Terug naar de voorpagina...

Gedeputeerde Sietske Poepjes geniet straks van windpark IJsselmeer…

Woensdag 29 oktober 2014 - Gedeputeerde Staten hebben gisteren besloten. Er komt, ik citeer het persbericht: 'een windpark van 350 MegaWatt in het IJsselmeer, een park van 36 MegaWatt bij de kop van de Afsluitdijk en twee reservelocaties bij Heerenveen. Dit voorstel leggen Gedeputeerde Staten van Fryslân voor aan Provinciale Staten.'

Wethouder Gea Akkerman van Súdwest-Fryslân meldde maandag via de voorlichting nog heel stoer dat Apotheker c.s. fel op een windpark in het IJsselmeer tegen zijn en dat de Afsluitdijk maar gebruikt moet worden, maar het besluit van GS valt een dag later heel anders uit.

'De keuze van GS sluit aan bij het coalitieakkoord van PvdA, CDA en FNP. Het college heeft kennis genomen van het rapport van Fryslân foar de Wyn en van de adviesnotitie van de ambtelijke dienst.'

Makkum heeft verloren. Ik neem aan dat Sietske Poepjes (CDA) zich niet heeft verzet tegen het besluit, want zij wil natuurlijk niet van haar mede-gedeputeerden het verwijt horen, dat zij haar woondorp bevoordeelt. Dorpisme is deze politica vreemd.

Jehannes Kramer, de enige FNP'er, is door zijn collega's gered. Zijn partij heeft zich immers verzet tegen grote molenparken op het land. En dus is Makkum (en Súdwest-Fryslân, de economie en de recreatie) het slachtoffer van het bewaren van de rust en de eenheid in het college. Want als men tegen Makkum was geweest, dan was Kramer opgestapt en wat dan…

Súdwest-Fryslân blijkt het kind van de rekening, want er wordt nu gekozen voor een grote variant van het Windpark Fryslân in het IJsselmeer. En op het land gaat het om opschaling van het bestaande park Hiddum Hou bij de kop van de Afsluitdijk. (De omgeving van twee bedrijventerreinen bij Heerenveen wordt aangewezen als reservelocatie.)

Volgens GS kan met dit besluit 'worden voldaan aan de opgave om 530,5 MegaWatt windenergie te realiseren'. Van die 530,5 MegaWatt wordt 160 MW door bestaande molens op het land en 18MW door molens in de Noordoostpolder geleverd. De rest komt uit Súdwest-Fryslân.

Ik kan alleen maar concluderen dat het college van Súdwest-Fryslân de slag verloren heeft. Of is dit de straf voor de anti-opstelling?

We maar in actie komen. Dat zijn we verschuldigd aan de legendarische Grutte Pier. Al staat ut suurtsjefabriek in Sneek, we binne geen suurtjes. Desnoods trekken we met sleepboten straks de masten om.

We verklaren Súdwest-Fryslân zelfstandig en benoemen Arno Brok tot Commissaris des Konings, Gouverneur of om mij tot President, what's in a name. We verjagen met volle mestkarren Poepjes, Kramer en Jannewietske de Vries uit onze gemeente.

Jorritsma hoeft met de prijsuitreiking van het skûtsjesilen en de opening van de Sneekweek niet meer te komen. Sterker nog, we zeilen buiten de gemeente niet meer mee. Zonder de skûtsjes die hun thuishaven in SWF hebben en de schippers die in onze gemeente wonen, stelt het skûtsjesilen toch niets meer voor.

Wat tinke se wol yn Ljouwert blinder.


We hewwe un pries, de eerste….

Dinsdag 28 oktober 2014 - We hewwe un priis wonnen. Un eerste pries noch wel. Met onze tún. We binne keurd deur de keurders fan Groei en Bloei en sy fonnen onze tún de moaiste fan 'e wiek.

stadspriisFanafond binne we derfoar in ut Frittemahof weest. Wat is ut der prachtich wurden. Ferleden week is ut opend deur fier mensen fan kwisekwânsje, un foarfrou fan ut sikenfons, un wethouwer, un hoogste baas fan un woningkorperasie (noch wel) en de baas fan ut Frittemahof sels.

Wy kregen na afloop in 'e hal onse pries, un plant met un moeilike naam, herboria of su. Doet mij wat denken an herboren, sal wel un mearjarige bloejer weeze. En we konden un oarkonde metnimme; het Frou D. persoanlik ophaald.

Dy kan moai in 'e gang hange, op 'e spiker wer it skilderijtje fan de kerk fan Nijlaan, nou ja de foto fan, altied hong. Dat skilderijtje brukt skoanmoeke in ut bejaardehus nou om te onthouwen wer't har kamer is. Niet dat dat nodich is, mar dy andere lui op 'e gang hewwe dat ok.

Mar der mut by ons dan wel un spikertsje bij, want foarich jaar waarden we tweede fan de wiek. Nou dus earste, mar de koek is noch niet op. Ut de earste priiswinners kieze se ok noch de moaiste tun fan de stad. Dy was fan de familie Swart, mar as ik goed skoffel, winne we dy meskien folgend jaar wel. Je wete ut mar noait. We gaan derfoar.


De ontdekking van de hemel….

Maandag 27 oktober 2014 - Vorig week was de laatste try-out van de toneelbewerking van Harry Mulisch meesterwerk 'De ontdekking van de hemel' in Theater Sneek. Ik heb de voorstelling niet gezien, omdat ik de voorkeur gaf aan de politieke hemel van Súdwest-Fryslân, de vergadering van onze gemeenteraad.

De reacties op het stuk waren divers. Het hele scala van 'prachtig' via 'het ging wel' tot 'niets aan' kwam voorbij. De trend vond ik vanmorgen terug in de recensie in de Volkskrant. Het stuk werd met slechts twee sterren gewaardeerd. De NRC gaf vier sterren en was bijzonder positief. Zo zie je maar weer. (De 'Ontdekking van de hemel' ging zaterdag in Haarlem in première.)

stadsomroeper De Mulisch-figuur die vooral na de pauze de brugjes moest slaan tussen de essentiële delen van het boek, werd door de Volkskrant als te humoristisch gezien, als een typetje ontleend aan het bekende satirische tv-programma Koefnoen.

