logoTerug naar de voorpagina...

Het is wat met sommige bladen….

31 augustus 2014 - Als je jarenlang in de mediasector werkzaam bent geweest, krijg je een allergische reactie als je in een publicatie een vreselijk storende fout ontdekt. Vooral fouten, die zelfs bij een oppervlakkige controle ontdekt kunnen worden, zorgen ervoor dat bij mij de haren recht overeind gaan staan.

Ditmaal bladerde ik ons stedelijke orgaan GrootSneek door. Dit magazine krijg ik alleen door de bus als het humeur van de bezorger goed is, de zondagsrust van moeder de vrouw (in dit geval de vrouw van de bezorger) gebaat is bij zijn afwezigheid, de zon schijnt en het geen vakantie is. Maar dit terzijde.

Overigens is dat niet alleen het geval bij GS, maar regelmatig worden wij naar AH verwezen als er weer geen Sneeker Nieuwsblad in ons 'hofje' verspreid is. In dergelijke perioden moeten we het doen met folderachtige krantjes. Dat die opvallen tussen het veelkleurige nieuws van drogisterijketens, meubelzaken en wat dies meer zij, mag een wonder heten.

Goed, GS dus (niet te verwarren met het illustere politieke gezelschap dat als Gedeputeerde Staten door het leven gaat). Wij hebben via schoonmoeder in het verzorgingshuis het blad in handen gekregen en wie schetst mijn verbazing dat ik in het blad twee keer een artikel over Ilona Kruis zie staan. Compleet dezelfde pagina op 'side' 51 en 'side' 55.

Zoiets kan gebeuren. Bij de opmaak even afgeleid door het kopje koffie dat dreigt om te vallen. Maar verdikkie, kijk eens op pagina 8 en 9! Burgemeester Hayo Apotheker legt twee keer zijn maandelijkse biecht af tegenover de hoofdredacteur (van wie ik weet dat zijn roots in de katholieke wereld liggen). Twee Inhoudelijk en qua opmaak exact dezelfde pagina's!!!

Sorry, maar als zoiets gebeurt, dan hebben uitgever, redactie, opmaak en iedereen die bij het blad betrokken is, de slaap niet uit gehad.

(P.S. Op maandag 1 september viel het augustus(!)-nummer van GS bij ons op de mat.)


Een nieuwe lente, een nieuw profiel

29 augustus 2014 - Een nieuwe lente in je leven, we praten niet over een herfst of een winter als je een punt achter je arbeidsverleden hebt gezet. En bij een nieuwe lente hoort ook een foto die beter bij je huidige ik past. Althans, dat zijn mijn naaste adviseurs van mening.

En dus duik je in het archief en onttrekt je een fraai portret uit de grijze oudheid aan de vergetelheid. Uit de tijd dat de redactie van de Sneker Koerier nog achter de zetterij van Drukkerij Doevendans te vinden was. Uit de tijd dat de krant inhoudelijk bestierd werd door Lieze Jellema, Berend Brinksma en Evert de Jong, zeg maar de begin jaren zestig. Het begin ook van mijn journalistieke loopbaan, die eerst werd onderbroken door een grafische/esthetische opleiding.

typen

De typemachine waarop ik rammel, is nog afkomstig van de redactie van de Provinciale Asser en Drenther Courant, ook al een uitgave die ter ziele is gegaan. De krant waar ooit Harry Muskee en Eelco Gelling als leerlingen hun brood wilden gaan verdienen, voordat ze uiteindelijk toch in de muziek terecht kwamen. De blues van Cuby and the Blizzards. (Overigens, de foto is gemaakt door ome Jan Greidanus, oom van mijn vader, die ook bij de PADC en het Sneeker Nieuwsblad gewerkt heeft.)

Maar ondanks alle herinneringen (zonder snor kon ik er ook wel mee door en wat een bos haar) kon deze foto niet de toets der kritiek van vrouw D. en haar raad van advies doorstaan. En dus werd er naar een modernere versie gezocht en gevonden.

Omdat ik ooit onder het motto 'onderzoekt alles en behoudt het goede' aan het facebookavontuur ben begonnen, moest ook die profielfoto eraan geloven. Afscheid dus van wat Julius van Dijk ook gemaakt had ten behoeve van de verkiezingscampagne van D66.

