnedag, 4 mei viering en vandaag en bescheiden vlagfestijn op Bevrijdingsdag.

Druk was het maandag in de stad, gezellig druk, met een vrijmarkt vol contrasten. Neem alleen de kant waar men de handel had uitgestald. Aan de ene kant van bijvoorbeeld de Singel was het koud, aan de overkant warm in het, om de platitude maar eens te gebruiken, stralende Oranjezonnetje.

Wat je dan opvalt is, dat niet alleen (groot)ouders met kinderen “ier en betiid” een plekje moesten veroveren (“Ik was hier om half seven al en toen kon ik allenich dit noch krije.”), maar ook pre-senioren. (Om privacy-redenen is de verkoper onherkenbaar gemaakt.)

rommelmarktEigenlijk is zo’n vrijmarkt een grote rommelmarkt in de open lucht. Kijkend naar zo’n uitstalling van spulletjes die ooit een vertrouwd plekje in het dagelijkse leven hadden, vroeg ik me af: van welke naar welke zolder verhuist dit nu allemaal?

En dan moet je grinniken als je een jong stel met van die staande schemerlampen ziet lopen, met een stoffen kroon in de vorm van een kroon. Het past precies bij Koninginnedag, dat wel. Dergelijke dingen zie ik nog niet in onze kamer staan. Maar ja, smaken… juist.

Paul R. had het aan de Singel slim aangepakt, eerst een beetje de rommelmarktsfeer vasthouden en dan de wijn op tafel. Dan krijg je onverwachte ontmoetingen. Bijvoorbeeld met Klaas de H., wat uitliep op nostalgisch praten over de muziek van vroeger. Klaas speelde in legendarische Sneker groepen. “Ik hew noch doazen fol met krantestukjes ut dy tyd.” Hij stond in voorprogramma’s van bekende bands, onder andere bij John Mayall and the Bluesbreakers en “un groep wer ik eerst de naam nyt fan onthouwe kon, Dave Dee Dozy Mick and Tich”. Later vast meer over die tijd.

Gisteravond werd ik op het Oud Kerkhof op een andere manier met “vroeger geconfronteerd”. Ik stond even naast Gerard de J., bekend van onder meer de verjaardag van Haebeltsje de Jong. “Hier stonnen wy as jonkjes ok al, Doef. Met ons fader.” Bijna als de oude baasjes uit de Muppetshow knikten we, zonder er een quasi humoristische opmerking bij te maken, want dat paste niet bij de “Kraalmuzyk fan de Harmony”. “Gaast met. We gane alfast naar de Kanadezen, anders hewwe dêr aanst geen plak meer.”

In de grote zaal van de Walrus was iets oosters aan de gang. Tijdens de twee minuten stilte liepen de gasten voor dat evenement gewoon door. Tja, niet iedere cultuur weet wat we op 4 mei om acht uur ’s avonds gewend zijn te doen; blijkbaar is die kennis nog geen vast onderdeel van de inburgeringscursus.

Maar zoiets ergert mij minder dan dat iemand tijdens de twee minuten stilte in het gezicht van iedereen staat te filmen en gewoon heen en weer loopt. En het ergert mij ook minder dan dat iemand die na afloop van diezelfde twee minuten stilte “leve de koningin” roept. Maar ach, vergeef het hen, ze weten niet beter.

Via het Canadezen-gedenkteken en de Marktstraat werd de plechtigheid afgesloten bij het monumentje voor de Sneker Joden, die niet meer terugkwamen uit de vernietigingskampen. Een indrukwekkende plechtigheid, die op de aanwezigen nog meer indruk zou maken als zij bij het leggen van hun bloemen niet bijna onder de voet werden gelopen door de afmarcherende Harmonie en de rest van het publiek.

Waarom niet ook die mensen (ze waren er genoeg, met drie bosjes in de hand), net als bij het oorlogsmonument, de gelegenheid bieden ongestoord op hun wijze de slachtoffers te gedenken?

Dan wordt het helemaal een waardige bijeenkomst; daar op het Oud Kerkhof, in de Grote Kerkstraat èn in de tuin van het Stadhuis.


Gedwongen huwelijken

27 april 2007 - Buurman T. verwacht vandaag op deze plaats een doorwrocht verhaal over hèt huwelijk van gisteren. Ik moet hem teleurstellen, hij zal het met mondelinge overlevering moeten doen.

Mijn webloggende leermeester, of is het leermeester webloggen? zei mij eens: schrijf privé, maar niet over privé. De auteur van het inmiddels veelgeroemde ONS-werk heeft gelijk, wat moet ik anders zeggen van de man in wiens boek een foto van mijn camera op pagina 47 figureert. Dat ik de man van staal heb geportretteerd, is hier en nu voor de eeuwigheid van het WWW vast gelegd en ook dat ik tot dit moment nog geen bewijs- laat staan een recensie-exemplaar in de bus c.q. op de mat heb zien verschijnen. Misschien moet ik toch maar eens over de rechten gaan procederen.

Over welk huwelijk ga ik het dan hebben? Over een verstandshuwelijk dat nu op mediagebied in de maak is. NDC/VBK en PCM vrijen voorzichtig. NDC staat voor Noordelijke Dagblad Combinatie en PCM, de Perscombinatie, is de uitgeefster van onder meer Trouw, Volkskrant en NRC/Handelsblad.

Zowel in de NRC als de LC stond het nodige gepubliceerd. Met verbazing las ik wat de redacteur van de NRC ervan bakte. Hij liet het voorkomen dat het Nieuwsblad van het Noorden de belangrijkste krant binnen de NDC was. Verderop stond vermeld dat bij de eigendomsverhoudingen de Stichting Je Maintiendrai Beheer binnen de NDC de grootste is, maar niet dat dit na 1945 de belangrijkste eigenaar van de Leeuwarder Courant was en is.

Het nieuwe concern moet er over vier of vijf maanden staan, is de verwachting. De ondernemingen verwachten grote schaalvergrotingen, de zelfstandigheid van de titels, daaraan zal niet getornd worden. Een hele troost voor de redacties van het Sneeker Nieuwsblad en Wijd en Zijd, beide uitgaven van de Friese Pers BV. Inderdaad, ook NDC.

En dan dat andere huwelijk was in de maak is. Werden NDC en PCM in elkaars armen gedreven, omdat een risico-investeerder liet zien hoe kapitalisme werkt (het zou het bedrijf helpen, maar uiteindelijk hielp Aupax het verder in de rode cijfers), een andere durfkapitalist helpt ABN Amro in de nesten. The Children's Investment Fund, mijn god wat een naam, heeft de kat de bel aangebonden en met nog geen 2 procent van de aandelen dit veroorzaakt.

Nederlands op een na belangrijkste bank, zegt men, gaat fuseren met Barclays, maar een consortium van drie (Royal Bank of Scotland, Fortis (Belgisch/Nederlands) en het Spaanse Santander) heeft een bod uitgebracht dat meer dan 10 procent hoger ligt dan wat Barclays wil neertellen.

Liggen u en ik er wakker van? U misschien niet, ik wel een beetje. Laat ik vooropstellen dat ik geen protectionist ben, van mij mag men best over de landsgrenzen eigenaar zijn. Maar ik ben bang dat we bij zulke landsgrenzen overschrijdende ondernemingen, vooral in de financiële wereld, een probleem krijgen. Dezelfde angst had ik ook bij de privatisering van bijvoorbeeld de nutsbedrijven. We worden straks op grote schaal de dupe van dit type verzelfstandigingen en alles over laten aan de markt.

Je ziet het bij oud-tante Post. Duizenden banen op de tocht omdat andere toegelaten partijen per poststuk mogen betalen. Onlangs schreef over een heel ander terrein een topeconoom dat we voor de kabelontvangst fors meer moeten gaan betalen, omdat ook hier de hedge funds, de zogeheten risico-investeerders, die veelal met duur geleend geld werken, toeslaan.

Die leningen, gretig door banken verstrekt, moeten wel worden afbetaald en de rente moet ook opgebracht worden. Doen de jongens fan de hedge funds dat? Natuurlijk niet, dat moeten de bedrijven zelf doen, die bedrijven die ze hebben overgenomen. En zie het effect, kijk maar naar PCM.

De aandeelhouders vinden het prachtig. Hun aandelen stijgen in waarde. Verkopen is de boodschap. Cashen. En het personeel. Het interesseert ze geen mallemoer.

En hoe verkoopt die topman van ABN Amro de voorlopige deal met Barclays? Je moet niet op korte termijn kijken, maar op de langere termijn. Dat is in belang van iedereen. Oh ja, nou niet in het belang van de zoveel duizend banen die op de tocht komen te staan.


Buitenaards leven

25 april 2007 - Het is warm en astronomen hebben een nieuwe planeet ontdekt die een kopie lijkt te zijn van onze aarde. De temperaturen liggen er tussen de 0 en 40 graden. Las ik in de krant. De omstandigheden zijn ideaal voor menselijk leven. Of het daar ook is, dat is de vraag.

Deze planeet ligt een heel eind van ons vandaan, in een lichtjaren ver verwijderd zonnestelsel. Kunnen we ooit bezoek daar vandaan verwachten, landt er straks een vliegende schotel in onze achtertuin of in het amfitheater van het Rasterhoffpark?

In een boek van Carl Sagan las ik eens een simpele verklaring op de vraag of er buitenaards leven bestaat. Er is zeker wel buitenaards leven, dat is statistisch aan te tonen, maar we zullen er niet veel van merken.

Want:

1. Als men daar wetenschappelijk en technisch verder ontwikkeld is dan wij, dan hadden we allang bezoek gehad;

2. als ze even ver ontwikkeld zijn als wij, dan zit een bezoekje er nog niet in, want het lukt ons ook nog niet om daar te komen, en

3. als ze minder ver ontwikkeld zijn dan wij, zullen wij daar eerst op bezoek gaan.