Nu is het ondergaan van een voorstelling altijd een subjectief gebeuren. Ik zag bijvoorbeeld vrijdag 'Herman in een bakje geitenkwark', een titel die mij nog steeds niet duidelijk is. Uiteindelijk ontdekte ik dat het ontleend was aan één van de openingsliedjes.

Laat ik voorop stellen dat de vier mannen op het podium meesters bleken te zijn in vocale harmonieën en stijlen, van 'barbershop'-kwartet tot gregoriaans kerkzang. En humor hebben zo ook, zelfs absurdistische humor zoals in dat mime-nummer met een onderzoekende 'dinosaurus'.

Maar wat bij sommige bezoekers tot gierende uithalen leidde, vond ik een typisch voorbeeld van puberhumor. Een lang uitgesponnen relaas over de balzak en de penis, ik kon er niet eens om glimlachen.

Zaterdagmiddag wandelden Frou D. en ik langs twee andere culturele 'uitingen'. De eerste werd bewust bezocht: het stadsomroepersconcours op het Schaapmarktplein, dat wederom door onze eigen Jan Sjoerd de Vries (links op de foto) werd gewonnen.

Ik heb wel eens meer publiek bij zo'n 'voorstelling' gezien. Begint er soms een verzadiging van activiteiten te ontstaan? Er is amper nog rust op zaterdagmiddag. Over veertien dagen komt Sint Nicolaas al weer aan en als de Goedheiligman met zijn kleurpieten terug is in het zonnige zuiden, wacht ons alweer Lekker Sneek Wintereditie.

koor top en twel Daarna zagen we op het Grootzand het shantykoor Top en Twel Sjongers uit vanzelfsprekend Oppenhuizen/Uitwellingerga optreden. Ter gelegenheid waarvan zij daar stonden, was mij niet duidelijk. Volgens mij was het Shantyfestival al lang voorbij. Het publiek waardeerde het, ondanks dat het looppad van de zaterdagmarkt tussen de bloemen van Theo Ruis en het koor maar smal was.

Er werd mij daar overigens met trots verteld dat op zondag 16 november in het tweelingdorp een Kolfbaan wordt geopend. Dat schijnt een sport te zijn die vroeger veel werd beoefend door de leden van herensociëteiten, zoals die in Amicitia in Sneek. Je moet daarbij een bal met een stok tegen een paaltje slaan en dan krijg je punten. Of ik dat even wilde melden. Bij dezen dus.


Ut wurdt geen gewoante...

henk van der veer jarigVrijdag 24 oktober 2014 - Ut sal echt geen gewoante wurde, mar de Opregte Sneeker maakt fandaach met alle plesier un útsondering. Fandaach is wurden/wurdt de aartsvader van de Sneeker bloggers, Henk van der Veer, 60 jaar. En dat is un felisitatie wurdich. Of de buren fan Henk der wel su bliid met waren toen fannemorgen un trompet hun ut de slaap haalde, dat is un tweede, mar der rêdt Henk um mar met.


Hoe de voorstanders wonnen
dankzij de tegenstanders…

Vrijdag 24 oktober 2014 - Het was toch wel een bijzonder gebeuren, donderdagavond in de raad van Súdwest-Fryslân. Dankzij de tegenstemmers kregen de voorstanders het voor elkaar dat er nieuwe arken in de Bregesleat in Uitwellingerga mogen komen.

Dankzij de tegenstemmers? Ja, inderdaad, want de stemming eindigde in 17 tegen en 18 voor. Twee zeker tegenstemmende raadsleden waren niet aanwezig: Rijanna Bouma van D66 (ziek) en Gemeentebelanger Walsma (vakantie). En juist die twee stemmen miste de minderheid om een meerderheid te kunnen behalen.

Had maar een schorsing gevraagd, werd de anti-ark' ers na afloop gesuggereerd. Had die schorsing gerekt tot Bouma met ziekbed en al gearriveerd was. Dank hadden de stemmen gestaakt en zou er in november opnieuw gestemd moeten worden en dan was er wel een meerderheid tegen de arken geweest.

Als, als, ja als… maar zo werkt de democratie nu eenmaal. De aanwezigen stemmen en die uitslag is bindend. Zo werkt ook het veelgeprezen dualisme, de raad staat tegenover het college van burgemeester en wethouders, net als de Tweede Kamer tegenover de regering.

Toen de collegeleden nog deel uitmaakten van de raad, maakte je de formele opstelling van wethouder Gea Akkerman gisteravond, niet vaak mee. Nu hield ze een lang verhaal dat we de lezer maar zullen besparen. Het kwam erop neer dat de raad van Wymbritseradiel al voor de herindeling van 1 januari 2011 een startnotitie had aangenomen, waardoor ligplaatsen mogelijk werden op plekken die het dorp Uitwellingerga nu in grote meerderheid niet wil.

En omdat Wymbritseradiel dat toen wilde, moet de raad nu de komst van die arken slikken, voortschrijdend inzicht of niet. Akkerman zei het niet letterlijk, maaar het kwam er wel op neer: ik wil het eigenlijk ook niet, maar de raad (van Wymbrits) toen wel.

Opmerkelijk was dat het collegevoorstel met verve werd gesteund door CDA'er Douwe Attema, wethouder van Wymbritseradiel toen de raad van die gemeente via de kaders van een startnotitie toestemming voor de ligplaatsen van de arken gaf. En opmerkelijk was ook dat collegepartij D66 het college afviel, daarmee zich houdend aan de belofte dat niet alles wat het college wil de partij welgedaan vindt.

Er kunnen nu zich twee ontwikkelingen voordoen rond die arken van Uitwellingerga of eigenlijk de ligplaatsen: de oude arken komen terug en moeten dan voldoen aan de eisen die de gemeente stelt. De kans dat ze terug komen is evenwel bijzonder klein, want, zo viel in de wandelgangen te beluisteren, de arken waren zo gammel dat ze rijp zijn voor de sloop.

De tweede mogelijkheid is nu dat er drie nieuwe arken komen. Maar… dat kan nog wel even duren, want ook dat viel te beluisteren… Uitwellingerga legt zich niet neer bij het besluit van de raad en men zal tegen elk besluit in beroep gaan bij de daartoe aangewezen instanties.