En dat komt er stormpje van reacties los. Plus allerlei mensen die 'vind ik leuk' aanklikken. Nou zal met het leuk vinden wel meevallen, ik denk eerder dat het een kwestie is van 'ik heb het gezien'. Maar de stand in deze populariteitspoll is op dit moment dat bijna vijftig vrienden enthousiast op de foto hebben gereageerd. Dus we laten de foto (zie rechts) nog maar een wijle staan.


Van Canada naar het zand…

25 augustus 2014 - Nee, onderstaand verhaal heeft niets met het Canadameer bij Appelscha te maken. In tegendeel. Hoewel, bij het Canadameer heb je wel een stukje zandstrand, dus wat dat betreft…

canada

Dit stukje gaat over het bezoek van onze Canadese familie. In het voor mij grijze verleden ging de jongste zuster van mijn vader met de Grote Beer naar de overkant van de oceaan. Ik herinner mij er weinig van. In mijn beleving was tante met zo'n viermotorig (en van drie staarten voorziene) Super Constellation van Schiphol vertrokken, van het oude Schiphol wel te verstaan, waar vele schoolkinderen voor een Dakota vereeuwigd zijn.

Zaterdag vertelde tante mij dat ze met de Grote Beer was over gestoken, een passagierschip waarvan ik dacht dat die alleen op Indië voer. Dat had ik, meende ik, gelezen in de boeken van K. Norel. Tante emigreerde met oom Piet, die nog in Korea gevochten had. Pas veel later kreeg oom Piet voor mij een gezicht.

Tante, oom en hun kinderen zijn even naar Nederland terug gekeerd, het moet in de zestiger jaren zijn geweest. Maar binnen een paar maanden ging het weer richting London (Ontario). Omgekeerde spijtoptanten waren ze; de gewone spijtoptanten kwamen terug uit de vreemde om hier te blijven.

Uit de verhalen weet ik dat ze daarnagoed geboerd hebben. Ze konden zich een farm veroorloven en daar speelde oom Piet soms 's nachts een paar uurtjes op de accordeon. Uit heimwee?

Nu zijn tante en haar neiteam plus aanhang in Sneek en zaterdag hebben de Hollandse neven en nichten met hen gebarbecued. En gepraat over de verschillen tussen Canada en 'Holland' (breng ze maar eens aan het verstand dat Holland aan de overkant van het IJsselmeer ligt, dat wij in Friesland enin Nederland wonen). Samen hebben we het Canadese en het Friese volkslied gezongen.

En dan merk je dat ondanks het wonen in Canada en het hebben van de Canadese nationaliteit, zij bijna allemaal het idee hebben dat hun cultuur, hun roots hier in Fryslân liggen. 'We zijn Canadians, maar wij voelen ons Hollanders.'

jong Een dag later sta je bij het zand, op het Flexaterrein en bekijk je eindelijk de zandsculpturen. Bij de opening was ik niet aan de vaste wal en daarna is het er niet meer van gekomen. Tot zondag dan.

Een deel van de bouwsels is al wat in verval, meer dan drie maanden na de opening en 25.000 bezoekers verder. Ergens mist een hoofd, een vogel is gebroken, details afgesleten. Kortom nog even volhouden tot 28 september.

Dat de 'tentoonstelling' opnieuw een succes is, blijkt wel uit de drukte van zondag. Wilde je een foto maken van bijvoorbeeld onze oud-Sneker Steven de Jong met de symbolen van zijn belangrijkste films, dan moest je wel een paar minuten wachten tot dat object publieksvrij was.

Tussen Laurel en Hardy en Charly Chaplin waren de meeste uitgebeelde films mij alleen van de titel bekend. Gelukkig waren in mijn gezelschap enkelen die mij de inhoud in grote lijnen konden vertellen.

zand

Dat er veel sponsorinbreng is, bleek uit de vele reclame-uitingen. Bordjes met de naam van het bedrijf dat een sculptuur had geadopteerd bijvoorbeeld. En een groot spandoek waarop de restaurants vermeld staan waar de kunstenaars gegeten hadden. Hoe, dat heb ik in de grote Van Dale niet terug kunnen vinden. Laten we niet over die flater vallen, Joris van de Daaldersplaats wees mij op een nog grotere blunder op een prijslijst. Het zij zo.


