Terug naar de voorpagina...

Zitten we te wachten op meer, meer, meer?

Zondag 30 november 2014 - Vanmorgen aan de ontbijttafel hadden Frou D. en ik het over de komst van weer een Nederlandse t.v.-zender. Ditmaal meent SBS dat wij zitten te wachten op nog een vrouwenzender.

RTL heeft er immers al één die zich richt op de dames. Een bronstige mannenstem vertelt dat in bijna alle programma-aankondigingen op de andere RTL'ers: 'Waar vrouwen van houwen'. Nou ja, zei Frou D. Het zijn niet echt vrouwenprogramma's. Frou D. kan het weten, zij is ervaringsdeskundige.

Waarop het gesprek kwam op de VPRO en dat steeds minder mensen en vooral jongeren kijken naar programma's die vanouds een wat alternatieve kijk bieden op wat de mensheid beroert. En vervolgens concludeerden we bij het tweede bakje thee dat men tegenwoordig het liefst leest over en kijkt naar wat er dichtbij gebeurt.

Dat dichtbij zag ik ook terug, vrijdag in Theater Sneek. Teater Snits (vaak zeg ik per ongeluk Krite Snits, eigenlijk een veel mooiere naam), speelde Slippers van Alan Ayckbourn. Prima stuk, prima gespeeld, daar wil ik het nu niet over hebben.

Het 'Krite-'publiek vertegenwoordigt niet de doorsnee theatergangers. Men komt omdat men de spelers persoonlijk kent of omdat men uit traditie lid is van de organiserende organisatie. Velen zijn bovendien lid, zo hoorde ik in de wandelgangen, vanwege de 'Bonte Sneeker Avond".

Je zag het aan de onwennige binnenkomst. Toen om kwart voor acht de deuren van de zaal open gingen (een half uur later begon voorzitter Klaas Visser met zijn welkomstwoord) stroomde men naar binnen. Om half acht stonden de eersten al voor de zaaldeuren. En wie na achten binnenkwam, keek zijn ogen uit. Wat is het al vol. Waar zijn nog lege stoelen? Hoe komen we op het balkon?

Na afloop vrijdag liep de foyer tamelijk snel leeg. Het ingehuurde orkestje Petje af moest het met een paar dames op de dansvloer doen. 'Ja sjoch, it is moarn sneon no, dan witte jo it wol. Of wy sneon noch wol bleaun wiene? Nou ja, sjoch, snein is de tsjerke al betiid en de pake- en beppesizzers komme fansels ek del. Mar it wie in oh sa moaije jûn, hear.'

Vestas Wind We krijgen tegenwoordig het nieuws uit de hele wereld in real time op ons bordje. Gisteravond liep de Vestas Wind, een deelnemer aan de Volvo Ocean zeilrace bij Ile de Sud in de Indische Oceaan op een rif aan de grond. Ik kreeg al vrij snel een alert, een alarm bericht, van de organisatie en zag vannacht de eerste beelden (Foto organisatie Volvo Ocean Race). Vanmorgen bekeek ik, genoeglijk met het hoofd op het kussen, de interviews met de schipper, met de andere boten in de buurt en de woordvoerder van de organisatie. Op de tablet.

Die snelle en directe nieuwsvoorziening is in enkele decennia mogelijk geworden. Daar moet je aan wennen. Maar zoals een journalistiek wetmatigheid zegt: één verkeersdode in je eigen dorp of stad heeft vaak meer impact dan honderd bij een windhoos op, pak 'm beet, de Filipijnen. (Hoewel een schip op de Gravinneweg in de Snitser Mar brengt minder mensen in beweging.)

Media denken een antwoord te hebben gevonden in de doelgroepenbenadering. En daarom komt er weer een doelgroepenzender bij. En maken de omroepen programma's die meer en meer op elkaar gaan lijken. Alleen, we kunnen maar naar een programma tegelijk kijken (en één opnemen). En later iets terugkijken op Uitzending gemist. Wat heeft meer, meer, meer dan voor nut?


Hoe komt het met de kranten?

Woensdag 26 november 2014 - Dinsdagavond, tijdens een drukbezochte bijeenkomst bij boekhandel Van der Velde, vertelde Bert Wagendorp onder meer over zijn 'verleden' als sportverslaggever van de Leeuwarder Courant.

Wagendorp Hilarisch was zijn verhaal over de redactievergaderingen in zalen Schaaf, waarbij de jongste verslaggever in dienstjaren de stoet in ganzenpas lopende collegae vooraf moest gaan. Hij of zij moest de redactiepapagaai tijdens de wandeling van de Voorstreek naar de Breedstraat mee dragen. Tja, toen waren journalisten nog 'bonhemiens', althans zo gedroegen zij zich.