Dus, vrienden en vriendinnen, laten we ons maar bezig houden met de realiteit des levens, het binnenaardse leven. Gisteravond even naar de gemeenteraad geweest, inderdaad even, want sinds jaren heb ik niet zo’n korte bijeenkomst mee gemaakt, ruim een half uur. Vanmiddag was ik een uurtje bij het congres over de brede school. In beide gevallen een optreden van de wethouders Ekhart en Van der Broek. Metz mocht gisteravond ook nog even aan het woord en Bargboer beleeft morgen met Nijpels en Bijman een hoogtepunt zijn politieke carrière.

Ik mag er even bij zijn, maar mijn dag staat morgen in het teken van een ander hoogtepunt: HET HUWELIJK. Nee, ik onthul niet van wie, maar wij mogen erbij zijn. Van begin tot eind.

Is dat zo bijzonder? Misschien niet, maar ik vind van wel en wie het niet vindt, het gaat hem of haar goed.


Commercie en Braakhekke

22 april 2007 – Schreef ik eerder op deze weblog over Second Life, over het tweede leven in de krochten van internet, bekroop me gisteren het gevoel dat ik las over de tweede persoonlijkheid van een bekende Nederlander.

In een stukje in de Leeuwarder Courant beschrijft collega Max van den Broek hoe Reitse Spanninga, de tv-kok van Omrop Fryslân annex uitbater van het Plein in Joure, het eerste exemplaar van zijn boek "Lekker ite mei Reitse" presenteerde aan de nog altijd als "tv-kok" neergezette Joop Braakhekke.

Als ik het verslag van Max geloven mag, en wie ben ik om daaraan te twijfelen tot het tegendeel is bewezen, dan was Joop Braakhekke op een bijzonder onfatsoenlijke manier dominant aanwezig.

Hij kwam een uur te laat, tijdens de speech van Spanninga moest hij naar het toilet ("Ik ben ook maar een mens en dat Fries versta ik toch niet", verontschuldigde hij zich grinnikend.) en  een grote oplaag krijgt het boek ook niet "want dit lijkt wel Russisch. Ik dacht dat Ite de tweede voornaam van je vrouw was". Tweemaal denigrerende opmerkingen over de tweede rijkstaal door een import Hylper. (Here vergeef het hem, hij weet niet beter, is een klassiek citaat uit de literatuur.)

Ooit heb ik, en nu put ik, Henk D., uit mijn herinnering, een hier niet nader aan te duiden tv-personality van het podium gezet omdat hij te dronken was om nog iets zinnigs te doen. Als ik Reitse was geweest, had ik die Braakhekke acuut de zaal uit geflikkerd.

Zo'n stuk onfatsoen, die een feestje op zo'n infantiele manier verstoort, verdient geen beter lot. Je mag wel Braakhekke heten en een celebrity menen te zijn, dat wil niet zeggen dat je je alles kunt veroorloven.

Braakhekke was op het feestje van Reitse bezig als de eerste de beste relnicht. Als een soort Paul de Leeuw, maar van Paul weet je van dat hij een artiest is en een rol speelt.

Braakhekke heeft blijkbaar gedacht dat hij zo zijn steentje kon bijdragen aan de feestvreugde. Of, en die verklaring lijkt mij logischer, doordat hij het dak van zijn cabriolet niet dicht kon krijgen, is de kou op zijn hersenen geslagen. Vervolgens viel het welkomstdrankje verkeerd en prompt stond daar een heel andere Braakhekke dan de echte, een andere Braakhekke dan die waar ze in Hindeloopen zo trots op schijnen te zijn. Maar ja, in het land der blinden… et cetera. Laat ik over die man ophouden.

andriessen Vanmiddag was ik bij de Rabobank Omloop van Sneek Zuidwest Friesland, een wielerkoers voor vrouwen en een happening op zich. Gedeputeerde van de provincie Fryslân en winnares van de verkiezingen voor provinciale staten, de Bildtse Anita Andriessen (op de foto met regenbooglint en microfoon), loste het startschot. Nou ja, ze riep in dat de dames mochten gaan fietsen. Een startpistool was in geen velden of wegen te bekennen. Dat was wel het geval met een rood propaganda-autootje op het Martiniplein met daarop in het Bildts een verwijzing naar de roos van de PvdA.

Ik weet wel dat wielrennen en show en commercie samen gaan. De namen van de sponsors schallen uit de speakers, de organisatie kan zo'n wielerfestijn alleen met steun van het bedrijfsleven in leven houden.

Niets mis mee. We weten het allemaal en we houden er rekening mee. Een toeschouwer vroeg mij zelfs of ik wist hoe laat de reclamekaravaan zou komen. Ondertussen liep een nijvere organisatieassistent petjes uit te delen.

Allemaal begrijpelijk, maar dat zo'n aardige politica, overigens van dezelfde partij als de nu onder vuur liggende Johanneke Liemburg (op haar beurt partijgenote van de inmiddels weggebonjourde burgemeester van Gaasterlân-Sleat, die overigens net als Johanneke een vermelding in volksinternetencyclopedie Wikipedia heeft, waar ik nog van droom), dat zo'n aardige rode tante zo'n reclameautootje nodig heeft, daar kan ik niet bij.

Of heeft zij die in bruikleen van haar collegecollega Jan Ploeg, oud-garagehouder en nu voorzitter van de Bovag, de belangenorganisatie van garagehouders? En moet ze die inleveren als Ploeg niet meer in het dagelijks bestuur van Fryslân zit?


Second Life

20 april 2007 – Schrijf je een keer over heerlijk (Italiaanse) ijs, staat er de volgende dag, vandaag dus, een bericht in de LC dat Unilever gezond ijs gaat maken. Dus het ijs wat er tot nu toe geproduceerd is, dat is niet gezond; dat maak ik tenminste uit het bericht op. Nog minder vet en nog meer fruit, dat wordt de toekomst.

Ooit maakte ik een reportage over een aantal volktuinders, die biologisch voedsel kweekten en dat waren ze trots op. Maar hun tuintjes lagen wel mooi langs een weg waar dagelijks honderden auto's langs kwamen. Met alle gevolgen van dien.

En een reportage over biologische boeren, waar het land van grensde aan dat van boeren die de gangbare landbouw aanhingen. Die strooiden kunstmest en dat waaide, juist, naar en over het land van de buren.

Morgen en zondag laten ze de stoomtrein weer naar Stavoren en terug rijden. Wat die niet aan troep uitbraakt, daar lusten de dieselroetfilters geen brood van. Ik heb er over gedacht om zo'n ding, met steun van Wouter Bos in te laten bouwen, maar dat schijnt nog slechter voor het milieu te zijn dan geen filter. Niet die steun van Bos, maar de roetfilter, al beweert TNO wat anders.

stoomtreinMorgen rijdt de stoomtrein dus weer. En alle ritten zijn al maanden uitver- kocht. Dankzij de sponsors, denk ik. In de boekhouding op- genomen als relatiemarketing, relatiemarketing in de uitstoot van kolengas.

"Wat tsjoeke tsjoeke we lekker, niet Hettinga. Zeg kerel, hoe doe jij dat nu met die filters in het stadsvervoer? Enne... die 6 ton verlies in Leeuwarden, dat kun je toch wel dragen. Als wij je nu beloven dat…"

De fluit gaat, Sneek Zuid wordt gepasseerd. De gasten van de sponsoren hebben niet eens in de gaten gehad dat voor het eerst in de historie een stoomtrein over een viaduct in aanbouw is gereden.

"Zeg Hettinga, als ik je even mag vrijmaken van die gedeputeerde, dat clubje van jou, hoe zit dat nu eigenlijk met die trainers? Die Boot die heeft toch al bij vele verenigingen op de bank gezeten. Ja, met schrijvers heb je wel vaak problemen, die laten zich niets voorschrijven. Zo heb je ze, zo zijn ze weer vertrokken. Oh, jij doet niet in boeken. Nee, dat doet Harkema van ONS en Kok uit Kampen. Ha, ha, ha."

Ondertussen is de trein de Brekken bij Oudega gepasseerd. Oudega W. wel te verstaan. Zouden de gasten wel in de gaten hebben gehad, dat hier ooit in het kader van het Frysk Festival een opera is gespeeld en gezongen, waarbij de acteurs en actrices onder water leken te verdwijnen?

Nee, dat hebben de meesten niet in de gaten. Ze kennen alleen de virtuele wereld van Abe in het gelijknamige stadion, waar ze weer door een andere sponsor werden gefêteerd.

In feite wordt in elk toneelstuk een virtuele wereld geschapen, een wereld naast de bestaande. Op het World Wide Web schijnt ook een virtuele wereld geschapen te zijn: Second Life, het tweede leven. Ik tikte dat begrip op Google in en kreeg "te horen" dat deze woordcombinatie ongeveer 495 miljoen keer op het WWW voorkomt, 495 met zes nullen. En morgen is het er zeker één meer, want ik heb die nu ook ingetikt.

Dat Second Life (weer een hit erbij) schijnt een andere maatschappij te zijn, maar bijna net zo echt als de echte, met dit verschil dat het een gemeenschap is die eigenlijk alleen uit nullen en eentjes bestaat, want daaruit bestaan alle informatie en informatiedragers in computers en dus ook op internet.

Aan en uit, een en nul, dat is het enige dat een computer begrijpt.

Ik weet niet hoe lang Second Life al bestaat, maar toen ik vanavond begon te lezen in "Zee van Zilveren Licht", deel 4 uit de Anderland serie van Tad Williams, bekroop me het gevoel dat deze Amerikaan het over Second Life met zijn avatars (bij hem sims van simulations) had.

Het eerste deel verscheen in 1996 in Amerika. Anderen schreven ook dergelijke, ja is het dat eigenlijk wel, Science Fiction.