Regen, regen, regen en nog eens…

23 augustus 2014 - Je sudden der mankeliek fan wurde, om met frou De Jong fanne Klip te spreken. Als ik naar buiten kijk, zie ik een streepje blauw met aan weerskanten donkere regenwolken en er onder nog wat wit. Zelfs de 'merkels' zitten ingedoken in de sloot. Het is augustus en voor het eerst deze zomer heb ik de trui uit de kast gehaald.

Door mijn hoofd spookt de eerste regel van Rob de Nijs legendarische 'Zachtjes tikt de regen op mijn zolderraam, 't Ritme van de Eenzaamheid' (overigens oorspronkelijk door de Amerikaan John Gummoe geschreven als Rhytm of the rain).

sloot

Hoe komt het dat net dat liedje 'opspeelt'? Mijn enige verklaring is dat ik de naam van Rob de Nijs tegen kwam in een artikel over oudere mannen die met jonge vrouwen gaan. Aanleiding voor de verhaal was dat Frits Wester nu met een veel jongere schone uit Leeuwarden húsmannet.

In het verhaal spraken deskundigen wijze woorden over de onbewuste wil van de man om zich in te zetten voor de voortplanting en de onbewuste wil van de vrouw om zekerheid van oudere mannen te hebben als zij door de opgroeiende kinderen kwetsbaar zijn. Zo vertaal ik tenminste de wetenschappelijke uitleg.

Kuikentjeskoorts noemen wij als een man een relatie heeft met een vrouw die de helft van zijn leeftijd is. Er schijnt een wetenschappelijke formule te bestaan die aangeeft wanneer zo'n kuikentjeskoortsrelatie kans van slagen heeft: De vrouw moet dan niet ouder zijn dan de helft van de leeftijd van de man plus zeven jaar. Ja mannen, reken maar uit.

Regelmatig is Frits Wester vragensteller in 'de slimste mens', de zomerquiz van Philip Freriks en Maarten van Rossem. Je moet voor zo'n rol wel een autoriteit zijn, in ieder geval een BN'er. Ik word echt niet benaderd om een door een redactie gemaakte vraag op te lepelen. En zelf een vraag bedenken, is helemaal uit den boze.

Jaren geleden ben ik benaderd door iemand van zo'n spelletje die bij mij het antwoord op een vraag over het skûtsjesilen wilde checken. Dat was echter niets vergeleken bij wat ik later meemaakte.

Geographic Channel had een film over het skûtsjesilen gemaakt. Daarin werden kampioenen genoemd en het aantal keren dat ze de wimpel had mogen hijsen. Ik ben eerst door mensen van de zender in Engeland en later uit Amerika gebeld. Klopt het dat… De Amerikaan vroeg of er ook iemand anders mijn antwoorden kon bevestigen. Doodsbenauwd voor claims.

Wat regen, Frits Wester en vragenspelletjes op televisie niet voor hersenspinsels kunnen oproepen. En de straat is weer nat. Maar de blauwe streep wordt breder.


Statenverkiezingen 2015…

19 augustus 2014 - Het grote speculeren is al begonnen. De Leeuwarder Courant opent vandaag het regiokatern met een overzicht welke potentiële lijsttrekkers voor 18 maart 2015 (de verkiezingen van Provinciale Staten) uit de bus zullen rollen. Ze worden allemaal genoemd: van de landelijke politici Lutz Jacobi (PvdA) en Sander de Rouwe (CDA) tot onze plaatselijke coryfee Jelle Hiemstra (Friese Koers).

Jelle Hiemstra heeft, zo wordt gemeld, een stichting opgericht en is daarvan voorzitter, secretaris en penningmeester. Als enig bestuurslid kan hij zichzelf dus tot lijsttrekker bombarderen. En dat zal hij zeker doen. Wie opereert er landelijk net zo?

Een stichting wordt wel eens aangeduid als de meest ondemocratische bestuursvorm die wij kennen. In ons democratische stelsel zou de stichting als mogelijke vorm voor een politieke groepering moeten worden uitgebannen. Sprak de democraat in hart en nieren.