Burgemeester Hayo Apotheker gaf Uitwellingerga die mogelijkheid ook indirect aan toen hij zei dat de raad best een fout mag maken (een fout in de ogen van wethouder Akkerman wel te verstaan), want dat zal een hogere instantie dan wel corrigeren. Ook dat is democratie.  


Die somer is vergangen…

Dinsdag 21 oktober 2014 - Ik gooi er meteen maar een platitude tegenaan: de zomer is voorbij, dat wijst het weerbeeld vandaag wel uit. Grijze wolkenluchten, regen die de ramen striemt, bruggen die in Súdwest-Fryslân niet worden bediend en Doeksen heeft voor vanavond (de sneldiensten) en morgen de veerdiensten naar Terschelling en Vlieland drastisch aangepast (maar dat heeft te maken met de verwachte extreem hoge waterstanden op de Waddenzee).

Ik heb even op de site van het Wetterskip gekeken. Morgenvroeg om acht uur wordt bij Harlingen 3,10 meter boven NAP verwacht; op Terschelling om half negen 2,68m boven NAP. Er wordt rekening gehouden met de inzet van dijkbewakers. De zomer is dus voorbij, het stormseizoen begonnen. Of is het een gevolg van tornado Gonzola? Ik las op Twitter dat in België rekening wordt gehouden met plaatselijke tornado's.

bootspullenZondag maakten Frou D. en ik een kuierke. Nu de wintertijd nadert blijft de fiets aan de lader en zijn de wandelschoenen van zolder gehaald. Bij het passeren van Jachthaven de Sneeker Oudvaart constateerde ik dat de zomer echt voorbij was.

Want: Laurens M. vertelde mij dat de boot op droge lag ('Hij is al drie jaar niet út ut water weest en ik maak um nou fan onderen skoan. Ik hew ut der fan inne ruch.') Jan de B. had de spullen uit de boot gehaald. 'We binne fandaach noch even naar de meer weest. Douwe het drie keer met de Panne wonnen.' Het wordt vochtig aan boord en dus moeten kussens en zeilen naar een droog plekje.

En dat pas medio oktober. Jaren her lag het eindpunt van het watersportseizoen zo rond eind augustus. De Sneekweek begon toen later in de maand, op de zaterdag na de tweede dinsdag in augustus. Daarna volgden na de Tweede Wereldoorlog de noordelijke kampioenschappen en dan was het seizoen voorbij. Maar dit terzijde.

boomwortels Als je de wind hoort razen, gisteren werden nog windstoten van 10 tot 11 Beaufort voorspeld, maar dat valt nu gelukkig mee, als je dus de wind hoort razen denk je meteen aan 'hoge bomen vangen veel wind'. Dat hebben we geweten, want na de stormen van vorig jaar hebben we een fraaie hoge boom in onze tuin uit voorzorg laten kappen omdat deze zich op een gemeentelijk bruggetje dreigde te storten.

Lage bomen vangen geen wind, dat is de andere kant van de medaille. Maar de onderkant van bomen, duidelijker gezegd de wortels, kunnen wel voor een on-Nederlands, of beter on-Sneker landschap zorgen. Ook dat zie je als je wandelt. Wortels in de jachthavenstraat stuwen de grond, de tegels en zelfs tuinmuurtjes omhoog.

Nog een paar jaar en de skatebanen in Sneek worden gesloten. In de straat tussen de Zwette en de Leeuwarderweg worden dan jumpen en dergelijke geoefend. Zelfs de Oosterkerk loopt dan gevaar. Ik overdrijf een beetje, maar daar over de stoep wandelen, is een klauterpartij geworden.

Achter die Jachthavenstraat was ooit de drukkerij van Flach te vinden. Ik heb er nog stage gelopen. Op internet lees ik dat het bedrijf, dat nu in Heerenveen is gevestigd, vandaag het faillissement heeft aangevraagd. Triest, maar er is hoop op een doorstart.  


Morgenrood…

Zondag 19 oktober 2014 - Frou. D is gisteren een dagje naar Amsterdam geweest. Met oud-collega's van de apotheek van Arie-belle-haan-utsteke en Koetjeboe. Met de trein, op de dag dat in Amersfoort feest werd gevierd vanwege zoveel jaar spoor in Nederland. Ut het un moaie dag weest.

morgenrood Maar omdat de dames vroeg op pad moesten, heb ik Frou D. bij het eerste ochtendgloren gebracht naar de collega die het stel naar Heerenveen zou rijden. Ik zag 'ier en betiid' het morgenrood aan de hemel verschijnen.

Friezen zijn een nuchter volk, schrijft Cees Fasseur in zijn biografie van Gerbrandy. Nou, ik ben blijkbaar een echte Fries (al liggen de roots van onze familie ergens op de Veluwe). Door die kleuren aan de hemel riep ik meteen: Morgenrood brengt water in de sloot.

Draadomroepluidspreker

Omdat het bijna acht uur was, wat kan je geheugen raar opspelen, zag ik zag die oude donkerbruine bakelieten draadomroepluidspreker (die zorgde voor radio uit de telefoonkabel) weer voor mij en ik hoorde in mijn hoofd weer een of ander socialistisch koor 'Morgenrood' zingen.

Notabene op de Hilversumse zender waar ik altijd van dacht dat die van de Avro was. De verrekte Vara brak in. In ONS Avro-programma. Wij waren immers 'lid van de Avrobode'; wij waren volgelingen van mr. G.B.J. Hiltermann, die ons zondagse draadjesvlees altijd opluisterde met zijn sombere visie op de wereld.

Op dinsdag- en donderdagmiddag zat ik geboeid te luisteren naar de Tovercirkel met Avro's Kinderkoor onder leiding van Herman Broekhuizen. En bij hoge uitzondering stond op woensdagmiddag de radio afgestemd op het koor van de Vara onder leiding van Kees Schonenberg. (Toen ik later bij de Omrop kwam te werken, heb ik in Hilversum nog les van beide mannen gehad.)

'Morgenrood' en een lied dat begon met 'Komt socialisten sluit de rijen' stonden symbool voor de verzuiling van Nederland. Daar had de kleine Henkie nog echt geen weet van, toen hij zich in die bovenkamer van de Singel 11-13 aankleedde om onder de tucht van meester De Jong (Malle Eppie) van de Sperkhemschool taal rekenen eigen te maken. Meester De Jong, die mij, een kind van links-liberale ouders, 'de Gedachten zijn vrij' en andere rooie liedjes liet zingen.