In de Perry Rhodan reeks, die ik ooit tot nummer 500 heb volgehouden (inmiddels is in Duitsland deel 1786 verschenen), werd gesproken over transformatie; je ziet het ook in Star Track. Je stapt in een straal licht en je komt op een andere plaats weer tevoorschijn.

Transformatie was in de zeventiger jaren iets waarvan je dacht, dat kan nooit. Dat was ook het leuke aan die boekjes. Tekst en foto's versturen we nu ook via het net. In eentjes en nulletjes. Dit stukje ook.

Een deel van wat ooit onmogelijk leek, is dus al werkelijkheid. Straks stap ik in mijn webscan en bij u uit het plasmascherm om dit stukje voor te lezen. Voor een goed glas rode wijn, olijven, een stukje geitenkaas en een bescheiden honorarium, te voldoen via uw creditkaart of PayPal.

Die toekomst ligt al bijna weer achter ons. Wat komt er allemaal nog?


We magge weer

19 april 2007 – Als vroeger op donderdag bij het Sneeker Nieuwsblad al het personeel verzameld was om de karternen van de donderdagskrant "in te steken" en de koffie op was, kon je J.D. tien tegen een horen zeggen: "Jongens, laat de handjes maar weer wapperen", waarna Grutje Greidanus zaliger steevast antwoordde: "We magge weer".

Ik moest daaraan denken, toen ik het mailtje herlas dat gisteren was binnen gekomen. Ik zeg niet dat het dwingend bedoeld was, o nee, beslist niet, maar een goede verstaander, laat staan een betûfte lezer, had aan één woord genoeg: "Doef, wakker wurde!!!"

Ik realiseerde mij dat het al weer een maand geleden was, dat ik de weblogpen achter de rododendrons verstopt had. Dit natuurlijk plastisch bedoeld.

(Over plastisch gesproken; plastische chirurgie is tegenwoordig een besmet woord. Helemaal in Utrecht en omgeving. Daar kun je niet meer veilig je vet weg laten zuigen. Triest geval. Nee, dan maar SB-en. Veilig en effectief.)

Er gebeurt in zo'n maand het een en ander, maar daar wil ik het niet over hebben. Wegblokken, wat geweest is, is geweest. Laten we het houden bij de realiteit des levens. Op donderdagavond dus de stad in.

Ooit hield Youp van het Hek in ons toen nog onvolprezen Amicitia een conference over een D66-er die met een neutrale bruine tas door de stad liep, hij wilde niet laten zien dat daarin nieuwe kleren zaten. Het ging in die conference van kwaad tot erger, over een kater die geholpen was en die paste bij de vloerbedekking. Even verderop in de rij zat de nu 100-jarige Jan, die mij bijna smekend vroeg of ik nog wel bij hem n de zaak durfde te komen.

Hoogtepunt van vanavond was het bezoek aan een zeker etablissement aan de Singel. Ik kom dan, die enkele keer dat ik het frequenteer, in een vakantiestemming. Ik zie dan het pleintje van San Gimignano voor me. Daaraan zijn twee ijssalons gevestigd, één in de gevelrij, de andere strategisch op de hoek van de straat die leidt naar het parkeerterrein van de bussen.

Die ene heeft al sinds jaar en dag in een vitrine krantenknipsels, waarin gemeld wordt dat het ijs uit die salon in 19 zeg maar 67 uitgeroepen is tot de lekkerste van de hele wereld. Zal best, maar ik vind die uit de andere zaak lekkerder, maar ik verdenk de beste ijsverkopers ervan dat ze het bij dezelfde ijsproducent vandaan halen.

De Sneker ijscultuur begon voor mij begin zestiger jaren van de vorige eeuw, wat klinkt dat al oud. In de Kruizebroederstraat maakte Van der Wal zelf ijs. Een andere gerenommeerde ijsmaker was Van der Werf uit Woudsend, maar om daar van te kunnen genieten, moest je voor je gevoel een wereldreis maken.

Allengs groeide Van der Wal uit via een kleine vestiging aan de Wiptot wat het later werd, een restaurant met een zalencentrum. Principieel op zondag gesloten, de religieuze achtergrond werd niet verloochend. En nu is in de zaak de Walrus gevestigd. Ze hebben mij er nog niet welkom mogen heten, maar ik hoor goede berichten.

Van der Werf ijs, in mijn herinnering zat het in kartonnen bekertjes, het bestaat geloof ik niet meer. Verdwenen in de geschiedenis. Misschien net zo verdwenen als in de toekomst sommige biermerken? Want de boetes die Heineken, Grolsch en Bavaria vanwege (vermeende?) prijsafspraken zijn opgelegd, liegen er niet om.

En als die merken dan al weg zijn, overgenomen of gewoon de pomp dichtgedraaid, zingen we met Gerrit Breteler: "En straks drink je geen Grolsch meer."

En realiseer ik me dat wegblokken toch niet lukt. Het zij zo.


After parties

18 maart 2007 – Nuver, blykber was ut foar sommige webloggers fan ut Sneker matras un week fan de nostalgy. (Dat hat miskien ok wat te maken met de week fan ut nederlanstalige liet op Radio 2.) Ik sach dat Henk van der V. en Sybe K. Ut in enen over de Golder Earring hadden. Henk was met de kienders naar un konsert fan de earrings weest en helemaal ut sien bol gaan.

Ik hew Cesar Zuiderwijk al us in de Harmonie in Luwwarden interviewen mochten, un ferrekt aardige fent en un fantastische drummer. En eerlik, ik fyn de musyk fan de mannen best leuk, mar om der nou foar ut myn dak te gaan, nee. Myn smaak is toch wel wat anders.

Dat gefoel kreeg ik gistrenavond ok wel wat toen we in de Rembrandt, froeger de Pauw, teugenover ut Luwwarder stasjon, op de "after party" fan Retour Luwwarden waren. Nou ja, party… un gesellige nasit met de speulers, mar met musyk dy nou nyt daliks myn smaak was.

Ik had op myn jaardag un kaartsje foar dat gebeuren kregen, sêch mar un kompleet fersorgd arranzjement. Frou D. en ik waarden fan hús haald en weer tus brocht.

De foorstelling was bisonder, foaral deur de lokaties. Un spoorhúske bij Jellum, un boerestal bij Hatsum en un klupgebou by de Groene Ster en overal met de trein heen en teruch. Hartstikke leuk en as jumme de kans krije, gaan der heen. Der binne noch drie foarstellings. Sien op www.buog.nl.

Na afloop dus un slukje in de Rembrandt. Earst hat ut de sfeer fan un brún kafe, mar in enen was ut un disko met flikkerlampen en su. Leuke musyk dat wel, mar om half een had ik ut wel had.

We hewwe gesellich met de acteurs en actrices praat. Dat hadden we eerder disse week ok al deen met Yvonne dy in de Harmonie Frau Bach speulde. En terug kiekend op die en andere "kulturele" gebeurtenissen dy we dit seizoen had hewwe, mut ik sêgge dat we altyd nasitte, dat we altyd een "after party" hewwe.

Ik moest dêr ok even an denke toen ik fanmiddag ut Gala fan it Nederlaanse Liet op Radio 2 hoorde, met un eerbetoan an de godfather fan de Nederlandse muzyk: Peter Koelewijn. Presentator Stefan Stassen praatte op de "after party" met min of meer bekende gasten.

Toen jaren leden Ramses Shaffy de Zendtijdpries kreech, saten frou D. en ik ok in Carré en mochten wy ok naar de after party. Ik hew toen naast Willeke Alberti un heerinkje staan te happen. Ik wist fansels dat sy ut was, mar sy nyt dat ik ut was.

We liepen Carré út en by de jassen sei ik tegen frou D.: "Nou hewwe wy allemaal beroemdheden herkend, mar nyt een het my herkend. Hoe su dat nou komme?"

Ik hat ut noch nyt seit of un frou trok my an de mouw. "Dou bist toch Henk D.?"

Ik was suver gefleid, maar docht dat frou D. dy aardige dame gau wat in flusterd hat. Mar toen ik wat beter keek, herkende ik de eks fan un oud-kollega.

Gistren was ik met un boattocht fan de gemeente met. Ik sat by twee dames dy mekaar foar de boattocht noch nooit syn hadden.

Ik sei in ut gesprek op un bepaald stuit: binnen fijf minsen hewwe jumme kennis an de koningin. Jou kenne dy en dy, dy kent dy en dy en dy kent de koningin weer persoonlik. Su gaat dat.

We praten wat deur en geen fijf minuten later blykten dy frouwen in de ferte family fan mekaar te wezen.

Su kenne je sien hoe betreklik alles is.


Wat un fanfare

14 maart 2007 - Ik begryp ut nyt helemaal meer. Fandaach un groat stuk in de Luwwarder dat Teater Sneek naar de rechter stappe wil. Su mutte de toezegde bydrage fan 20.000 euro in de kosten fan Fangare hewwe. Henk van der Veer goait der noch wat oalie op ut fuur by.

Maar... Van der Broek het toch forige week dinsdag in de raad seit dat ut wachten noch op un beskikking fan de belastingdienst was en dan su der utbetaald wurde. Hew ik dat dan ferkeerd hoard? Was ik de enige die dat toen hoard het? Of hew ik ut droomd?


De wike by del

11 maart 2007 - Der is fannewike wer in soad bard. Tefolle om yn grutte ferhalen fêst te lizzen, mar koart krieme kin ek wolris.

De feitlike werjefte fan sommige ûnderdielen fan dizze loch is foar in part werom te finen yn de Sneker Internetkrant.

Moandei...
...waard it boargerjierferslach fan Snits oer 2006 presintearre. It seach der mar wer goed út, koe boargemaster Brok melde. 75 persint wie tefreden oer de tsjinstferliening fan de gemeente; yn 2005 wie dat 50 persint. Hoe kin dat sa oprinne? 25 persint is net niks. In goed andert wie der net, kaam ek net. Der wie net op trochfrege. Logysk, want it persintaazje kin je pas opmeitsje as it ûndersyk dien is. It sil wol in gefolch wêze fan de minsken dy't (net-represintatyf) foar it ûndersyk útkeazen binne.