Terug naar de kandidaten die vanuit Den Haag weer naar Fryslân terug willen keren: van Lutz wist ik het al, de media hebben het gemeld en tijdens het Oerol heb ik het er met haar over gehad.

Van Sander de Rouwe (die het overigens noch bevestigt noch ontkent) verbaast het mij niet. Als de Bolswarder lijsttrekker wordt, betekent dat het een zekere post als gedeputeerde. Johan Tjalsma (oud-Ysbrechtumer) kan dan fractievoorzitter blijven.

Na 2 februari 2015 zullen we het weten: dan zijn de kandidatenlijsten officieel ingediend.

Het is beslist heel prematuur, maar ik doe alvast een gokje op de zetelverdeling en de poppetjes in het nieuwe college van gedeputeerde staten: PvdA (Jannewietske de Vries en Lutz Jacobi), CDA (Sytske Poepjes en Sander de Rouwe) en de vijfde gedeputeerde een FNP 'er of een D66'er.Of krijgen we een college analoog aan dat van Súdwest-Fryslân?  


Computerloze zondag…

18 augustus 2014 - Het was zo nu en dan even slikken, maar ik heb het vol gehouden: de zondag is voorbij gegaan zonder dat ik ook maar een moment achter de computer heb gezeten. ( Feitelijk klopt dit niet, want de computer staat op de grond, op een klein onderstel met wieltjes, en je zit dus achter het beeldscherm.)

gasputten

Maar goed, de zondag is in alle rust vergleden, met de krant en een boek En een wandeling. Je ontdekt nog eens wat als je de stad doorloopt. Bijvoorbeeld hoeveel putten er zijn. Ik telde er op de hoek van de Goeman Borgesius en de Hugo de Groot maar liefst zes aan de ene en zes aan de andere kant van de straat. En allemaal met de opdruk gas.

Zitten daar nu kraantjes onder? Zit de hele wijk zonder gas, als ik op een donkere avond, stiekem de putjes open maak en de kraantjes dicht draai? 


Hendrik Jan de …

16 augustus 2014 - Het was een drukke week in en rond de woning van vrouw D. en ondergetekende. Het zat al een tijdje in de planning, maar nu kwam het er eindelijk van: het huis kreeg zijn zoveel jarige verfbeurt. En aangezien ik niet de zegen van vrouwlief krijg om mee te strijken, haar ervaringen zijn met mij niet de beste, heb ik mij beperkt tot het opruimen van het archief en inscannen van dia's. Nuttig, maar geestdodende arbeid.

Ik moet erbij zeggen dat er toch wat ego strelende momenten voorbij kwamen. Oude knipsels herinnerden mij eraan dat ik ooit geciteerd ben in landelijke dagbladen als daar zijn de Telegraaf (over de kansen van een in de skûtsjevloot terug gekeerde Berend Mink) en de NRC (over een politieke affaire die zich in het voormalige Wymbritseradiel afspeelde).

Dat nog eens nalezende ben ik bij mezelf nagegaan of ik wel vaker dat een paar weken geleden op t.v. ben geweest, want dat is toch het summum van Bekende Snekerschap. Inderdaad, ooit voor AT5 (Amsterdamse stadszender) over de SKS, op GPTV (over de Sneekweek en over Dicky van der Werf) en op Omrop Fryslân (over de kandidatuur voor de staten).

Maar dat alles ligt nu achter mij, behoort tot de geschiedenis, al weet je het maar nooit. Nog één memorabele herinnering. Toen mij vader zaliger eens met de wethouder Baarda zaliger praatte over door lokale kranten te exploiteren lokale televisie (Baarda had dat in Canada gezien), kreeg pa het idee om eens over een zender in Sneek na te denken.

Aan de etenstafel legde hij het mij voor. Ik legde hem uit dat lokale tv in Canada en de USA te vergelijken was met landelijke tv hier in Nederland. En dat de mediawet niet toestond dat particulieren hier zoiets begonnen. (Van commerciële omroep hadden we toen nog niet gehoord.) Einde van zijn ambities.