Nu, bijna zestig jaar na dato, wil staatssecretaris Sander Dekker dat de publieke omroep het amusement aan de commerciëlen laat. De publieke omroep moet het volk weer gaan verheffen. Een oud socialistisch idee. De VVD'er zorgt er dus voor dat straks Morgenrood en de Internationale weer te horen zullen zijn, 's morgens om vijf voor acht.

Het morgenrood der vrijheid daagt

Wat luidde die andere omschrijving van Morgenrood in de grote Van Dale ook al weer? 'Het morgenrood der vrijheid daagt.' (Volgens Google zou die dichtregel afkomstig zijn uit 'Vernedering en verlossings des Vaderlands' door Mr. G. de Wal (Regter in de Regtbank van eersten aanleg te Leeuwarden). Uitgegeven in 1814.

In zijn toelichting schrijft De Wal dat hij het gedicht op 12 januari van dat jaar heeft voorgelezen in een bijeenkomst van het Nut, departement Leeuwarden. Het is dus geschreven en voorgedragen voordat de Franse overheersing was beëindigd.

De Wal memoreert de 'knellende banden eener vreemde overheersching' en juicht dat 'het Nederlandsche volk weder een Vaderland bezit'.

'Billijk derhalven en regtmatig is de vreugdbetooning onzer landgenooten; edel en roemwaardig de moed van hun, die tot de voltooijing onzer verlossing het zwaard hebben opgevat; zoet en aangenaam zijn de toonen der dichters, die voor de eer des Vaderlands de lier hebben bespeeld."

De Wal vertelt verder dat het zijn eerste gedicht is.

'Wekt mijn lied in de harten der lezers warme liefde tot het Vaderland op, dan heb ik het schoonste loon van mijn arbeid genoten, het eenige, dat ik verlang.'

Ik wens u een goede zondag.  


Toen de eerste klanken klonken...

Vrijdag 17 oktober 2014 - Toen de eerste klanken gisteravond klonken, toen "Way down under to New Orleans" door de zaal deinden, droomde ik weg. Ik was terug in 1964 in de aula (de gymnastiekzaal) van de Sneker Rijks Hogere Burger School aan de Almastraat.

De school bestond honderd jaar. En de feestavond voor de leerlingen was gereserveerd voor… de Dutch Swing College Band, op dat moment 's werelds populairste dixielandorkest.

Toen de klanken van de begintune klonken, schoven de gordijnen open en daar stonden de muzikale helden van deze puber: Peter Schilperoort, Arie Lighart, Dick en Ray Kaart, Koos Seriese en Louis de Lusannet. Ik kan hun namen nog dromen. Kippenvel net als gisteravond. (In de hoes van een DSC-elpee zit nog een bandfoto met de handtekeningen, die ik tijdens dit concert heb verzameld.)

dscOp de foto (gemaakt met een telefoon vanuit de "nok" van het theater, de Marinierskapel en rechts voor de Dutch Swing College,

Donderdagavond stond de band (samen met de Marinierskapel) logisch na zoveel jaar in een compleet nieuwe bezetting (alleen Bob Kaper stamt nog uit de goeie oude tijd). Een verrassende combinatie, met name als in één nummer de kapel en de DSC afwisselend solo en samenspeelden. Het plezier en het enthousiasme straalde eraf bij de musici. Ook van de zaal. Drie toegiften was meer dan men op het toneel gewend was. Bij de derde moesten Kaper en orkestleider Peter Kleine Schaars even overleggen en de muziek moest nog worden opgezocht.

Biografieën

In de pauze werd ik erop aangesproken dat ik gestopt ben met de presentatie van de Vlootschouw aan de vooravond van de Sneekweek. Vanaf 1992 tot en met 2014; het is wel goed zo. Ineens realiseerde ik me dat ik nog enkele afscheidscadeaubonnen had liggen.

Een paar zijn nu verzilverd. Boekhandel Van der Velde telt nu twee boeken minder: de biografie van Pieter Sjoerds Gerbrandy (wij hebben 17 jaar in de straat gewoond die naar de kleine man met de grote snor vernoemd is) en het nieuwste boek van Alex van Ligten over de dood van zijn zoon Gideon.

De biografie van Gerbrandy is geschreven door Cees Fasseur, die ook gepubliceerd heeft over het leven van Koningin Wilhelmina en over Prins Bernhard. Willemijn (van de boekhandel) vertelde mij dat Cees Fasseur naar de winkel aan de Kruizebroederstraat komt. De datum is nog niet bekend, maar, zoals het in filmtermen heet: coming soon. Overigens, voor de liefhebbers: Bert Wagendorp komt 25 november in de Daaldersplaats op uitnodiging van Literaire Activiteiten Sneek.


Gone with the wind…

Donderdag 16 oktober 2014 - Gone with the wind, het was een film uit 1939, die acht Oscars kreeg toegekend. Er was nog meer bijzonder aan deze rolprent, meldt Wikipedia. Onder meer dat het, rekening houdend met de inflatie sinds het jaar van uitkomen, financieel de beste film aller tijden is geweest. Bovendien kreeg de actrice Hattie McDaniel als eerste Afro-Amerikaan een Oscar.

Als zij in de stoet van Sint Nicolaas zou meelopen, dan zou niemand daarover vallen. En dat terwijl haar grootmoeder slavin was. Maar verkleed als Zwarte Pietje heeft ze een probleem. De voorstanders van de Zwarte Piet ageren tegen de antigroep. Net zoals de tegenstanders van windenergie met de voorstanders discussiëren.

Slaven en skûtsjesilen

In de Volkskrant van vandaag schrijft Thomas de Boer over 'Slaven, skûtsjesilen en Zwarte Piet'. De opa van Thomas werd ooit als jong (tienjarige) knechtje 'verkocht' aan een skûtsjeschipper. Hij werkte en leefde aan boord onder omstandigheden die De Boer met de kennis van nu kenmerkt als horend bij slavernij.