Tiisdei...
...prate de ried fan Snits oer it Sintrum fan de Keunsten en it nije teater. It wie fan te foaren wol dúdlik dat de folgende stap nommen wurde koe. Mar it tsjin sparteljen gie fansels oer it jild. Útstel fan eksekúsje is der oant 20 maart, want dan wurdt oer de maaitiidsnota praat (foarútsjoch foar it gemeentlike húshâldboekje 2007-2008). Opfallend wie de fûleindigens wêrmei de PvdA har eigen wethâlder út de wyn hâlde. En letter, doe't der bygelyks praat waard oer de startersliening, de matige kwaliteit fan de bydrage fan de Sosjalistyske Partij.

Woansdei...
...stie yn it ramt fan de ferkiezings foar provinsjale steaten. Wer in aparte útslach yn Fryslân. CDA en PvdA gelyk yn sitten, winst foar de VVD en ferlies foar de FNP. Wat mei opfoel yn de diskusjes wie dat der amper rekken hâlden waard mei it feit dat der minder steatesitten beskikber wienen. It gie werom fan 55 nei 44. Der soe je ek nei sjen moatte as je nei de resultaten sjogge. As ik nei Snits sjoch, foel op dat de SP sa'n grutte weromslach hie yn fergelyk mei de twadde keamerferkiezings en in bytsje mei de ried. Blykber binne it Noorderhoek- en it Jan Marijnisseneffekt yn Snits no al útwurke en hat allinnich dizze partij baat by in hege opkomst.

Tongersdei...
knaap...wie it ôfskie fan Ben van der Knaap fan Tryater. In noflike gearkomste yn de eardere Vijverskoalle yn Ljouwert. Ûnder syn lieding is dat gebou omset yn in eigen honk foar dy klup, mei repetysjeromten en spylsealen. Frou D. mei der graach as frijwillichster omslaan. En se no en dan mei ik der ek hinne. It wie in gearkomste dêr't ús eigen Fryske Stan Huygens, berops-resepsjerinner Jan de Kroon fan de Zakenspiegel, fêst wer in tal kolommen mei folje kin.

stroopwafelsIk siet oan ien tafeltsje mei Koen Eekma, directeur fan de Afûk en in dei yn de wike by Trayter saaklik baas (Koen is in âld-fuotbalmaat fan my). Ik ha fierders praat mei de wethâlders Van den Broek en Ekhart, mei boargemaster Brok, tal fan oare pommeranten lyk as Gerard van der Veer, bekend fan Faktor Freed fan Omrop Fryslân, en mei Wim Kerkhof fan de Amazing Stroopwafels. Miskien kinne wy de Sjerpkoeken noch ris nei de iepening fan de Snitswike krije.

Freed...
hetvolk...in oar kultureel hichtepunt fan de wike: ik hie se noch nea spyljen sjoen, mar der wol in soad fan heard: Het Volk, in toanielselskip út Haarlem. Yn it smûke Posthuistheater op it Fean ha ’k in prachtige jûn hân. Absurd toaniel op basis fan in stik út de 20-er jierren fan de foarige ieu: “Wat niet mag” waard skreaun troch J.M. IJssel de Schepper-Becker dat giet oer in soan dy’t syn oars wêzen oan syn âlden fertelt en de gefolgen dy’t soks hat. Nei ôfrin mei de spilers en spylster praat. Se sjogge út nei it nije teater yn Snits en namen der alfêst in fûgeltsje fan Joustra op, oanbean troch freon George F. fan it Fean.

Fan lofts nei rjochts: Bert Bunschoten, Karlijn Kruijver, Joep Kruijver en Wigbolt Kruijver (foto Petra Frankena).

Sneon...
...De skûtsjeskippers en it oare SKS-laach kaam bymekoar yn de Driuwpôle fan Wâldsein. Opfallend by de behanneling fan guon saken wie dat der faaks fan in probleemrjochting út op reageard wurdt. Der kin wolris soks barre of soks...! En dat it minsken mei in plysjeferline binne dy’t soks dogge. De foarstellen fan it bestjoer kamen der mei in grutte mearderheid troch, dus it wie wer in goede gearkomste. Dernei yn it fiere A. in jierdei fiert en nije minsken moete. Bygelyks de steatengriffier fan in grutte Nederlânske provinsje. Nijsgjirrich om ris mei sa ‘n man te praten oer de gefolgen fan de steateferkiezings foar bygelyks de beneaming fan in nije kommissaris fan de keninginne en de foarming fan kolleezjes. En och, as je nei oardel oere riden wer yn it eigen bêd lizze, dan is A. net sa fier fan Snits.


Kiezen

2 maart 2007 – De schepper (naar keuze met grote of kleine s) heeft ons met een groot dilemma op gezadeld, namelijk dat we keuzes moeten maken.

Het nadenken over welke keuzes je per dag maakt, maakt je gewoon angstig, het zijn er duizenden als het niet meer is.

Kijk, eigenlijk wordt de inhoud van dit stukje buiten mij om gemaakt. Mijn vingers tikken wat ergens in mijn grijze cellen bedacht wordt. Ik heb wel eens het gevoel dat er voor mij gekozen wordt.

(Een bevriend psycholoog heeft de hersenen eens vergeleken met een computer. In een computer zorgen stroompjes dat schakelaartjes aan of uit staan. Een keuze dus.)

Gisteren volgde ik een deel van het debat rond de regeringsverklaring van de nieuwe Balkenendeploeg. In mijn voorkeuren, hoewel ik al lang een bepaalde keus had gemaakt, moest ik toch weer kiezen.

Vandaag heb ik voor het Skûtsjejournaal 2007 de definitieve fotokeuze voor het wedstrijdverslag en andere artikelen gemaakt. Een keuze dus.

Toen ik vanavond koffie ging zetten, koos ik voor mezelf een pad met een sterkere inhoud dan voor vrouw D. (Die keuze berust op traditie: zij heeft liever mokka, ik liever dark roasted en nu is er ook extra dark roasted.)

Wat las ik vanavond eerst in de krant, welke berichten koos ik? Natuurlijk de recensie van Carver dat we gisteren zagen spelen in de Lawei, een opgelegde keuze omdat schoonzus daar deel van uitmaakt.

Welke artikelen in het cultureel supplement van de NRC, in Freed van de LC? En wat ga ik lezen als de kranten voor de vis klaar liggen?

Nee, de keus viel toch uit in de richting van het schrijven van dit stukje. Maar welk toetsenbord, die aan het draadje of de draadloze?

Volgende week woensdag mogen we weer naar de stemcomputer. Voor het schermpje voeren we de keuze uit die we eerder gemaakt hebben, als het goed. In het apparaat kiezen de schakelaartjes weer voor aan en uit en aan het eind van de dag rolt er een kassabon met de uitslag uit de printer.

Wat we kiezen is secundair, als we maar kiezen. Enne… een geluk dat Wilders hier niet meedoet, want dan hadden al die Friezen met twee of drie paspoorten een probleem. Twee of drie paspoorten? Inderdaad, ik heb er voor gekozen om het Fries Paspoort ook mee te tellen.


Ozinga, Metz en Westhof

25 februari 2007 – Ik was het eerst niet van plan, maar na driemaal het artikel over de stand van zaken rond Hotel Ozinga van gewaardeerde collega Louis Westhof in de Leeuwarder Courant van zaterdag 24 februari gelezen te hebben (en het "commentaar" van Henk van der Veer op diens weblog), moet mij toch het nodige van het hart.

Waarde lezer, het wordt even doorbijten, want het is een lang verhaal geworden, maar het is het waard, sprak hij zelfgenoegzaam.

Geheimhouding

Donderdagavond zijn de leden van de commissie Algemeen Bestuur en Middelen van de Sneker gemeenteraad geïnformeerd over de stand van zaken rond het voormalige hotel Ozinga. Althans dat mogen we aannemen. (We zullen het nooit weten, want de deelnemers aan die bijeenkomst zijn conform het reglement van orde en de gemeentewet aan geheimhouding gebonden.) Dat het achter gesloten deuren gebeurde wisten we allemaal, want wethouder Metz had dat in de raadsvergadering van 23 januari naar aanleiding van vragen over de kwestie toegezegd.

Westhof schrijft fractievoorzitters, maar hij had beter moeten weten. Naast fractievoorzitters maken immers ook raadsleden deel uit van ABM, zelfs in bepaalde gevallen niet-raadsleden, mits zij maar op de lijst bij de verkiezingen van maart jongstleden stonden. In die zin is Sneek breed vertegenwoordigd in de commissie, vertegenwoordigd door mensen die van de Sneker kiezers een mandaat hebben gekregen.

Wel of niet besloten

Je kunt je afvragen of betrokkenen akkoord moeten gaan met een besloten behandeling. De raadsleden hadden op 23 januari tegen die beslotenheid moeten protesteren of ze hadden de commissievergadering moeten verlaten voor de beslotenheid inging.

Ik heb als staten- en als raadslid die situatie een aantal malen meegemaakt. Wanneer er geen (financiële) belangen van individuele burgers c.q. organisaties en bedrijven in het geding waren en ook de openbare veiligheid niet, dan was ik tegen beslotenheid en verliet ik de zaal. College D66-statenlid Geerling Visch en ik hebben dat een aantal keren gedaan.

In dit geval was ik misschien in de raadsvergadering tegen beslotenheid geweest, puur omdat deze kwestie zich al grotendeels in de openbaarheid afspeelt, maar gezien mijn bovengenoemde uitgangspunten had ik de besloten vergadering wel bijgewoond. Ook om namens de Snekers in beslotenheid het college te kunnen controleren.