Lokale omroep in deze tijd van gemeentelijke herindeling begint echter een schaal te krijgen die er toe kan doen. Ik zeg dit niet omdat ik zijdelings bij de Omroep Súdwest betrokken ben. Maar het is een feit dat deze omroep en de nieuwe in Leeuwarden samen ongeveer de helft van de Friese bevolking als doelgroep hebben. Als straks ook de gemeente de Friese Meren een lokale omroep krijgt, dan kunnen de drie serieuze concurrent op de reclamemarkt voor de regionale omroep worden.

Dergelijke gedachten kwamen in mij op toen ik deze week wachtte tot de schilders klaar waren. En bloeiden vanmorgen toen ik samen met vrouw D. de laatste zonnestralen benutte voor het op orde brengen van de tuin. Ik deed het grove werk (het schoffelen) en zij het fijne. En zo hoort het.


Baantjer en de modelspoorbaan

12 augustus 2014 - In mijn mailbox is een nieuwsbrief van het Nationaal Modelspoor Museum 'gevallen'. Bij het doorbladeren wordt mijn aandacht getrokken door het bericht dat vrijwilligers in het museum aan de Dr. Boumaweg een tweede Baantjer Baan aanleggen.

baantjer Appie Baantjer behoorde altijd tot mijn favoriete auteurs van snelle, lichtvoetige speurdersboekjes. Zo'n 120 pagina's op A5 formaat, die kon je in een avond uitlezen. En door de opbouw van het plot, die steeds hetzelfde was, kon je verstand daarbij op nul zetten.

Ik heb ze allemaal gelezen en enkele staan nog in mijn boekenkast. Eén exemplaar koester ik en wel om een speciale reden. 'De Cock en de Ontluisterende Dood' speelt namelijk voor een deel in Sneek.

Ik heb ooit de mensen van Boekhandel Van der Velde voorgesteld om Appie Baantjer eens in de winkel te interviewen, bijvoorbeeld in de kader van de week van het spannende boek, net als ik ooit met Annejet van Zijl heb gedaan. Het is er nooit van gekomen.

Ik zal het plot van 'De Ontluisterende Dood' hier niet onthullen. En ik zal ook niet onthullen waarom ik vind dat in dit museum, ooit gesticht door de Sneker Scheltema, zeer terecht aandacht aan Baantjer wordt besteed.

(Foto site Nationaal Modelspoor Museum)


Afkickverschijnselen?

11 augustus 2014 - Ruim een week verschijnt de Sneker Internetkrant niet meer en ben ik 'echt' met pensioen. Een unheimisch gevoel? Een beetje wel. Het ritme van elke morgen het weerbericht van Dirk van der Meer redigeren en plaatsen, de politieberichten nalopen, persberichten bewerken en foto's geschikt maken voor plaatsing en alles wat verder bij een journalistiek product hoort, is weg. En ervoor zorgen dat het eindproduct rond tien uur op het web staat, die druk is eraf.

Je gaat het nieuws ook anders volgen. Hier en daar leg je nog wel een associatie met iets wat eerder is gebeurd, maar daar verder naar kijken, er mee aan de slag gaan, dat gebeurt niet meer.

Het afsluiten van deze journalistieke fase is met vrienden gevierd. Een aantal van hen is de 65-grens inmiddels ook gepasseerd. Of zijn eerder gestopt met werken. En zij hebben dezelfde gevoelens als ik gehad. Ik ben dus niet de enige die als de krant uit is, om zich heen kijkt en denkt: wat gaan we nu weer eens doen. Gelukkig.


200.000 bezoekers in de
Sneekweek? Tsjonge jonge...


sneekweek8 augustus 2014 - De rust is wedergekeerd, althans op het meer, maar in de stad boasket het nog even aan. De Sneekweek is voorbij, hoewel volgens de horeca en in het kielzog daarvan het gemeentebestuur, is het nog tot en met zaterdag Sneekweek.

We hebben het in de krant kunnen lezen, burgervader Hayo Apotheker meldde trots dat er wel 200.000 bezoekers op de Sneekweek af waren gekomen. Op de Sneekweek? Nee beste Hayo, op de Sneekweek In De Stad. Ik durf de stelling te verdedigen dat van die 200.000 misschien 10.000 (en dan schat ik het hoog in) voor de zeilwedstrijden kwamen.