Ook onthulde Wagendorp dat er tijdens die belangrijke sessies altijd heftig werd gediscussieerd over de besteding van de ruim één gulden rente, die het vermogen van de sportpersoneelspot opleverde. Uiteindelijk werd dat geschonken aan een 'goed doel in de derde wereld'.

Maar vervolgens veranderde de stemming van Wagendorp, nu al weer jaren columnist bij de Volkskrant en auteur van het succesboek 'Ventoux'. Hij werd somber over de toekomst van het Hoofdblad van Fryslân sinds 1792, waar weer een groot aantal arbeidsplaatsen dreigt te verdwijnen.

Wagendorp onthulde het publieke geheim, althans binnen het journalistieke wereldje, dat zijn voormalige broodheer, de Noordelijke Dagblad Combinatie, zijn huidige werkgever de Volkskrant van de ondergang had gered. De overname van een boekenuitgeverij is nu de strop die boven de LC, Friesch Dagblad, Dagblad van het Noorden en diverse streekbladen bungelt.

Al eerder stond het concern er slecht voor. Een saneringsoperatie, een uit de voormalige Frieslandbank voortgekomen investeringsmaatschappij die een aanzienlijk bedrag in het bedrijf stak en een lening van een bank, brachten uitkomst. Maar nu wil die bank zijn geld zien.

LC-hoofdredacteur Hans Snijders filosofeerde afgelopen zaterdag in zijn hoofdartikel over de toekomst van de krant. Hoe breng je de kosten omlaag om de lening af te lossen? Misschien moet je de papieren krant in de (nabije) toekomst wel alleen op zaterdag uitbrengen en op de andere dagen volstaan met een digitale versie, aldus Snijders.

Dat levert zeker een belangrijke kostenbesparing op. Voor die zaterdagkrant kun je ruimte op een drukpers elders in het land huren, de kosten van het papier zijn veel lager en er kan een kaalslag onder het technisch personeel plaatsvinden.

Snijders zoekt in dit geval de oplossing aan de technische kant. Maar hij vergeet dat zo'n formule, zes dagen digitaal en één dag op papier, de krant onaantrekkelijk maakt voor die andere inkomstenbron: de advertentiemarkt. Een goede vriend, tûke middenstander, vertrouwde mij eens toe: ik ga niet adverteren in een veeg-door-medium!

bankje Daarmee doelde hij op het snel doorbladeren/schuiven van een pagina op een tablet. Daarop worden de meeste digitale kranten gelezen, wijst onderzoek uit. Een papieren krant zorgt voor meer aandacht voor wat er op de pagina staat, inclusief de reclameboodschappen; een digitale voor delen ervan. Niet voor niets heeft de LC leesmogelijkheden voor losse artikelen ingebouwd in de web editie.

Inderdaad, met een papieren krant kun je nog eens lekker gaan zitten in een stoeltje naast een bankje aan een slootje. En in het herfstzonnetje. Dat doe je met een tablet of smartphone niet snel. Al was het alleen maar omdat de lichtval in negen van de tien gevallen de tekst onleesbaar maakt.


Hoort Sinterklaas op een paard?

Zondag 23 november 2014 - Gistermiddag met Frou D. de stad in geweest. Boodschappen doen. Normaal is de zaterdagmiddag wat inkopen doen betreft, niet favoriet bij ons, althans niet bij mij. Het is of smoordruk of je kan een kanon afschieten zonder iemand te raken. Mijn voorkeur zit daar tussenin. Wat de drukte aangaat, dat is wel duidelijk.

Nu was het wat anders. Het is immers Sinterklaastijd en de Sint gaat altijd op de zaterdag na zijn intocht lopend door de stad. Tijdens een cursus journalistiek die ik eens verzorgde, gaf ik de opdracht een reportage te maken over een actie die de protestgroep 'Help de Sint weer in het zadel' had gepland. (Voor alle duidelijkheid, en voor degenen die van sensatie houden, deze actiegroep bestaat alleen maar in mijn dirty mind.)

sinterklaas We vielen met de neus in de boter. Toen we de fietsen bij de bieb tegen de 'fersuterende' gevel van het Roodhert hadden geplaatst, hoorden we in de Nauwe Noorderhorne de Putkapel al musiceren. En even later kwam de Sint en was Henk weer even de kleine Henkie die een hand van Sint Nicolaas kreeg.

Later, op het Grootzand, toen wij via omtrekkende bewegingen via het Kleinzand enkele winkels op de Oosterdijk hadden bereikt, ontmoetten we de Sint en zijn gevolg opnieuw. Bij Lieuwe van der Pol en zijn Sneker Pan sloffen negotie moest de Sint natuurlijk kijken of zijn maat aanwezig was. De historische knobbeltenen van de Goedheiligman kregen we niet te zien, die bleven verborgen in zijn gespschoenen.