Sneker insteek

Je moet je verder ook afvragen wat op dit moment de gemeentelijke rol in het hele verhaal is. Sneek is geen partij, woningstichting De Wieren idem dito. De rechter heeft in zijn uitspraken ten aanzien van de kort gedingen duidelijk aangegeven dat ABC Vastgoed en eigenaar Corperatieholding Fryslân een koopovereenkomst hebben en dat er een koopovereenkomst is tussen ABC Vastgoed en Reen.

De gemeente Sneek kan dus alleen een rol vervullen die ik zou willen omschrijven als smeeroliefunctie: proberen gesprekken op gang te krijgen, masseren, ontwikkelingen in een richting duwen die voor de Sneker gemeenschap van belang is. Pas als marktpartijen het eens zijn, en er met Hotel Ozinga wat gaat gebeuren, komt de gemeente als vergunningverstrekker in beeld.

Bronnen

Voor een journalist is het natuurlijk zuur dat hij de informatie niet uit de eerste hand krijgt. Vooral als het zaak is waarbij de sentimenten van de lezers behoorlijk opspelen. Omdat het zo'n fraai pand is? Dat is een subjectief punt. Ik vind het mooi door de lelijkheid, anderen zien dat anders. Nee, het gaat om de nagedachtenis van Jikke. En Jikke was van ons allemaal. Jikke was naast en bij de Waterpoort het symbool van Sneek. Dat is het sentiment in dezen.

Westhof formuleert een aantal pittige vragen, die Henk van der Veer omarmt. (Een deel ervan is in andere bewoordingen overigens al eerder in deze weblog aan de orde geweest, maar dit terzijde.)

Westhof laat door schemeren meer te weten dan de doorsnee burger. Prima, dat hoort ook zo voor een goede journalist. Maar, een goede journalist moet ons in zo'n geval ook een duiden in welke richting wij zijn bron moeten zoeken. Naam en toenaam hoef ik niet te weten, maar ik wil wel weten wat de "kleur" van de bron is, zodat ik de informatie kan toetsen. (Ik verwijs Westhof in dit verband graag naar een aantal uitspraken van de Raad van de Journalistiek.)

Pas bijna aan het eind van het artikel wordt directeur Sjoerd Schuurmans van vastgoedbedrijf DSS opgevoerd. Westhof laat daarbij doorschemeren dat hij met Schuurmans gesproken heeft. Dit moet dus een bron zijn. Eerdere conclusies van de LC-redacteur kan ik niet aan deze bron toeschrijven. Zijn het "lekkende" ambtenaren geweest, was het toch Metz of iemand anders van het college, of bronnen "dichtbij"?

Aftreden?

Bron Schuurmans en andere maken voor mij niet hard wat Westhof aan het eind suggereert, namelijk dat Metz de logische consequenties moet aanvaarden. Die logische consequentie is namelijk aftreden, tenminste als je de opstapeling van "suggesties" als "onder druk zetten" etcetera in het LC-artikel serieus neemt.

Toen minister Verdonk de suggestie wekte het VVD-kamerlid Ayaan Hirsi Ali onder druk te hebben gezet om af te zien van verdere gevolgen in de paspoortaffaire, zei D66 terecht het vertrouwen in Verdonk op en viel het kabinet Balkenende.

Moet Metz weg?

Maar is dat aan de orde? Laat ik voorop stellen dat ik Metz niet onze sterkste wethouder vind. Het zal hem niet verbazen, ik heb dat in de opemnbare raadsvergadering en in de wandelgangen wel vaker tegen hem gezegd. Het is dus voor hem geen nieuws. Als persoon en politicus waardeer ik hem in hoge mate. Ik ken hem ook als een scherp onderhandelaar, die wel eens de grenzen opzoekt, maar altijd met het doel het beste voor de gemeenschap eruit te slepen.

Een wethouder wegsturen is alleen aan de orde als het gaat om politiek falen. Maar heeft Metz hier gefaald? De enige fout die hem misschien aan te rekenen is, is het feestje bij Ozinga toen er ineens heel veel licht aan de Ozingahorizon leek te schijnen.

Als ik de publicaties nadien en eigen gesprekken met betrokkenen daarop volgend nog eens naloop, werd Metz in de situatie gemanoeuvreerd, speelde juist ABC Vastgoed een vreemde rol. Tom Metz heeft mij nadien verzekerd grote spijt van de getoonde voortvarendheid te hebben gehad. Maar is dat een politieke fout? Zijn daarmee opdrachten van de raad verkeerd uitgevoerd of genegeerd? Nee, dat is een mistaxatie in een te waarderen enthousiasme.

Onder de rechter

Dat voor beslotenheid is gekozen, wekt bevreemding. In dit verband wil ik op een andere aspect wijzen. Een deel van de kwestie Ozinga is nog onder de rechter, de bodemprocedure die tegen eigenaar Corporatieholding Friesland is aangespannen, loopt nog. In die redenatie is beslotenheid van de commissie te billijken.

6 maart praat de Sneker gemeenteraad over het Centrum van de Kunsten en het nieuwe theater. In het voorafgaande vragenuurtje zal ongetwijfeld een partij over Ozinga beginnen. Zo niet, het zij zo. Voor een deel, misschien wel grotendeels, speelt het zich immers buiten de gemeentelijke sfeer af. Ik heb dat hiervoor de smeeroliefunctie genoemd.

Gemeentelijke enquête

Zodra deze kwestie achter de rug is, lijkt het mij een goede zaak dat alles eens nagelopen wordt op wat er nu precies aan de hand is geweest, wat er goed en fout is gegaan en wat precies de rol van de politiek is geweest, zowel van het college als de raad. In Den Haag heet dat een parlementaire enquête, in Sneek een raadsenquête.  

Pas als de conclusies van dat onderzoek bekend zijn, kan er gesproken worden over "logische consequenties" met betrekking tot het functioneren van de politiek en de wethouder.


Memorabel

hardloper21 februari 2007 - Het was een memorabel moment vanmiddag in een bovenzaal van het Olympisch Stadion in Amsterdam. Peter Bax en Arnoud Huisman overhandigden het eerste offiële exemplaar van "De Hardloper" aan Bram Westerbaan, bondscoach van de Koninklijke Nederlandse Atletiek Unie.

Aan dit blad, en ook aan het eerder verschenen 0-nummer, heb ik als eindredacteur de afgelopen maanden de nodige uurtjes mogen besteden. Het resultaat mag er zijn en het werd met enthousiasme ontvangen.

Heel grappig, tijdens de bijeenkomst bleek dat er met een aantal medewerkers op een of andere manier een verband was. Zo is één van de scribenten de dochter van een vroegere meester van onze kinderen en zij heeft bovendien bij zoonlief in de klas gezeten. Een andere medewerkster blijkt familie te zijn van een goede vriend.

Je weet het niet van elkaar en op zo'n middag komen die cirkeltsjes van vroeger en nu weer bij elkaar.

Het Olympisch Stadion, het is bijna vijftig jaar geleden dat ik er echt geweest ben, op de tribune heb gezeten. Met de vader van een vriendje en dat vriendje, die van Sneek verhuisd waren naar de Zaanstreek. We gingen naar een wedstrijd van DWS, Door Wilskracht Sterk, een naam die mij nog altijd doet denken aan de Kick Wilstraboekjes. Als ik het goed heb, speelde DWS toen tegen IJmuiden, de voorganger van Telstar. De uitslag weet ik niet meer.

Later ben ik nog vaak langs dat stadion gereden, onderweg naar de RAI, naar de HISWA tentoonstellingen. Een beetje op de wijze zoals je nu nog langs het Heerenveenstadion rijdt, ter zijde van de snelweg. Voor mijn gevoel is Heerenveen een "sportpaleis", maar het Olympisch is nog een echte betonnen bak, zoals een stadion hoort te zijn.

De atletiekbaan schijnt er niet meer te liggen, de wielerbaan ook niet. Ik heb het niet kunnen controleren, want zover ben ik niet in het complex geweest. In de "verte" zag ik door de ramen wat groen gras.

Gelukkig was er toch nog even een link naar het verleden. De schoondochter van de legendarische Fanny Blankers Koen kwam een cadeau in ontvangst nemen en dat kon nergens anders dan in dat Olympisch Stadion.


Nostalgie

13 febrewaris 2007 - Nee, ik ha net mei fekânsje west en ik hie ek net myn nocht fan dizze webloch, mar der wiene wat saken dy't nouris earst kamen. Meikoarten mear deroer. Mar dan komt der in aardige reaksje op ien fan de lochjes, dy't ik hjirûnder mei wille werjou.

"Hallo Henk.

Mei in protte nocht en ynteresse sneup ik geregeld op de siden fan Henke van der V., Harm R. en dy om. Juster middei sieten Joukje en ik yn Blauhûs by de "Oermiddei" fan Hylke Speerstra, Bauke van der Woude, Campbell Forbes, John Eskes en Hans Sambrinke. In geweldige middei hân!!

Wylst Hylke oan it ferhaal wie oer it Heidenskip en syn berteplak Iemswâlde en dêrby op 'e tekst rekke oer wat der sa njonkenlytsen allegearre feroare is yn dizze kontrijen, moast ik tinke oan dyn stik oer it Geeuw-akwadukt. Ik wit my, hoewol’t ik hikke en tein bin yn Goaiïngea, ek noch te herinnerjen dat de Singel ticht smiten waard.

Sa ha ik ek noch oantinkens oan 'e tiid dat de Kanaalstrjitte mei de Súdwesthoekwei nei Drylts der kaam. Ik leau dat de Kanaalstrjitte der folle earder wie as de SWH-wei, want myn pake hie skiep rinnen op it terrein om houthannel Van der Horst hinne en ik gie dêr geregeld mei him hinne.

Se wienen doe al oan it dempen mei it wetter wat yn it ferlingde lei lâns it spoar. Hoe oft it dêr krekt rûn, wit ik net mear.