Tijdens het skûtsjesilen moet Thomas vaak aan het leven van zijn grootvader denken. Hoe hij aan boord werd afgebeuld en uitgebuit. Maar…

'Dat ik de kleinzoon van een kindslaaf ben, bepaalt niet mijn leven. Moet dat skûtsjesilen nu worden verboden? Nee, dat moet niet. Wat er op die schepen een eeuw geleden gebeurde, was toen. (…)

Mijn opa was mijn opa en leefde in zijn tijd. Ik ben ik en ik leef nu. Dat ik de kleinzoon van een kindslaaf ben, bepaalt niet mijn leven. Dus heb ik er geen moeite mee dat die schepen worden gebruikt voor wedstrijden en plezier maken.'

De Boer vraagt zich af of Zwarte Piet moet worden afgeschaft omdat hij op een neger lijkt. Hij vindt van niet. De Zwarte Piet van 2014 heeft niets te maken met negerslaven, net zo min als de skûtsjes van nu iets hebben te maken met de skûtsjes uit de tijd van zijn opa.

Windmolens verscheuren Fryslân

molen In dezelfde Volkskrant staat een groot verhaal over de windmolenstrijd in het Friese. Verslaggever Jerry van der Berg heeft twee Makkumer buren met elkaar laten praten: Ynze Salverda, voorstander van een windmolenpark in het IJsselmeer en de tegenstander Pieter Jan Tichelaar. In het verhaal komt ook wethouder Gea Akkerman aan het woord, die onlangs nog in de pers meldde dat Súdwest-Fryslân fel tegen het park in het IJsselmeer is en blijft.

In de reportage wordt de spagaat weer eens duidelijk, waarin de FNP in Súdwest-Fryslân zit: als de fractie van Corry Bergstra de lijn van de partij-uitspraak van zaterdag volgt, geen molens op het land, moet het voor het park op 6 kilometer uit de kust van Makkum zijn. Maar dat sil yn Makkum en omkriten ta de protters raze en mei it each op de steateferkiezings is dat net in noflike sitewaasje.

Gone with the wind oftewel Gejaagd door de wind, zoals de film uit de aanhef van deze blog in het Nederlands heette. In feite is de uitspraak 'ik ben opgejaagd door de wind' een 'verontschuldiging' voor iets dat je te snel besloten of gedaan hebt. 'Ik ben opgejaagd door de wind.'

Spijt over wat je schrijft

Eind jaren zestig was ik een aantal maanden 'recensent popmuziek' op de Jeugdpagina van het Friesch Dagblad. Ik schreef over platen van groepen tot ik sneuvelde onder de aantijgingen van een dominee, die mijn stukjes satanisch, van de duivel, vond.

In die tijd beoordeelde ik (opgejaagd door de wind) de elpee 'Deja Vu' van Crosby, Stills, Nash and Young als slecht. Nu, vele jaren later, heb ik daar nog steeds spijt van. Het werd één van mijn favoriete albums. Hierbij bied ik mijn lezers van toen mijn welgemeende excuses aan.

Op zijn blog schrijft Henk van der Veer over de voorstelling In Leafde, die in de media gemengde reacties heeft opgeroepen. Het FD vond het matig; de NRC was lovend.

Henk beschrijft hoe hij uiteindelijk het stuk kon waarderen. Maar pas nadat hij goed had nagedacht over onder meer de visie van de regisseur op het boek en de problematiek.

Aan deze aanpak kunnen bepaalde recensenten een voorbeeld nemen. Het is bovendien goed als je van tevoren weet dat er geen film wordt nagespeeld. Een filmregisseur laat stukken uit een boek weg om het voor de film speelbaar te maken; een toneelregisseur doet hetzelfde. En dat is heel legitiem en een normaal verschijnsel.

Daarnaast voorkom je ook dat je als recensent in een voorstelling ten overstaan van een zaal met enkele honderden mensen te kijk wordt gezet, zoals Wigle Wouda van het Friesch Dagblad eens overkwam in een stuk van Suver Nuver.


Ze varen weer, de skûtsjes en de Volvo'ers…

Maandag 13 oktober 2014 - Zaterdag voeren de IFKS'ers de slotwedstrijd van het seizoen en komend weekend komen de SKS'ers en de IFKS'ers in actie voor de Roekoepôlerace op de Snitser Mar. Achttien inschrijvingen zijn er in de A-klasse en vijf in de B. Van de achttien A'ers zijn er op dit moment zeven SKS'ers.

volvo ocean race Zeven jachten vretrokken zaterdag in Alicante, in Spanje voor de Volvo Ocean Race. Negen maanden met tussenstops in diverse havens all over the world. De Nederlandse Brunel rondde als eerste de laatste boei en ging om vijf voor drie Nederlandse tijd op weg naar Kaapstad (zie foto). Miljoenen euri zijn door sponsoren in projecten gestoken om volgend jaar juni aan de finish in Götenborg de winnaarsbokaal met champagne te kunnen besproeien.

Tweemaal heb ik de race, die toen nog Whitbread Round the World Race heette, voor Omrop Fryslân verslagen. Durk Nauta uit Oppenhuizen deed mee met achtereenvolgens de Philips Innovator en de Equity and Law 2.

Elke vrijdagmorgen vijf tot zeven minuten verbinding met Nauta via onder meer Radio Scheveningen. "Equity and Law Twa, Durk Nauta hjirre" sprak de schipper als voice-over in de muziek van Vangelis' Antartica, mooi gemonteerd door technicus Bob de Boer.

Samen met Frou D. en collega's van Tros en kranten, ben ik in 1989 naar Freemantle, de haven van Perth, in West-Australië gevlogen. Het was de finishpIaats van de etappe van Kaapstad naar Australië, langs de ijsvelden van de zuidpool.

Ik had voor Dirk cassettebandjes met uitzendingen meegenomen. Toen we de dag na aankomst weer een aflevering voor de rubriek opnamen, zei hij het knap te vinden hoe ik iets wist te brouwen van zijn soms onverstaanbare verhaal, onverstaanbaar door de piepjes en kraakjes van de kortegolf.

Hij had gelijk. Soms was het niet te verstaan, maar de zeven minuten moesten vol. Dus bakte ik een reportage op basis van de faxen van de organisatie in Engeland, de geluiden van de verbinding en mijn grote duim.

Ik moest daar zaterdag aan denken toen ik vanachter de computer via het internet de start volgde. Een prachtig spektakel met eerst een wedstrijdje rond drie boeien voor het publiek, scherp in beeld en gebracht. Het commentaar van Engelse deskundigen kwam glashelder uit speakertjes op mijn bureau.