Lieuwe vertelde 's avonds bij het reünieconcert van de groep Point Out, bij de oudere Sneker muziekliefhebbers bekend van optredens in de Sneker Pan, dat de Sint het cadeau in dank aanvaard had. En de meeste van de handel was hij nu ook wel kwijt.

Ik had overigens, ondanks het veertig jarige bestaan, nog nooit van Point Out gehoord. Schande uiteraard, maar de muziek die de groep gisteravond in Lokaal 55 bracht was van de periode die ik niet in het Friese doorbracht: Eagles, Crosby-Stills-Nash-and-Young en dergelijke. En als ik toen wel hier ter stede verkeerde, dat verkeerde ik.

point out Het was leuk en druk daar aan de Oude Oppenhuizerweg. Ik trof nog een man, waar ik jaren geleden journalistiek wel mee te maken heb gehad en wiens naam ik enkele decennia lang zo nu en dan in de kolommen van de krant tegenkwam. We hebben afgesproken nog eens de afgelopen tijd door te spitten. En dan met minder muzikaal 'o heden' dat onze woorden overstemde. Punt Uit.


Elk nadeel heb zijn voordeel…

Vrijdag 21 november 2014 - Elk nadeel heb zijn voordeel…, het is een veel geciteerde uitspraak van ene heer J. Cruijff te B., doorgaans aangeduid als het orakel van Barça. In een goed journalistiek verhaal dient de kop al in de aanhef te worden verduidelijkt, maar dat adagium laten we in deze column maar even voor wat het is.

Mijn weerstation gaf vanmorgen aan dat het ging sneeuwen. De door mij geraadpleegde weerprofeten, als daar zijn Dirk van der M., Piet P. en Hans D., duidden niet in die richting. Ik moet dus maar wat minder vertrouwen op mijn digitale Paulusma. Blijkbaar geeft het de waarden van de Amerikaanse oostkust weer.

Wie de media de afgelopen dagen heeft bijgehouden, zal het met mij eens zijn dat er inderdaad nogal wat schort aan die digitale zekerheid. Een boekhouder bij de politie was bijvoorbeeld zo dom om allerlei rapporten en onderzoeksgegevens op een onbeveiligde website te zetten. Dankzij een Russische website konden we meekijken via onbeveiligde privéwebcams in bijvoorbeeld babykamers, opritten en erger.

vuilnis Buiten voor de residentie van Frou D. en mij staan een grijze en een groene container. Nog voorzien van gele plakkers, maar als de stickerman is geweest niet meer. In haar wijsheid heeft de gemeente SWF besloten dat wij allemaal een streepjescode op de bakken moeten hebben. De reden wordt duidelijk uit de brief die de kleefplaatjes vergezelde:

'Dit doen we (dat voorzien van een streepjescode, HD) om de afvalinzameling efficiënter en duurzamer te laten verlopen. We legen namelijk alleen die containers waarvoor afvalstoffenheffing wordt betaald.'

Laat ik het maar keihard zeggen: deze verklaring is grote flauwekul. Wat heeft het alleen maar legen van 'de containers waarvoor afvalstoffenheffing wordt betaald' te maken met efficiency en duurzaamheid? Geen ene mallemoer. Dit noem je een drogredenatie.

Naar mijn gevoel zit er iets anders achter. Er is al vaker gesproken over het invoeren van het diftar-systeem, dat is betalen naar hoeveelheid afval die wordt aangeleverd. Hoe meer afval wordt aangeboden, hoe duurder het wordt.

Iedereen met een beetje verstand van economie en boekhouden kent de begrippen vaste en variabele kosten. Bij een auto zijn de vaste kosten die kosten die doorlopen als de auto niet wordt gebruikt (afschrijving, wegenbelasting en verzekering, etc.); tot de variabele reken je benzine.

Bij de huisvuilafvoer kun je de hoeveelheid als variabel beschouwen. Vooraf bereken je hoeveel kilo's iedere huishouding gemiddeld aanlevert en vervolgens koppel je daar een vast bedrag aan. Daar bovenop komt bijvoorbeeld een bedrag per kilo als meerprijs.

De computer in de vuilniswagen registreert het gewicht van de inhoud van de container en wijst dat toe aan de barcode, dus aan de klant, de eigenaar van de vuilnisbak. Sensoren kunnen echter ook 'zien' dat je bijvoorbeeld teveel gft-afval in de grijze bak hebt geduveld. Dat hoort niet, dus krijg je vervolgens per e-mail een 'reprimande'. Na drie keer wordt dat automatisch een boete.