Als die 200.000, zelfs verdeeld over zes dagen zeilfestijn, het starteiland hadden bezocht, hadden we ons de kont daar niet kunnen keren, zo vol was het dan geweest. En dan waren er ook rijen voor de pont ontstaan, rijen tot voorbij de Potten, wat zeg ik, tot voorbij de afslag naar het fietspad richting Sneek of Jirnsum. Precies, daar waar die auto's ter weerszijden van het fietspad in de berm stondengeparkeerd en waar de (bij sommige ambtenaren) onbekende kanoroute onder door loopt.

Als al die 200.000 zeil(?)liefhebbers naar het starteiland hadden gewild, dan had inderdaad er een tunnel onder het Prinses Margrietkanaal moeten liggen. Het plan is ooit door de KWS gelanceerd en zal waarschijnlijk nooit werkelijkheid worden.

De vraag is immers welk nut zo'n tunnel heeft. Er kunnen alleen voetgangers door, misschien fietsers en als er wat breedte is, wat trailerbare bootjes, maar dat is het wel. Een autotunnel wordt het nooit. Bovendien waar moet je dat blik kwijt op het eiland.

En zet eens op een rijtje voor hoeveel drukke dagen de tunnel soelaas zal bieden. Een enkele dag in de Kleine Sneekweek, de finalewedstrijd van het skûtsjesilen en hooguit drie van de zes dagen van de zeil-Sneekweek. Goed, je kunt een pont uit de vaart nemen en dat scheelt een kostenpost. Maar weegt dat op tegen de nadelen?

Het is belangrijk voor de veiligheid, filosofeert de politiek, de CDA-fractie voorop. Maar die veiligheid komt pas in het geding als je met onveilig materiaal en niet gekwalificeerd personeel werkt. Uit eigen waarneming weet ik dat er prima gevaren wordt en wanneer er (overigens zelden) een aanvarinkje dreigt, en echt niet met de beroepsvaart in het kanaal, dan ligt het steevast aan de pleziervaarders in hun sloepjes of waterkastelen, die zich amper van de regels op het water wat aantrekken.

Nee, de onveiligheid op het water, waarop de CDA-fractie nu preludeert, heeft een heel andere oorzaak, namelijk dat de koersen van beroeps- en pleziervaart zich kruisen. Als je over onveiligheid bij de Snitser Mar spreekt, dan gaat het om de wijze waarop de pleziervaarders uit de Houkesleat (ik hou de officiële naamgeving aan, waarde lezers) naar de Snitser Mar moeten varen.

Ik heb geleerd dat zowel op de weg als op het water recht oversteken de veiligste methode is, maar op deze kruising moet de pleziervaarder linksaf. Je zult ze de kost moeten geven die halverwege bakboord uit gaan (tussen de betonning, want daar is immers diep genoeg) richting Kolsmeersgat en vervolgens na een paar minuten varen weer stuurboord naar het meer.

Wanneer ze recht oversteken en voorbij de tonnenrij aan de meerkant naar links gaan en dan de stuurboords (=rechter)wal houden, is er niets aan de hand. Dan zijn ze buiten bereik van de vrachtvaart. Om het met het wegverkeer te vergelijken, dan rijden ze op het fietspad.

Direct bij de hoek van de Houkesleat en het kanaal naar links draaien, kan ook nog. Maar dan zondig je wel tegen de regels, want dan vaar je aan de 'verboden' bakboordswal en kom je de boten tegen die hun stuurboordswal houden. In feite fiets je dan op het linker fietspad in plaats van rechts.

Voor deze veiligheidskwestie wil het CDA in de raad van Súdwest-Fryslân aandacht vragen en de statenfractie vragen laten stellen aan de gedeputeerde, Jannewytske de Vries van recreatie of haar college van waterstaat. Maar daarmee ontkracht de CDA haar eigen deskundigheid, want men hoort te weten dat het kanaal sinds dit jaar rijksvaarwater is. En dus heeft de provincie daar niets meer te zeggen en dus moet het Bolswarder kamerlid Sander de Rouwe in actie komen. (Niet voor niets voer de Riepel van Rijkswaterstaat in de vlootschouw mee, als symbool van de nieuwe orde op het kanaal.)