Zo nu en dan werden de posities op een kaart getekend. Computers in de studio vertaalden de signalen van de zendertjes aan boord. In die jaren van Durk moesten we het doen met de posities die de bemanning zelf doorgaf aan het racing center. Vandaar gingen ze via de fax naar de media.

Een stap vooruit was een programma van British Telecom, waar je via een modem de posities kon opvragen en de computer zette het op een kaartje. Maar wel met vertraging. Nu is het vrijwel real time.

Ja kinderen, opa weet het, er is veel veranderd in al die jaren. Maar Bouwe Bekking, de huidige schipper van de Brunel, die opa in 1985 als debuterend bemanningslid bij Durk leerde kennen is nog even fanatiek.

Durk Nauta zei ooit in de LC dat de moderne communicatiemiddelen de sfeer en de romantiek van het zeilwedstrijden rond de wereld hebben doodgeslagen. De spanning is eraf als je door in te loggen op de site van de race, exact weet wat de posities zijn en zelfs live-beelden van de mannen en vrouwen kunnen zien.

Gelukkig is het skûtsjesilen nog niet zo modern geworden. Transponders voor het doorgeven van de posities zijn wel aan boord, maar daarbij blijft het hopelijk op die stalen schepen.

Maar helemaal van elkaar verschillen doen de Volvo Ocean jachten en het skûtsjesilen niet. Het is zeilen en dat werd eens te meer bevestigd toen het damesteam van SCA zaterdag een misslag maakte, die ik, in al de jaren dat ik de SKS volg, honderden keren heb gezien.

De vrouwenboot lag keurig tweede achter Brunel en moest nog een stuurboordslag maken om de boei te kunnen aanzeilen. Ja, maar toen kwamen er drie anderen over bakboord, over de voorrangsboeg aanstormen en moest de SCA achter hen langs gaan naar de vijfde plaats. Zo gokte zelfs Douwe Visser met de Sneker Pan ook wel eens verkeerd. Het beste paard struikelt wel eens.

(NB. Wa't hjoed in 'resinsje' ferwachtie hie fan In Leafde en fan it Jubileum, moat ik teloarstelle. Ik wol allinich kwyt dat de stikken fan Tryater en Jan Arendz/Marijke Geertsma my skoan foldien ha.)


In premjêre hat wol wat…

12 oktober 2014 - In premjêre bywenje hat wol wat. Feestlike klean, ferwachtings oer wat brocht wurdt en toanielspilers die senuweftiger as oars binnen. By in Leafde fan Tryater wie dat net oars as oars.

spel in leafde

(Foto Sanne Peper)

Doe't it lêste wurd op it toaniel sprutsen wie, waard it efkes hiel stil en doe kaam it applaus en noch gjin tel letter stie elkenien oerein en duorre it klappen minutenlang.

Wa 't tocht hie dat dernei it feest oer wie, hie it mis. By de útgong fan de seal stienen de meiwurkers fan Theater Sneek klear mei champagne en waard mei de groep in toast útbrocht op it stik en it sukses derfan, rûnom yn de provinsje.

cast in leafdeJeroen Deen makke yn opdracht fan Tryater bygeande foto, mei hielendal links Joke Tjalsma en efter har Eelco Venema en Nynke Heech en njonken Nynke, mei it briefke yn de hân, regisseur Jos van Kan. Njonken Jos stiet de artistiek lieder fan Tryater, Ira Judkovskaja, en It frommeske dat rjochts boppe sa glimket is Nynke Laverman, dy't de oersetting fan it stik fersoarge hat. Saaklik lieder Siart Smit hat de mikrofoan yn de hân.

In Leafde wurdt de kommende tiid yn de omkriten fan Snits spile yn û.o. Warkum (25 okt.), Heech (29 okt.), Ysbrechtum (30 okt.), Makkum (1 nov.), Starum (18 nov.) en Boalsert (20 nov.),  


De was hangt uit als felicitatie...

Zaterdag 11 oktober 2014 - Zaterdagmorgen, de Sneker Oosterdijk. De was hangt uit. Een tafereeltje dat doet denken aan warme zuidelijke landen, aan smalle straatjes waar donker geklede oudere dames een onverstaanbaar buurpraatje houden. Over de handdoeken heen, die aan tussen de gevels gespannen lijnen hangen.

waskaastaart Maar ik vermoed dat het geen reclame van D-reizen is (blijft de Sneker vestiging van de reisorganisatie open, nu het moederbedrijf in de problemen zit?). Het zal een eerbetoon zijn aan een vrouw die in het pand in het midden, de voormalige IJme Bakker nu Etos, opgroeide.

Gisteren, bij haar afscheid als hoogleraar aan de Rijksuniversiteit Groningen, is Carla Vlaskamp, dochter van de uitbaters van die legendarische Sneker winkel, benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw, een bijzonder hoge onderscheiding. De handdoeken en de vlaggen van de Etos zullen we maar als felicitatie beschouwen.

Een feestelijke gebeuren, waarbij natuurlijk iets lekkers hoort. Frou D. en ik waren vanmorgen bij de C1000 en daar zagen we deze twee voorbeelden van feesttaarten. Ik durfde er niet van de proeven. Dat wilde ik eigenlijk wel. Vooral om te controleren of het bord boven de taart wel klopte. Een taart van kaas lijkt mij namelijk een delicatesse en een noviteit.


Nee Lutz, het is niet het één of het ander….

Zaterdag 11 oktober 2014 - Ik heb mij vanmorgen verbaasd over de reactie van Lutz Jacobi op de uitkomst van de PvdA-lijsttrekkersverkiezing. Jannewietske de Vries won met 52 procent van de stemmen, Lutz kreeg 48%.

Kamerlid Lutz, die ik zeer waardeer (als is ze van een andere politieke kleur), denkt dat zij gewonnen had als er meer stemmers waren geweest. Van de 3.169 leden hebben er bijna 2.000 niet gestemd. Hadden die haar beslist gewild, dan hadden ze echt wel gestemd.

Vervolgens zegt ze, aldus de Leeuwarder Courant: "Mar ik sit der relaxt yn. Ast meidochst kinst ek ferlieze, dêr hie'k wol mei rekkene."