Ik zeg niet dat het zo zal gaan, maar zo verhoog je op verkapte wijze de afvalstoffenheffing en, indachtig de socialistisch/communistische denktrant dat het volk van de wieg tot het graf opgevoed en begeleid moet worden, leg je de burgers de hierboven geciteerde efficiënte en duurzame afvalinzameling op.

Ik denk dat dit verhaal zondag tijdens het Gesprek van Sneek bij Vellinga aan de Veemarkt (16.30 uur) niet aan de orde komt. Ik weet dat eigenlijk wel zeker want de namen op het affiche geven aan in welke richting het zal gaan: de bezuinigingen in de zorg en de windmolens/windenergie. In de laatste kwestie kruisen wethouder Gea Akkerman (CDA) en gedeputeerde Hans Konst (PvdA) de degens.

Gea wordt geacht fel tegen het windmolenpark in het IJsselmeer te zijn; Hans is uit hoofde van de GS-opstelling voor, maar heeft in de Leeuwarder Courant (ik schreef er eerder over) door laten schemeren dat hij eigenlijk een voorstander van spreiding over de provincie is.

Zonnepanelen, windmolens, straks in de Afsluitdijk systemen die energie opwekken met behulp van het verschil tussen zoet en zout water en tussen eb en vloed in de Waddenzee. Het kan allemaal.

We krijgen straks meters in huis die automatisch doorgeven wat de hoeveelheid verbruikt gas, water of stroom is. Dat is gemakkelijk, efficiënt en duurzaam, geachte klant. En vervolgens verschaft het energiebedrijf ons automatisch tips om bij gelijkblijvend woongenot duurzaam met energie om te gaan. Net zoals Google via cookies ons advertenties voorschotelt, waarvan je denkt: hoe weten ze dat ik…

Alleen, zoals in het begin van dit stukje al geschilderd, is de digitale zekerheid niet absoluut. De voorbeelden liggen de laatste weken weer op straat. Maar die digitale zekerheid is aan de andere kant ook wel weer gemakkelijk. Ik laat in het midden voor wie. Elk nadeel heb immers zijn voordeel…

(P.S. Ik kreeg bericht van Literaire Activiteiten Sneek dat de bijeenkomst met Bert Wagendorp volgende week dinsdag bij Boekhandel Van der Velde zal zijn en niet bij de Daaldersplaats. Waarvan acte.)


Wie schön das Moseltal ist...

Zaterdag 15 november 2014 - Wie de afgelopen dagen mijn column wilde lezen, moest zich behelpen met 'oude kranten'. Frou D. en ik verkeerden enkele etmalen met vriend E. en vriendin A. in het Moseltal. Zoals een gewaardeerd familielid mij heeft geleerd, moet je zoiets pas na afloop van de afwezigheid melden. Anders weten de grijpgrage ongenode gasten je sneller te vinden dan je lief is..

moeseldal(Foto Frou D.)

Ik ga de lezer niet vervelen met de bezoeken aan restaurants, bergbeklimmingen en -afdalingen (het waren doorgaans uit de kluiten gewassen heuvels, maar ik als lijder aan hoogtevrees vond het gevaarlijke klauterpartijen) en oordelen over de kwaliteit van de wijn. Gedachtig de vergelijkingen die wethouder Maarten Offinga altijd trekt met de Oostenrijkse toeristenpromotie enige observaties mijnerzijds over daar en hier.

Dat de huurprijs van onze accommodatie (zoals een hotelkamer, appartement of ander verblijf in toeristische folders wordt aangemerkt) bijzonder schappelijk was, had een duidelijke oorzaak. November is in het Moseltal, het dal van de Moezel, toeristisch een verdomd stille maand.

En dus beperken de bezienswaardigheden zich tot een kasteel op een top, een commercieel mosterdbedrijf (aangeprezen als een molen, maar in werkelijkheid een nostalgische variant op de werkplaats van de Weduwe Joustra), de nodige vakwerkhuizen en de door het landschap slingerende Moezel.

Publiektrekkers als de lokale 'Lekker...' vinden ook daar in het weekeinde plaats en daar heb je als midweker niets aan. Op een avond blauwe zwaailichten en een stoet flambouwen, het was de elfde van de elfde.

dansvaartLangs de oever lagen de rondvaartboten net als onze Toerist en de Waterpoort in de winterslaap. (Hoe ver varen die schepen eigenlijk als je ziet dat er om de zoveel kilometer een sluis wacht?) Misschien is een nachtdansvaart een idee voor Van der Werf of Van Dijk.