Do skriuwst ek oer de Easterdyksbrêge en dat er no mooglik wer in beweechbere brêge komt, mar wat is der de lêste tiid al net in soad feroare mei de Swette. Yn 1973 moast de wipbrêge derút by ús yn Skearnegoutum. Ik bleau it spitich finen dat der no net wer in wipbrêge kommen is.

Sels tink ik faak oan myn jeugd yn 'e Lege Geaen. Alle doarpen hienen ien as mear brêgen mei in streekrjochte ferbining mei de Snitsermar op 'e Gaustersyl.

Ik ha ek in hiel soad omswalke yn 'e bûtlannen by de mar en do kamst dêr gjin kop tsjin om’t der nearne in ferhurde paad lei. De Griene Dyk wie in modderpaad wat allinne simmers ridlik te riden wie. Yn 'e winter stie alle bûtlân lâns de mar ûnder wetter of iis.

Doe't ik in jier as 15 wie, kochten wy as maten in âld auto fan Hinne Bosma fan 'e Paviljoenwei en doe we dat ding mei in protte lijen oan 'e praat krigen, binne we dêrmei rjochting Paviljoen riden en skeaten mei gong de Griene Dyk oer, it iis fan it ûnderrûne bûtlân op. Machtige slippartijen wienen it gefolch. Nei’t we dit, hieltiten mei in oare sjofeur, in pear kear dien hienen, binne we op in stuit mei auto en al troch it iis sakke boppe ien fan de fearten lâns de dyk, dêr wêr no it parkearplak fan it Pottenstrân is. De auto bleau yn it iis hingjen en wy kamen mei de skrik en in wiet pak frij.

Doe 't yn 1968 begûn waard mei de ruilferkaveling de Snitser Aldfeart kaam der in ein oan in minne tiid fan de boeren yn it gea, mar de streek waard ek tagonklik foar elkenien en foar my persoanlik hie dat net hoegen, temear om 't der in soad negative aspekten oan sieten.Mar wa wit, mooglik dat der ea wer ris in slúske komt op 'e Gaustersyl en brêgen yn 'e bûtlânswei.

Ik soe sa noch wol oeren trochgean kinne, bygelyks oer de aventoeren mei preamen en opdrukker op 'e Gauster Hoppen en it hea en strontfarren út en nei it bûtlân of nei Snits. Dat doch ik net. Ik wol allinnich efkes witte litte dat der mear minsken mei nostalgyske gefoelens omrinne.

It sil de leeftyd wêze, soe 't net?

Freonlike groetnis

Geart Bos"


Konfrontaasjes

2 febrewaris 2007 – En ynienen is der dan de konfrontaasje. Je sitte te lêzen yn in boek dat je meinommen ha fan de bibleteek. We krigen in nije lêzerskaart. De âlde moast ynlevere wurde. Hoe lang hawwe dy hân? Ik soe it net witte, mar as de pasfoto doe makke is spesjaal foar dy kaart, dan hat it wol in heel skoft lyn west.

Lêstendeis sei ik tsjin de dame efter de “ôfstimpelskanner” fan de bieb: dit is wol in histoaryske paske. Se kundige doe de nije kaart al oan en dy is der no. Ik fyn it in stap tebek. Hy ferskilt amper fan de bonuspas fan AH, mar goed.

Dy konfrontaasje fan jûn dus. Ik sit te lêzen oer “25 jaar Met het Oog op Morgen”. Yn myn radiotiid haw ik in ôflevering fan dit programma yn de legendaryske studio 4 fan it omropkertier meimakke. Dat wie yn 1978.

Moaie oantinken fan presintatoren en oar folk. Dan sjogge jo op en blykt it zappen fan frou D. ophâlden te wêzen by it bekommentariearjend weromsjen op dat houlik dat de sneon 2-2-2002 ekstra glâns joech, yndied de trouwerij fan Maxima en Willem Alexander.

Je stappe út de stoel, wachtsjend op dy iene trien fan Maxima, mar folle fassinearjender wie it ferhaal fan Carel Kraayenhof en fan Miranda van Kralingen. De lêste hie stekwurden yn har hân skreaun; dat wie ek in momintsje op televyzje te sjen. Se sei dat se hast net nei it troupear sjoen hie mar folle mear nei Keninginne Beatrix en Prins Claus, in brekbere man, dúdlik al siik.

It bûtenlânske omsittend laach moast by it gebed meilêzen en ik wist dat earne efter in pilder SKS-foarsitter Jack Cramer mei de frou de holle ek bûgd hie. Sy wienen ek noege it houlik by te wenjen.

By de tocht fan de Gouden Koets siet ik op it puntsje fan de stoel. Soe ...? Ja, ik werkende it Rokin fan boppen ôf en amper in tel seach ik in puntsje fan in skûtsje.

As ik moarn yn Amsterdam wêze soe, gie ik fêst by dat plak del, mar it sil der dan wol folle kalmer wêze.


Diep

1 februari 2007 – Vanmiddag stond ik naar het diepste punt van Sneek te staren. Met nog een aantal al dan niet betrokkenen bij de bouw van het Geeuwaquaduct. Hoe diep, ik ben het vergeten te vragen, maar het zal zeker op internet terug te vinden zijn.

bouwput Het is de derde tunnel die ik in mijn journalistiek “carrière” gerealiseerd zie worden. Eerst de tunnel onder het Margrietkanaal, later het Houkeslootaquaduct en nu dus die onder de Geeuw. Ik weet wel dat ik niet van tunnel mag spreken, daarvoor zijn ze te klein, maar dat doet aan de belangrijkheid niets af.

Sneek heeft, vergeleken met andere steden, betrekkelijk veel water binnen de stadsgrenzen en voegt er volgens de plannen nog meer water aan toe of maakt het bereikbaar.

Dat is wel eens anders geweest. Een heleboel straatnamen herinneren aan waterwegen, die dichtgeplempt zijn. Gedempte Neltjeshaven bijvoorbeeld en Gedempte Polle. Overal waar gedempt voor staat, juist.

Ook de Singel. Als jongentje van een jaar of zes heb ik het deel tussen het Hoogend en de Hooiblokstraat nog als open water gekend. Er was een in mijn herinnering mooi muurtje met daarop een zitbank, ongeveer op de lijn van de steeg tussen groentegrossier Van Vliet en Meelpakhuis Baarda en de Hooiblok. Tegenover de steeg naast kapper Hamersma was een bruggetje richting Katholieke Kerk.

Nostalgische gevoelens, inderdaad. Wat kan er binnen pak ‘m beet een veertig jaar veel in het denken van de mensen veranderen.

Toen wilden we het verkeer door het centrum laten gaan, dat was goed voor de middenstand, was de redenatie. Daarom moest de Singel ook dicht. Nu maken we van de Prins Hendrikkade een 30 km-gebied om dat vrachtverkeer buiten het centrum te houden. Nu willen we alles weer open hebben, er zijn zelfs plannen om van de vaste Oosterdijkbrug bij het Ouwe Vat weer een ophaalbrug te maken.

Bredero zei het al: het kan verkeren.

Ta beslút noch efkes wat oars. Ik lies okkerdeis dat fjouwer programma’s fan Omrop Fryslân nominearre binne foar ien of oare mediapriis. No, dy nominaasje kin nei it nijsprogramma fan fannemiddei wol wer ynlutsen wurde.

Tsjinwurdich, fanwege de nije programmearring duorret it nijs fan fjouwer oant seizen. Deryn sit blykber no ek in “lifestyle” rubryk. Fannemiddei wienen ferslachjouwers (ien man en ien frou) op ûndersyk oft der wol klean foar lange minsken te krijen wienen.

Ik doch it net gau, it duorret in hiel skoft ear’t ik de útknop yndruk, mar fannemiddei ha ’k it al dien: ik koe it gegigel fan de ferslachjouster en de winkelfroulju net mear oanheare. Dit wie radiogefröbel fan it leechste nivo.


Onder de ogen komen

27 januari 2007 - Hij laveerde vanmorgen over de Oosterdijk. Nee, hij was niet dronken. Hij moest de mensen ontwijken. Twee grote plakkaten droeg hij, een voor de buik en een op de rug. ja, precies zoals sandwichmannen dat doen.

Het waren geen professionele reclameborden, hij had ze zelf in elkaar geflanst. Zo te zien had hij twee stukken karton afgescheurd van een doos. Daarop had hij witte vellen papier geplakt en met viltstift beschreven.

Het was een aandoenlijk gezicht. Eenzaam maar niet alleen, zoals Prinses Wilhelmina ooit schreef. Maar die protesteerde niet. Deze man wel. En niet eens tegen het grote leed in de wereld.

Maar het onderwerp van zijn actie was voor hem toch zo ingrijpend dat hij het aandurfde de spottende en meewarige blikken van het zaterdagse winkelpubliek te trotseren.

WZS moet blijven, stond op de borden, en verder nog wat kreten, maar die zijn me niet bij gebleven.

De demonstrant moet zich gevoeld hebben als de keeper die zich gepasseerd weet en wacht op het doelpunt dat alle dromen uit elkaar doet spatten. Alle hoop is vervlogen; het onherroepelijke fluitje van de scheidsrechter zal zo klinken.

****

Zo’n zaterdagochtend in de stad dompelt je onder in een bad van indrukken. Je hoort flarden van gesprekken, die je op de gekste gedachten brengen.

Een kind huilt dat het naar mama wil. Papa antwoordt dat mama haar net bij papa gebracht heeft.

Een gescheiden vader die nu met dochterlief aan het wandelen is en morgen andere verplicht leuke dingen gaat doen? Naar het zwembad, bijvoorbeeld?

Mama ziet hem en haar op zaterdagmorgen al weer aankomen. Mama was misschien wel van plan om vanavond in het vrouwencafé uit haar bol te gaan? Of onderuit voor de televisie te gaan hangen met een dvd-tje uit de videotheek, hopend dat de romantiek van de film ook eens voor haar weggelegd is en dat niemand haar tranen zal zien.