Maar dan komt het: Lutz denkt dat 'veel stemmers willen dat zij, in plaats van naar het Provinsjehûs te verkassen, in de Tweede Kamer blijft. "Dat is myn ynterpretaasje. Ik haw no de neiging yn de Keamer te bliuwen. Ik wurd net steatelid."'

Toen ik die laatste zin las ("Ik wurd net steatelid), bleef ik er bijna in. Lutz heeft haar dus louter en alleen als Friese PvdA-lijsttrekker gekandideerd om gedeputeerde te worden. Uit haar woorden kan ik niets anders opmaken. Ze zegt immers dat zij geen statenlid wil worden, maar niet dat ze definitief in de Kamer blijft. Alleen voor het gedeputeerdeschap verlaat ze nu Den Haag.

Ik vind dit een miskenning van het werk van een statenlid, een 'beroep' dat ik vier jaar zo nu en dan met veel plezier heb uitgeoefend. Bovendien, het fenomeen je kandideren voor het lijstaanvoerderschap, dus provinciaal politiek leider van een partij, en als je daartoe niet verkozen wordt, trek je je terug, ook van een plaats op de lijst, dat fenomeen heb ik nog nooit meegemaakt.

Een kandidaat met die intentie mag van mij in Den Haag blijven en hoeft zich wat mij betreft nooit meer voor een politiek baantje waar dan ook te melden. Ook niet als burgemeester. En helemaal niet in Súdwest-Fryslân als Hayo Apotheker straks, over een aantal jaren, vanachter de geraniums van de zichtlijnen rond Tersoal gaat genieten.  


Het wordt een cultureel weekend…

Donderdag 9 oktober 2014 - Je kunt wel stellen dat het een cultureel weekend wordt: zaterdagavond in Theater Sneek de première van In Leafde, het nieuwe stuk van Tryater, en op dezelfde avond beleeft It Jubileum van Jan Arendz en Marijke Geertsma de eerste voorstelling.

Het lukt niet om op twee plaatsen tegelijk te zijn, dus zijn Frou D. en ondergetekende zaterdagavond met talloze anderen in het Sneker theater te vinden. En de volgende middag in Boazum, op de bovenzaal van het café.

Die volgorde heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat de vrouw waar het om draait in het Tryaterstuk, de jongste zus van Frou D. is. Voor Joke zijn het spannende dagen, net alle eerdere weken voor een première.

advertentie

Wij maken voor het eerst het proces naar zo'n eerste voorstelling van redelijk dichtbij mee. Sinds dinsdag zijn Joke, regisseur Jos, Nynke en Eelco en de technische ploeg van Tryater aan de Westersingel te vinden. Vanavond is de jûn foar de freonen, moarntejûn de lêste trochrin mei publyk en sneon sil it heve.

Een stuk met zoveel ambities, en dat zoveel plaatsen in de provincie een volle bak verdient, wordt omgeven met de nodige publiciteit. Joke behoort tot de cast van de winnaar van de drie Gouden Kalven, de film Aanmodderfakker, en dat levert de nodige extra aandacht op.

Tryater speelde daar op in met een felicitatie-advertentie in de beide Friese dagbladen. Maandag refereerde Roelof Louwsma er aan op Omrop Fryslân in zijn inleiding op het Bynt-interview met Joke, en ook onze beide plaatselijke bladen hebben al via een vraaggesprek aandacht aan In Leafde en Joke besteed. En dan al die billboards om de lantaarnpalen.

Nostalgie

Ook Jan en Marijke slaan 'foar master op'. Eerder al televisieaandacht, gisteren een interview in de LC.

Ze kijken in It Jubileum vanuit de toekomst terug op hun carrière. jan en marijke Jan en Marijke borduren daarbij voort op Sterk Staaltje, hun voorstelling die gebaseerd was op kroegverhalen. Zij speelden die de afgelopen jaren met succes aan diverse togen van cafés en dorpshuizen. De ingrediënten: 'n vleugje nostalgie, herkenning van en heimwee naar het verleden, in een setting van de toekomst.

Beiden zijn begonnen toen Tryater nog semi-beroeps was en namen enkele jaren geleden afscheid van dit gezelschap. Tryater had toen besloten om met jonge vaste en oudere freelance acteurs en actrices te gaan werken. Jan en Marijke werden (noodgedwongen) freelancers, iets wat Joke vanaf haar eindexamen aan de Toneelacademie Maastricht al is geweest.

De repertoirekeuze waar de drie mee te maken hebben, is daar annex mee. Tryater zoekt het vooral in stukken uit het wereldrepertoire met een diepere thematiek. In Leafde is bijvoorbeeld het verhaal van een vrouw die verliefd raakt op een toevallig passerende fotograaf. Zij beleeft vier gepassioneerde dagen. Uiteindelijk kiest ze voor haar man en kinderen, die toevallig die week van huis zijn.

It Jubileum is daarentegen een terugblik op Jan en Marijkes hoogtepunten uit veertig jaar toneel. Dat terugkijken vanuit de toekomst was ook de rode draad in enkele producties van BUOG waarbij centraal stonden de pommeranten van onze tijd en de plaats van Fryslân in het noorden. Eenzelfde concept lag aan de basis van het toneelstuk met zogenaamd gepensioneerde Friese artiesten, dat BUOG'ers Pieter Stellingwerf en Kees Botman op de bovenste etage van het WTC in Leeuwarden produceerden.

Niks mis mee met die keuzes, maar het bepaalt wel het type publiek dat naar de voorstelling komt. De thematiek van In Leafde is voor mensen die voor stukken met diepgang gaan. It Jubileum wortelt in de traditie van veel amateurgezelschappen: wy soargje foar in noflike jûn. Gelukkig zie je dat bijvoorbeeld Teater Snits en ook veel openluchtgezelschappen tegenwoordig het 'dregere' repertoire aandurven.

Pieter Poot

Daar tussenin zit wat ik gisteravond in de Noorderkerk zag: Ankie van der Meer, Nanne Kalma en Tseard Nauta (links) zongen de berijmde geschiedenis van Nieuw Nederland, het huidige New York, en van de beroemdste Stellingwerver ooit, Pieter Stuyvesant, de gouverneur met de houten poot.