Verveeld heb ik mij echter niet. Het waren zeer geslaagde dagen. Wel werd ik/werden wij gekweld door een verschrikkelijk slechte, trage en onstabiele internetverbinding die verhuurder Roompot (tegen betaling) de bewoners van het complex aanbood. De prijs stond echt niet in verhouding tot de kwaliteit. Dus was het volgen van het nieuws uit Holland lichtelijk een 'nuodlike saak'.

En dan is het vermakelijk om de correspondent van de West Deutsche Rundfunk via de autoradio te horen melden dat de Raad van State een prachtige ontsnapping in de Kwestie Zwarte Piet had gevonden. Ons hoogste bestuurlijke rechtscollege heeft niet gezegd dat de knecht van Sint Nicolaas wel of niet zwart mag zijn. Nee, het Salamonsoordeel was dat de burgemeester van Amsterdam niet bevoegd was om daarover te oordelen. En dus werd het bezwaar van de tegenstanders tegen de uitspraak van Eberhard van der Laan nietig verklaard, begreep ik.

En in het Duitse kreeg ik ook mee dat in de toekomst alle leden van de Friesche Elf Steden mee mogen doen aan de tocht der tochten. Mijn eerste reactie was: ja, dat kun je makkelijk zeggen, want die tocht komt er toch nooit meer.

Het knelpunt Sneek op de Elfstedenroute blijkt ook geen knelpunt meer te zijn. Je gaat nu linksom of rechtsom naar de Waterpoort. Straks staat het college van burgemeester en wethouders op het ijs van de Swette bij het Harinxmaland te wijzen waar de schaatsers langs moeten.

Sjoerd Tolsma wijst naar links, Maarten Offinga naar rechts. Durk Stoker stuurt de onverlaten terug die gezien hun hesje in de verkeerde richting gaan, schaatsblind als ze zijn. Gea Akkerman en Mirjam Bakker bewaken de kruising Gangboord-Sommerak en de afslag bij de Toppenhusterbruge.

Het is te hopen dat er dan niet een cruiseschip aan de Pampuskade ligt. In het namiddaglicht bij Cochem, we zijn inderdaad weer terug bij de Moezel, ontwaarde ik een verlichte schuit en marcheerde, nou ja kuierde, er een groep Amerikanen op leeftijd over de boulevard. Ze hadden allemaal een extra oortje om niet het verhaal van de gids met het vlaggetje te kunnen ontvluchten.

Enkele mannen waren overduidelijk op een leeftijd dat zij meegewerkt konden hebben aan de bevrijding van Europa. Zij wilden met eigen ogen zien hoe het Wirtschaftswunder had uitgewerkt. Fantaseerde ik.

popToen ze ons viertal op het terras zagen zitten (plus de levensechte pop die het publiek naar de tafeltjes moest lokken) kwam er een verlangende blik in hun vermoeide ogen.

Nee, het was geen 'mogen we even bij jullie zitten?' dat wij te horen kregen, maar de standaardvraag 'Where are you from?', waar we vandaan kwamen. Ze knikten begripsvol toen we antwoordden 'From Holland' en sloften weer achter de reisleidster aan (die later samen met enkele dissidenten een brötchen bratwurst naar binnen werkte).

Ik dacht vanmiddag aan die Amerikaanse veteranen terug toen ik het nieuwste boek van Hylke Speerstra 'Op klompen toch de Dessa' kocht (uiteraard voorzien van een persoonlijke noot en handtekening van de schrijver). Helaas kon ik eind oktober de presentatie van het boek niet bijwonen. Ik was er wel voor uitgenodigd. Later zal ik er zeker in een 'recensie' nog wel op terug.

Bij het Sneeker Nieuwsblad werkte jarenlang Foeke Arema gewerkt, zoon van de man die in de bioscoop van Miedema toeschouwers hun plaats wees. Precies, Arema met het houten been. Foeke was stadsredacteur. Hij reed geen auto, maar brommer. Vandaar.

Arema was een Indië-veteraan. Al mijn generatiegenoten hebben wel zo'n persoon in de familie of kennissenkring. Hij ging als vrijwilliger via een opleiding in Engeland naar de Oost. In de jaren zeventig is hij weer in de Gordel van Smaragd gaan kijken.

Hij vertelde op de redactie wel eens over de jaren daar. Hij was echter geen vechter. Hij werkte al vrij snel voor de voorlichtingsdienst, schreef een soldatenkrant vol.

Arema was enthousiast over het Indië dat hij zoveel jaar na dato aantrof. Dat zullen de Amerikanen die deze week door Cochem liepen zeker ook over Duitsland zijn, daar aan de overkant van de grote plas. Het is hen gegund.