Die plannen mogen niet verstoord worden door een jengelende dochter die lak heeft aan omgangsregelingen en niet op een frisse zaterdagmorgen met papa door de stad wil slenteren en gewoon naar mama wil.

*****

Nog even terug naar de man uit het begin van dit stukje. Ik voel met hem mee, niet met zijn sores over de fusie tussen WZS en Sneek, die juich ik toe - die fusie en niet die sores voor alle duidelijkheid. Ik voel met hem mee omdat hij weet dat de mensen naar hem kijken.

Ik had dat gevoel vanmorgen ook een beetje, een gevolg van dat stukje in W&Z van afgelopen woensdag. Sommigen spraken me er zelfs op aan. Gelukkig positief. Dank voor de reacties en nu maar weer over tot de orde van de dag.

Maar dat nou iedereen alles van mij weet, zoals verondersteld werd ... nee, lekker niet.


Storm over Ozinga woedt voort

18 januari 2007 – De storm raast over Sneek. Volgens weerman Dirk van der Meer (wat zal hij genieten vandaag) moet het ergste nog komen. Ik zie de bomen op ons pleintje heen en weer zwiepen. Alles wat los stond, heb ik binnengehaald en nu maar afwachten. Vanmorgen om 23 minuten over 10 is er windkracht 10 geregistreerd (95 km per uur), lees ik op meteosneek.nl.

Ozinga is weer in het nieuws, zag ik gisteren in de Leeuwarder Courant, daarover direct meer. Eerst echter even een doordenkertje, ontleend aan Wijd & Zijd (let volgende week op die krant) van gisteren.

Op pagina 2 het zoveelste voorbeeld van de doorgaande commercialisering: een advertentie van een scheidingsmakelaar. Het emailadres @scheidingsmakelaar.nl, vond ik eerst leuk gevonden, maar toen ik over die naam nadacht, vond ik hem niet logisch.

Immers, een makelaar brengt mensen bij elkaar en wil dus niet scheiden. Maar deze dame, want het is een dame, begeleidt bij het scheiden, lees ik. Dus moet het zijn scheidingsbegeleidster.nl en geen makelaar. Maar dit even tussendoor. Zo, die pagina kan ook bij het oud papier. Ik hoop wel dat OPA vanmiddag langs komt.

Dan nu deel zoveel van het Ozinga-feuilleton. Voor wat voorafging zie eerdere logjes. Kort gezegd de stand van zaken nu: het beslag van ABC Vastgoed op het hotel, gelegd om te voorkomen dat Corporatieholding Friesland het hotel verkoopt aan een andere partij, blijft gehandhaafd.

Belangrijk voor de toekomst is (ik volg de Leeuwarder Courant) dat voorzieningenrechter Hangelbroek uit emailverkeer concludeert dat er een koopovereenkomst is. Dat laatste kan ook gevolgen hebben voor de uitkomst van de bodemprocedure, waarin ABC Vastgoed verkoop vordert.

En dan komt Vastgoed Reen ook weer in beeld. Eerder schreef ik al (zie  logje van 19 december) dat dit bedrijf hele goede kansen op koop maakt en dat bevestigt het verslag in de LC van gisteren.

We weten nu ook wat het allemaal kost. ABC Vastgoed zou eerst 850.000 Euro moeten betalen, later zakte de prijs naar 760.000 Euro. Bovendien is nu ook bekend wat Reen voor het Hotel wil betalen: 460.000 Euro. (Hoe wil Reen dat financieren? Er was toch ook geen geld meer om de crediteuren van het Pallas Hotel te betalen?) ABC Vastgoed moet voor de garages en de pandjes aan de kade dus 300.000 Euro neertellen.

Raadsman Oscar van Oorschot die Reen vertegenwoordigt, vindt het geen goede zaak dat de gemeente Sneek Frits Reen het liefst buiten de deur wil houden. Dat hij dat zegt, is logisch. Het zou de onderhandelingsruimte voor zijn cliënt alleen maar inperken.

Veel opmerkelijker is wat volgt: Reen wil een andere partij het hotel laten ontwikkelen. Wie zou die partij zijn? En ... die partij wil ook graag verhuren aan ROC Friese Poort, “waarmee die partij nu trouwens al een relatie heeft. Zo wordt voldaan aan de wensen van de gemeente”.

Ik ben benieuwd. Maar als ik dit lees, dan slaat mij toch de angst om het hart. Het wordt toch niet een tweede ...?


Politieke vrienden

16 januari 2007 – Gisteravond mocht ik in het Aljemint van de Fryske Akademy in Leeuwarden een bijeenkomst van D66 Fryslân voorzitten. Een heel interessante, die begon met een terugblik op de kwestie generaal pardon en de rol van het demissionaire kabinet Balkenende, en uitmondde in een geanimeerde staatsrechtdiscussie.

Twee deskundige Eerste Kamerleden waren uitgenodigd: Hendrik ten Hoeve, oud-statenlid voor de FNP en nu voorzitter van de Onafhankelijke Senaatsfractie, en professor Hans Engels, staatsrechtsgeleerde en D66-er.

Ik zal hier geen uitgebreid verslag doen van wat de heren te berde brachten. Kort gezegd komt het er op neer dat Ten Hoeve vraagtekens zet bij wat er gebeurd is in Den Haag, maar vindt dat het nog net door de politieke beugel kan. Engels daarentegen geeft met argumenten onderbouwd aan dat er tegen geschreven en ongeschreven (politieke) wetten is gehandeld.

Terug thuis sloeg ik de krant nog even open. Ik had op Omrop Fryslân al iets gehoord over het ongenoegen binnen de VVD. De Friese partijtop is boos dat lid Louis Lyklema te Buitenpost (toevallig burgemeester van Achtkarspelen) deel uitmaakt van het steuncomité van gedeputeerde Anita Andriessen, PvdA-lijsttrekker bij de verkiezingen voor Provinciale Staten in maart aanstaande.

Gedeputeerde Baas (uiteraard VVD-er) reageert hier erg zuur op in de media. (Hij had toen blijkbaar nog niet vernomen dat Lyklema, volgens een ander bericht, van plan was op het CDA te stemmen.)

Ik stel de keuzes van Lyklema niet ter discussie. Ik ben blij dat hij openlijk voor zijn mening uitkomt en daar ook een onderbouwing voor heeft. Of het helemaal zuiver is, dat is een tweede.

In ons land heb je gelukkig nog vrijheid van keuze en vrijheid van meningsuiting. En die vrijheden moet je koesteren.

In dat kader zal ik Baas nooit verbieden om de volgende uitspraak te doen, maar het zegt naar mijn bescheiden mening veel over de man (en misschien ook wel over de mentaliteit van de bobo’s binnen de Friese VVD): “Het gaat om een lid van ons, dat binnen de partij niet boven het maaiveld uitsteekt”.

En dat over een oud-statenlid, oud-gedeputeerde, burgemeester in een Drentse gemeente en nu in Achtkarspelen, die jarenlang binnen zijn partij gekoesterd is. Of slaat die uitspraak soms op die andere VVD-er, ene Jan H. van Vlieland (zijn naam staat overigens niet in de lijst met Andriesen-stipers op de achterpagina van de LC)?

Was de VVD indertijd niet betrokken bij die kwestie van de mannen die op de zolder van het gemeentehuis van het Waddeneiland werden betrapt bij een geopende stembus met verkiezingsbiljetten?

Wij zullen het maar houden op politieke vrienden onder elkaar.


Zomaar een zondag ...

14 januari 2007 – Zomaar een zondag. Het weer is eindelijk weer een beetje dragelijk. Dus moeten straks de wandelschoenen aan en gaat het de paden op, de lanen in, naar wat waarschijnlijk de laatste nieuwjaarsreceptie van 2007 wordt.

Het was weer eens een weekend in het teken van sport: denksport in de vorm van het spelen van Carcassone met vrienden. Kijksport in de vorm van schaatsen op een prachtige buitenijsbaan in het Italië van de Dolomieten.

Bewondering voor Irene Wüst, die op een haar na de Europese titel miste. Ze moest die aan de Tsjechische Sablikova laten. Bewondering voor de wijze waarop zij reëel haar verlies toegaf voor de camera’s van de NOS.

Op het moment dat ik dit schrijf moet de rit van de waarheid tussen Kramer en Fabris nog komen. Het wordt spannend en die spanning zal ook wel hier in de kamer van de D’s te voelen zijn.

Met plezier heb ik de afgelopen dagen de kranten doorgenomen. NRC Cultureel had een verhaal met Ata Kando, de fotografe die mij op de School voor de Grafische Vakken in Utrecht de liefde voor de fotografie heeft bijgebracht. Ze is 90 jaar en woont in Bergen (NH).

Een pagina verder een artikel met Helmert Woudenberg. Hij heeft een solostuk over Pim Fortuyn gemaakt. Ik heb hem onder meer in de Zonen van Jacob en in Op Hoop van Zegen gezien en als ik even de kans krijg, ga ik zeker deze voorstelling bijwonen.

En dan bracht de LC gisteren het bericht dat Boot Holland in 2008 een “natte” versie in Sneek wil organiseren. De liggende tentoonstelling zou rond de Houkeslootboulevard moeten komen.

In het verleden zijn er al eens pogingen tot zo’n show gedaan. Het is toen niets geworden, wel was het gevolg dat er een Open Dag kwam op het Ges (tweede paasdag). Ik ben benieuwd of zo’n show, met de concurrentie van de HISWA te Water in IJmuiden in september en de plannen om in Lelystad zo’n evenement te houden, kans van slagen heeft.

Maar voor nu ... wij gaan plat voor de laatste EK-ritten.