Maar, en nu komen we in het gossipcircuit terecht, naar verluidt zijn de vragen en de veiligheidsdiscussie een opstapje naar het weer uit de la halen (of uit de ijskast zo men wil), van eerder genoemd tunnelplan.

Of is het soms bedoeld als de bliksemafleider voor de waterskibaan in het recreatiegebied de Potten, waar wethouder Gea Akkerman volgens een bericht op de gemeentelijke website het college zo positief tegenover staat? Maar er moet eerst nog wel met de raad gepraat worden, zegt de wethouder.

De FNP-fractie heeft al laten weten tegen te zijn en wijst op het snelvaargebied in de Snitser Mar als alternatief. Maar de initiatiefnemer, een bedrijf met Appelscha in de naam, of all places, zal daar nooit naar toegaan. Want aan een kale baan zonder horecavoorzieningen, daaraan heb je niets, dan is niet exploitabel.

En die horeca-exploitatie is belangrijk. Voor die exploitatie van de horeca mag de Sneekweek in de stad negen dagen duren. En is burgemeester Apotheker zo enthousiast over die 200.000 bezoekers aan de stad. En de economische impulsen die daar van uit gaan. Ach, en wat daar bij het meer gebeurt, dat is minder interessant. Op de zondag van de Sneekweek waren maar drie van de vijf collegeleden (twee van het CDA en één van de PvdA) en maandag bij de boottocht van de Sneekweek-vrijwilligers maar één present.


Is dit het echte Sneekweek-gevoel?

sneekweekgevoelFoto: Jan Douwe Gorter

Of dit...?

zeilen

Of dit?

marktstraat sneekweek(Foto: Jan Douwe Gorter)

Sneek, 4 augustus 2014 - Wat roept het ware Sneekweek-gevoel op? Bij de liefhebbers van een feestje de bovenste foto. Zon, bootjes ('och, die nemen we op de koop toe') en de Putkapel op het Starteiland. Het dweilorkest is terug van weggeweest nadat voorganger Blauhuster was verbannen en overleden.

Voor de echte zeilers spreekt uit de middelste foto het ware Sneekweekgevoel.

En bij de horeca (en de gemeente vanwege de 'economische impulsen') de onderste foto. Een bomvolle Marktstraat. De kassa rinkelt.

Maar zonder zeilen, zonder die wereldberoemde zeilweek, was er in Sneek alleen maar een kermis zoals op zoveel andere plaatsen. Dus...


De krant is dood, leve de blog

Sneek, 3 augustus 2014 - De Sneker Internetkrant is 'dood', leve de 'Opregte Sneker'.
Ach ja, tiden ha tiden. Ik weet het, het is een overbodige opmerking, een dooddoener, maar aan de andere kant, het heeft ook wel wat.

Op 1 november 2006 startte ik met de Sneker Internetkrant, op 2 augustus 2014 ging het scherm op 'zwart'. Omrop Fryslân besteedde zelfs aandacht aan het verdwijnen van een van de oudste zelfstandige internetkranten in de provincie.

Waarom hou je ermee op, was een vraag die ik de laatste weken regelmatig kreeg. Het antwoord kan kort zijn: ik ben met pensioen, ik ben van 1948 en wil wat van de dagelijkse druk af om iedere werkdag weer, en als het vanwege het nieuws nodig was, ook op zaterdag en zondag, een krant te produceren.

Zoals iemand zei: Als je de 65 bent gepasseerd, moet je niet meer, je mag!

En zo is het maar net.Het moeten is mogen geworden. Maar wat mag ik?

De oude vertrouwde Opregte Sneeker, waarmee ik ooit ben begonnen als uitlaatklep voor alle al dan niet positieve en negatieve kritische of onkritische kanttekeningen bij het nieuws, die Opregte Sneeker is afgestoft en gaat weer met een zekere regelmaat verschijnen. Ik verheug me erop.

Want al heb je je losgeweekt van de dagelijkse hypes, al valt het plaatselijk met die hypes wel wat mee, helemaal loslaten kun je je oude stiel niet. Eenmaal een ..., altijd een ... En vul op de puntjes zelf maar iets in.