Foar de tweede kear bij de poat nommen…

Zondag 9 november 2014 - Voor de tweede keer voel ik mij bij een beetje 'bij de poat nommen'. Gistermiddag heb ik nog met hem 'over de haag' gepraat over wie de nieuwe Prins Carnaval zou worden. Een aantal namen passeerden de revue, onder wie die van Fokko Dam.

prins theo de derde(Van links naar rechts: Jos Kroon, Theo Koenen, Theo de Derde en Fokko Dam. Foto ontleend aan Jos Kroon/Facebook.)

Vanmorgen zag ik op Facebook dat mijn gesprekspartner van gisteren, onze huisschilder, Theo de Boer, het komende jaar als Prins Theo de Derde door het leven zal gaan. Geen moment heb ik in de gaten gehad dat hij mij toen (en eerder ook al eens) 'besodemieterde'.

Ja inderdaad, voor de tweede keer bij de poot genomen, want een aantal jaren geleden filosofeerde ik met Trea Dam over de nieuwe prins. Naderhand bleek zij toen allang met de voorbereidingen van haar eigen prinsesselijk jaar bezig te zijn.

Twee namen worden in onze Waterpoortstad nooit eerder bekend dan op het moment dat ze bekend mogen worden: die van Schipper in de Orde van de Sneker Pan en de nieuwe Prins of Prinses Carnaval. Het zijn misschien wel de best bewaarde geheimen van Sneek.

Vanwege van mijn nevenactiviteiten hoorde ik de naam en de antecedenten van de nieuwe schipper al voor de officiële onthulling. Op die van de leutleider moet ik altijd wachten tot de zaterdag het dichtst bij de elfde van de elfde na elf minuten over elf 's avonds.

Welke Theo's gingen Theo de Derde voor? In 1993 was het Theo (Ruis) de Eerste en in 2005 Theo (Woudstra) de Tweede. Theo de Derde was in 2010 secondant bij Jos (Kroon) de Eerste. Diezelfde Jos Kroon fungeerde twee jaar geleden als hulpje van Boudewijn (Wolthuizen) de Eerste. En nu is Jos dus in dienst van Theo de Boer. Samen met Fokko Dam en Theo Koenen (ook secondant van Jos. Is dat de toekomstige Theo de Vierde?).

Ik ben benieuwd wat straks de diverse stunts in het kader van een of andere bokaal zullen zijn. Ze moeten iets te maken hebben met het werk van de nieuwe Prins. De bloemenmeisjes in diverse kleuren? De Raad van Elf gekleed in blikken? We zullen het de komende maanden beslist merken. De Drabbelterpse carnavalsvierders zijn aparte kwasten. Alaaf…


Wij brengen u het nieuws…

Donderdag 6 november 2014 - Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat met de opleving van de economie het aantal als krant(je) gecamoufleerde folders toeneemt. Iedere zondag (! De 7/24 trend slaat ook in Sneek toe en het Woord ontbreekt) valt er een pak in plastic (afbreekbaar, zeggen ze) verstopte reclame op de mat, gevolgd door nog een pakketje op maandag en tenslotte brengt Tante Pos (bij ons is dat echt een vrouw) enkele strooibiljetten voorafgaand aan de zondag en op dinsdag.

'Rondom…' Sneek (en verder nog rondom drie grote centra in Fryslân) zit altijd tussen de folders verstopt. Anneke Douma test een bepaald autotype, meldt de voorpagina van de laatste editie. De redactie vindt dat groot nieuws, anders zet je het niet voorop.

Maar komt het door Anneke dat er twee lege vlakken op die voorpagina zitten? Wilden daar geen adverteerders hun boodschap kwijt? Of gingen de verkopers van Anneke's automerk vlak voor het ter perse gaan, zoals dat zo mooi heet, failliet?

wagendorp Het blad meldt de komst in november van columnist Bert Wagendorp naar Sneek. Maar wanneer, dat kan ik nergens vinden. Groot nieuws is wel dat de schrijver van 'Ventoux' de literair georiënteerde bezoeker zal bijpraten over problemen bij kinderen.

De laatste tijd ontwaar ik in de stapels veelkleurige heilsbrengers steeds vaker nutteloze en inhoudsloze uitgaven. Het zijn advertentiefuiken met koeienletters grote, pretentieuze titels als 'in actie.nu voor de inwoners van de gemeente: …. ' Tsjonge jonge, speciaal voor mij. En wat zijn we modern. Tussen actie en nu zetten we een punt, dan is het net internet.

Als ik in zo'n titel een stuk of wat spaties zie staan tussen de dubbele punt en een naam, dan weet ik al dat zo'n uitgave niet alleen voor één gemeente bedoeld is. Het verspreidingsgebied is vele malen groter. De inhoud gelijk en alleen de gemeentenaam verschilt.