Stoarm

11 jannewaris 2007 – Ik hoech nimmen te fertellen dat it hjoed bot waaide. Rinnende fan it stedshûs kaam der op in stuit sa’n flap wyn in keale strjitte út, dat ik suver rjochting wetterpartij treaun waard.

Yn 1972 stoarme it ek sa bot. We wienen noch net sa lang troud en wennen op de heechte ferdjipping fan de Furmerusflat. Foar ús gefoel gong de flat wat hin en wer, mar it sil de druk fan de wyn op de ruten wol west ha.

In soad skea doe, net allinnich yn de bosk, mar ek op it parkearterrein by de flat. Auto’s waarden op mekoar drukt. Ik moat der noch earne dia’s fan ha.

Ik siet doe yn tsjinst yn Stienwyk en koe der pas letter op de moarn komme. Mar der wienen net safolle dy’t de kazerne berikke koene. Mar goed dat de fijân Nederlân doe net binnenfallen is, want dan hie hy samar oan de Noardsee stien.

Letter binne der noch in pear stoarmen west, dy’t my heuge. Ien derfan wie doe de frou en ik nei Ingelân fleanen. It wie de dei dat mannen as Gerrit Minkema en Jan Smith op de Noardsee mei de Norseman yn de swierrichheden drigen te kommen. Se hienen dat jacht hierd bij Huisman yn Twellegea. Nei oanlieding fan dat aventoer hat Huisman syn nije skip doe de Great Escape neamd.

By de Swette delrinnend foel my op hoe heech it wetter stie. Ik ha de side fan Wetterskip Fryslân oanklikt en dan sjogge jo dat hjoed de wetterstân yn Snits omheech flein is. Woansdei wie it by de suvering noch omtrint 52 sintimeter ûnder NAP, yn de rin fan tongersdei siet it peil op 37, in ferskil dus fan 15 sintimeter. De wyn sil it wetter ek wol opstood ha. Mar, it sakket ek al wer koe ik sjen.

water

Nijsgjirrich dat je soks achter je eigen kompjûterskerm no ek opsykje kinne. Likegoed as it waarstasjon fan de Dútske supermerk oanjout dat de fochtichheidtrend flak is en dat de barometersdruk wer boppe de 1000 hPa sit. Mar wat dat foar gefolgen hat, dat moat ik earst noch op ynternet opsykje.

(P.S. Ik sjoch krekt by Omrop Fryslân dat Jitze Grondsma de nije skipper fan de Jouwer wurdt. Net sa gek, want hy wennet tichteby de Jouwer. No moatte se yn Drachten wer op syk nei in nije baas op it Philipsskûtsje. Baint Kramer giet mei nei de Joure.)


Gloorbak

5 januari 2006 - Morgen en sundach sitte we weer in de gloorbak. Su noem ik ut zwembad altyd. We mutte naar swaachwesteinde, naar de friese winterkampioenskappen. De wederhelft mut klokke en sien of de kynders wel goed omkeare en su, en ik mag de mensen fertelle wie der in ut water plonze mutte en ut earste antikke.

Eigenlek is wat ik doen mut onsin. Dy kynders wete self wel dat se swemme mutte en anders stuurt de tréner se wel naar ut startblok. De mènsen op de tribune binne faders en moekes en dy hewwe ut programma allang deurnommen.

Ut enige wat sin het, is dat myn kollega Atze W. en ik de tiden noeme dy der swommen binne. Want dat sien de mènsen niet. Ik denk niet dat der su'n elektronise klok hangt en dat der fan dy antikplaten teugen de rane fan ut bad an sitte.

De frou is nou naar de resepsie fan ut swemmen. Ik moest toch wat doën en derom mar even un lochje. Ik su ut earst hewwe over it geëamel in de kranten over wat Ivo de Wijs bakt het fan Multatuli's Woutertje Pieterse. Ik hew ut boek noch niet lezen, dy ouwe fersie fan Multatuli ok niet, mar ik hew De Wijs un kear interfiewd en derfan hew ik overhouden dat hij altyd heel integer met syn teksten omgaat.

Su nou en dan sien ik even naar myn fensterbank. Der staat un nij speultsje: un wearstasjion. Nou ja, niet su'n ynstallasie as Dirk van der M. het fansels, ut was un aanbieding fan de Dútse supermerk hier in de wyk. Ik hew um in un flaach fan ferstânsferbijstering kocht, meskien wel as gif teugen wer ik hieronder over skreven hew.

Links onder seit ut apparaat dat de luchtfochteghied niet te meten is. H1 geeft ie nou an. Ut sal wel. Ik mut dat ding morgen mar niet met nimme naar de gloorbak, want dan komt ut helemaal op 'e kop ferkeard.

(Nou denke jimme miskien: skrieft ie weer in ut Snekers. Klopt, ik mut wat oefene foar wat kommen gaat. En ik hew fan de bieb de "Wurdlisten fan 'e Fryske Stedsdialekten" liend. Dit fanwege de permanente edukasie, fander sien.)


Un goed begin …

3 jannewari 2007 – Su, de kop is der ou. We hewwe twee nikjaarresepsies hat en noch twee staan der an te kommen. Ik konsekwent lok en Seine sêge, de anderen un bitsje skrikke en wat twifele tussen Heil en Zegen, Gelukkig Nieuwjaar en ut Fries of ut Snekers.

Un soad mensen ok twee keer teugen kommen. As ut aardige frouwtsjes waren, wú ik se wel twee kear drie túten geve, mar su werkt dat niet op su ‘n gebeuren. Mar gelukkich niet iedereen was bij de gemeente weest. Dus een keer sat der noch wel in.

Ut binne an de ene kant ferplichte nummers, helemaal nou ‘t ik met de internetkrant begonnen bin (netwerke nou); an de andere kant is ut ok wel leuk, want je siene us ien dy ’t je anders niet se gau siene.

En dan krije je ok wel us in diskussie over de Opregte Sneeker, over de webloch dus. Hoe mutte je dat sien? Hoe fer magge je gaan. Nou, sêg ik dan, in un webloch kenne je skerper weze as in befoorbeeld de Sneker Internetkrant. Dizze webloch is myn persoanlike kolum.

Suwel bij de gemeente as bij de sakelui hewwe we Hans Zoodsma herdacht. Jimme wete ut: hij is saterdach an de gefolgen fan un hersenfliesontsteking in Groningen overleden.

Dat herdenken was met indrukwekkende minuten stilte. Niet alleen in ut gemeentehús, ok bij de sakelui. Hij het as foarsitter fan Sneek Promotie ok un soad foar de bedrievichhied in de stad betekent.

Zaterdag hew ik, toen ik ut tillefoantsje fan syn overlijden kregen hat, tegare met andere oud- en tegenwoordige raadsleden fan syn PvdA en andere partijen bij de Wijnberg un half uurke bij Hans syn dood stilstaan. Ik hew hem ommers 4 jaar as kollega-raadslid met make maggen. Un spontane bijeenkomst die mij heel goed deen het.

Hans en ik kenden mekaar al langer dan ut de politiek. Deur syn werk bij de waterpliesie en myn werk bij de radio kwamen we noch wel us met mekaar in kontakt. De laatste keer in onze werksfeer was op de Sneekermeer toen we met de pliesiespeedboot met 80 kilometer van ut aanlegplak fan de pont naar ut Foarûnder jakkerden. Met un grote booch over de meer; ut was in de stille tyd, ferder geen hases op ut water. Twee grote kerels die lol as kienders hadden.

In de raad hadden we un soad oochkontakt. Ik kon an gesicht sien hoe hij docht over wat der seit werd. Een keer hew ik um onder de fergadering un sms-sje stuurd. "Must ophouwe met seuren", skreef ik um. Hij gnees en knipoogde; met syn sufeuljarige erfaring (op dat moment 17 jaar of su) kon hij wel wat hewwe fan dizze in syn ogen politieke snotbongel.

We saten ok altyd naast mekaar in ut seniorekonvent, ut overleg fan de fraksiefoarsitters met de burgemeester en de griffier. Dêr gong altied wat informeler om en toe dan in de raad en de kommissies. Hij het mij wel us anstoten dat ik niet sufeul prate moest. Blykber hat ik dan weer de … in beide hannen. Ut sal wel terecht weest hewwe.

Toen we fanavond Hans herdachten, sag ik hem in enen foor mij. In bitsje skeef gnizend su as alleen hij dat kon. “Hew ik dij toch un paar minuten stil kregen,” skeen hij te sêgen.

Fanavond bij de kondoleanse hewwe syn frou Ida en ik mekaar fraagd naar ut wèrom. We salle der nooit in antwoord op krije. Temeensen niet nou en hier.

Derom hew ik de afgelopen dagen geen sin hat om te lezen of te skrieven, niet meer dan noadich was.

Fanavond hew ik foar myn gefoel echt ouskied nomen fan Hans, fan de liefste brombeer út de raad, su as Arno Brok gisteren tidens de nikjaarsresepsie sei.

Ik hew foor de kist staan, op de deksel de mooie tekeningen lêgen sien fan de kleinkynders en syn foto in mij opnomen.

Tús hewwe we ut der noch even over hat, frou D. en ik. We hewwe de andere gestorvenen fan de laatste dagen de revu passeare laten: notaris Hoekstra, de seun fan Andriol út ut Bonifasiushus, Trienke Jansen (fan Joop fan de drukkerij en de Showparade), en Leo út Sloten die neffens mij hoofdredacteur fan Ondernemend Friesland weest het.

Derna hewwe we tegare de kerstboom oprumt. Foor ut eerst in ons huwluk. Tussen dat en ut opsugen fan de naalden (myn tradisjonele klus want ik fyn dat gerottel in de slang fan de stofsuger su leuk klinken), kreech  ik ut nulnummer fan in nij blad wêr ik an met werk, en dat syt der poerbest út (later der meer over).

En nou sit ik weer foor un blogje achter ut toetsebord. In goed 2007, mènsen.