Enkel de pagina's met advertenties verschillen lokaal. Ik heb gezocht naar specifieke informatie voor Súdwest-Fryslân, buiten datgene wat er in de advertenties staat. Ik heb het niet kunnen vinden.

De Antonius-bijlage van het Sneeker Nieuwsblad zette deze week op de achterpagina de wereld op zijn kop. Ik denk niet dat de adverteerder-van-de-sta-op-stoelen zo blij is met het feit dat zijn pagina grote commerciële mededeling onderste boven is afgedrukt. Wat kon mijn vader zaliger kwaad zijn als dergelijke fouten in onze krant voorkwamen.

Ach, fouten komen altijd voor en bezorgers zijn soms/vaak te laat. Gevolg is dat bepaalde in de folder genoemde voordelen jouw neus voorbijgaan omdat de folder 'over datum' is. Het zei hen niet vergeven, maar ik begrijp het wel gezien de schamele vergoeding die zij krijgen voor het door weer en wind brengen van het nieuws.

Maar dat uitgevers in het colofon de verantwoordelijkheid voor de verspreiding van hun blad afwijzen, dat is te gek voor woorden. De autoverkoper wijst toch ook niet de verantwoordelijkheid voor de aflevering van het voertuig af?

Ooit discussieerden een niet nader te noemen maar niet meer bestaande gemeente en een uitgever over de verspreiding van een streekblad. Er kwamen bij die gemeente nogal wat klachten binnen van mensen die geen weet hadden van de publieke gemeentelijke mededelingen omdat zij de krant niet in de bus kregen.

De vroede vaderen gingen in gesprek met de uitgever (die meerdere kranten op de markt bracht/brengt, dus wel overal die problemen zal tegenkomen). De uitgever wees op zijn beurt met de beschuldigende vinger naar de verspreider. Die zei dat hij voldeed aan de contractueel vastgelegde garantie van de 95% dekkende verspreiding. Maar of 95% van de oplage echt in de brievenbus terecht kwam, dat viel niet te controleren. En dus veranderde er niets.


Terugkijken en vooruitzien…

Maandag 3 november 2014 - Wie de kranten van het weekeinde, en met name de bijlagen, doorneemt, zal het zeker met mij eens zijn: de keuze was vrijwel unaniem voor de dood van Theo van Gogh (tien jaar geleden) en de Val van de Berlijnse Muur (25 jaar terug).

Ik las het, in volgorde van 'binnenkomst', in de Volkskrant, daarna in de NRC en toen in de LC (eerst op tablet en later op papier). Dat verklaart waarom ik de Sneon en Snein artikelen niet meer de meest interessante vond.

beerenloop(Foto: Gerrit van Goor)

Leuk vond ik het verhaal van Peter van der Meeren over de Berenloop, de hardloopwedstrijd op Terschelling. Goede vriend Gerard M. en oud-buurman Theo Z. waren enkele bekenden die zondag de halve marathon op het schone Waddeneiland liepen.

Enkele weken geleden werd ik over dit en andere prachtige atletiek-evenementen enthousiast toegesproken door Hylke van der Meulen. Hij is één van de wedstrijdleiders van de Berenloop. Ik kwam hem tegen op een foto van de Terschellinger fotograaf bij uitstek: Gerrit van Goor.

Breed lachend staat hij rechts. Gisteren wel, maar dat was vorig jaar wel anders, want toen kon het evenement vanwege de weersomstandigheden niet doorgaan.

van der meulen(Foto: Gerrit van Goor)

Met een biertje in de hand schilderde Hylke mij in de Marktstraat, bijna onverstaanbaar door de dweilorkesten, wat er in 2013 allemaal fout had kunnen gaan. Nu ging het prima. Compliment voor de wedstrijdleiders en alle anderen van de organisatie.

Voor de statistiek Gerard M. werd 64ste en laatste bij de mannen boven 60; Theo Z. 108ste bij de mannen recreanten boven 40 jaar (607 deelnemers). Beiden liepen de halve marathon. Wie alle uitslagen wil weten, kan die vinden op www.uitslagen.nl.

Opmerkelijk was ook het interview van Atze Jan de Vries met gedeputeerde Hans Konst, inderdaad die over de windmolens gaat. Konst zegt een paar keer dat de Staten moeten beslissen en dat mag van hem, lees je tussen de regels door, een ander besluit zijn dan wat het college van Gedeputeerde Staten vorige week besloot. Citaat: 'Ik fyn dat wy in goed beslút nommen ha, mar as de steaten dat op 17 desimber better meitsje kinne, moatte se dat fral net litte.'

Konst schuift de Zwarte Piet (mag deze uitdrukking nog wel gebruikt worden?) naar het CDA.

'Dreech fyn ik dat ik net myn sin krigen ha. Om de politike unanimiteit ha’k tiisdei dingen tajaan moatten, dy’t ik moandeitejûn noch net ûnder eagen hie. Mei in alleingang fan de FNP hie ik gjin probleem. Ik fûn dat wy de A-list fan Fryslân foar de Wyn, of dielen dêrfan, oernimme koene en hie ferwachte dat it CDA dat ek woe. Mar tiisdei die bliken dat dêr net in mearderheid foar te krijen wie.'

Volgens een eerdere analyse hebben de CDA-gedeputeerden en de fractie, aangevoerd door Johan Tjalsma (as't my net mist hikke en tein yn Ysbrechtum) voor alles naar SWF gekozen om de FNP de wind uit de zeilen te nemen. Er is dus geen sprake van een afweging op basis van een algemeen belang, waarvoor de statenleden zijn ingehuurd, maar voor een afweging in het belang van de partij. Nou, dan weten we waar onze vrienden zijn.

In één van de dagbladen vond ik zaterdag verder een ander en opmerkelijk bericht: de nieuwe directeur van de Telegraafgroep heeft twee directeuren van werkmaatschappijen ontslag aangezegd, gaat een reorganisatie doorvoeren en deelde en passant mee dat hij ook wel in is voor een overname van… de Noordelijke Dagblad Combinatie oftewel de eigenaar van de Leeuwarder, het Nieuwsblad van het Noorden en diverse huis-aan-huisbladen waaronder het Sneeker Nieuwsblad.

Als die man zijn zin krijgt, wat de Heere verhoede, dan moet de Leeuwarder straks de landelijke berichten van de Telegraaf overnemen en is het gauw gebeurd met de oudste krant van Friesland (sinds 1752). De uitspraak van de goede man maakt weer duidelijk dat redactionele onafhankelijkheid en diversiteit in nieuws alleen in economisch voorspoedige tijden wordt beleden, maar o wee als het wat slechter gaat.

Oh ja, die Telegraaf-directeur was tot voor kort directeur van onder meer, juist, de Leeuwarder Courant.


En de winnaar is… Jan Douwe Gorter

Zaterdag 1 november 2014 - Meestal verschuilt hij zich achter zijn camera, maar nu ontkwam hij er niet aan dat hij in het licht van de schijnwerpers kwam te staan. Jan Douwe Gorter (40) won de wedstrijd die verbonden was aan de expositie ‘150 jaar Weduwe Joustra’, die tot en met vandaag gehouden werd in Galerie Peter Bax.

jan douwe gorter

Gorter won de wedstrijd met een ruime voorsprong. 'Op één van de stembriefjes stond heel duidelijk vermeld om welke reden hij tot winnaar is uitgeroepen. "Omdat alles in het kunstwerk zit van dit bijzondere jubileum: De Weduwe, Heleen, het water, de Waterpoort… en natuurlijk de bijzondere Beerenburg", aldus deze anonieme stemmer.' Jan Douwe is tot het eind toe de vaste fotograaf van de Sneker Internetkrant geweest. Niet alleen daarom een hartelijke felicitatie. En de foto van de prijswinnaar met zijn kunstwerk.

Nu we het toch over prijswinnaars hebben: het winnen van de tuinprijs door Frou D. en ondergetekende heeft op Facebook nogal wat reacties opgeroepen. Zo vraagt een lezer op Terschelling zich af of we een kruiwagen hadden. Nee, kunnen we mededelen, die lenen we van de buren.

Terecht wordt gezegd dat Frou D. over groene vingers beschikt, maar wat mij een beetje pijn doet is dat men twijfelt aan mijn schoffelkwaliteiten. De buurman die reageert met: 'Ik hef Henk nog nooit sien skoffelen' moet zijn haag maar eens met de helft omlaag brengen, dan kan hij gelijk Akke Radsma (ken uw klassieken) nog eens een voorstelling geven.

En dan de veronderstelling van die andere Henk dat ik alleen maar in de tuin 'sit te kieken naar wat Frou D. doet…'! Schande, schande, schande. Het steekt deze appartementenbewoner blijkbaar dat ik in de vrije natuur mij sterk maak voor de schoonheid van de stad.

Goed, laat ik mij niet meer druk maken. En voor de goede verstaander. Voor mij is dit het einde van de schoffeldiscussie. Ik reageer er niet meer op. Ik ben op mijn achterhoofd gevallen, eh… niet op mijn achterhoofd gevallen.