Het verhaal werd muzikaal prima gebracht, niets mis mee, en toch miste ik iets. Later kwam ik erachter: de rustpunten. In een liedje zijn dat de refreinen, die je even afleiden van wat er in de coupletten aan de orde komt. Die refreinen, die rustpunten, zaten maar mondjesmaat in de liedjes; het waren merendeels balladen in diverse stijlen.

Je laat je dan sneller afleiden en zweeft weg naar de manier waarop Ankie op de tablet de dia's voor de beamer aanklikt en naar de overdreven mimiek van Nanne, en de herinneringen aan de folkgroepen uit de zestiger- en zeventiger jaren komen boven. Dat doet afbreuk aan de kwaliteit en het idee van de voorstelling, die overigens met veertig bezoekers een teleurstellende opkomst kende.


Tussen dweil- en bloasmuziek zitten maar een paar uren...

Zondag 5 oktober 2014 - Zaterdag stond Sneek in het teken van de muziek. Overdag in de stad dweilorkesten en 's avonds in Theater Sneek de Friese première van 'Van Pompeblêd tot proemevlaai, 't verschil is oeral geliek'.

dweildagDe Sneeker Dweildag trok veel publiek. En er waren veel dweilorkesten. Die presenteerden zich aan jury en publiek om toch een prijsje te winnen. En liefst zo origineel mogelijk. Maar zou deze bekkenslager wel hebben geweten op welk stuk historie hij zat?

De Friese première, inderdaad, want het programma van Syb van der Ploeg en Gé Reinders (wie kent niet zijn Bloasmuziek), was vrijdagavond in Roermond, de woonplaats van Reinders. Een première, een eerste officiële voorstelling, verdient een volle zaal. Helaas dat was in Theater Sneek niet het geval.

Zaterdag is er weer een première in Theater Sneek, dan van 'In Leafde'. Dat is een echte première, want dit op het verhaal 'Bridges of Madison County' gebaseerde stuk, is nog nooit ter wereld als toneelstuk op de planken gebracht. Deze eerste voorstelling met Joke Tjalsma, Nynke Heeg en Eelco Venema, is uitverkocht. Daarvoor spelen zij donderdag dit stuk voor de Freonen fan Tryater en vrijdag de laatste try-out.

Ook zaterdagavond spelen Jan Arendz en Marijke Geertsma in Boazum hun jubileumproductie 'It Jubileum'. Spitich dat dizze twa Fryske produksjes op ien en deselde jûn de earste foarstelling belibje. It sil foar deputeare Jannewietske de Vries in drege kar wurde. Wurdt it op 'e nij Snits of wurdt it Boazum?

Gisteravond zat het voltallige college van Gedeputeerde Staten met aanhang (en met op gepaste afstand hun chauffeurs) in de zaal en vooraf en na afloop in de foyer. Zich niet mengend onder het Friese volk, dat niet, maar genoeglijk bij elkaar. Dat belooft wat voor de verkiezingstournees volgend jaar. Dan moet het publiek immers worden opgezocht.

groep

Commissaris des Konings John Jorritsma ging wel op pad, eerst onder begeleiding van theaterdirecteur Ben van der Knaap naar Gé Reinders, en vervolgens alleen naar Syb van der Ploeg om een groepsfotootje te laten maken. De fotografe was zijn echtgenote. En de camera de telefoon.

Ook het gemeentebestuur van Súdwest-Fryslân was vertegenwoordigd. Door wethouder Offinga en eega. Offinga had middags de prijzen van de Sneeker Dweildag uitgereikt en droeg onder het snelle nette pak, nog snellere gymschoenen. Tegenwoordig heet dat sneakies en is dat modisch.

De voorstelling zelf kon mij voor de pauze niet zo bekoren. Sommige nummers waren langdradig. Pas bij 'in Nije Dei' kwam het programma (en de zaal) los. Toen was men ook gewend geraakt aan de afwisseling tussen Fries, Limburgs en Nederlands.

van pompeblêd tot proemevlaaiNa it skoft ging het allemaal wat vlotter en uiteindelijk stond het publiek mee te klappen en te zingen. En natuurlijk ontbrak het Fryks Folksliet niet. Maar waarom de drie op het podium daarbij de hand op het hart moesten leggen? Het is niet een Friese of Limburgse gewoonte. Het zal de invloed van Amerika wel zijn.

In de 'conferences' was Gé Reinders Syb de baas. Vooral zijn verhaal over de banden in de Tweede Wereldoorlog tussen Roermond en Tzum en het meisje uit Reduzum, was een topper.

De muzikale ondersteuning kwam van Wiebe Kapers uit Jorwerd. Een getalenteerde pianist die ook nog middels een verhaaltje zijn bewondering voor Meneer Reinders en Meneer Van der Ploeg mocht uitspreken, maar dat kwam niet echt geloofwaardig over.

Hawar, 'Van Pompeblêd tot proemevlaai' zorgt voor een leuke, onderhoudende avond, maar haalt niet het niveau van bijvoorbeeld de Westcoast-producties van Syb van der Ploeg, om van Simmer 2000 maar niet te spreken.

Overigens wie deze week nog meer Friese artiesten in actie wil zien, kan woensdagavond terecht in de Noorderkerkzaal, waar Tseard Nauta (bekend van Rijk en Beroemd), Nanne Kalma en Ankie van der Meer (Irolt en heel veel andere groepen) 'Pieter Poot in de Nieuwe Wereld' brengen. En dat gaat natuurlijk over Peter Stuyvesant.


De knytsjedagen zitten er weer op…

Woensdag 1 oktober 2014 - De knytsjedagen zitten er weer op. Ik weet wat de uitdrukking betekent, de vakantie is voorbij, maar hoe zij is ontstaan…? Ik heb er een paar woordenboeken op nageslagen, maar ik heb de oplossing nog niet gevonden.

Na een week fietsen en wandelen in het Gaasterlandse is het thuiswerk weer opgepakt. En wat doe je dan? Schoffelen als Frou D. vindt dat met een opgeruimde tuin de kans op een prijs bij Groei en Bloei (nog) meer in zicht komt. Vorig jaar werden wij immers gehuldigd als nummer twee van onze wijk.

elfenbank Overigens zo'n elfenbank die we tussen de weg en het fietspad van Rijs aantroffen, komt in onze tuin niet voor. Maar als ik zoiets zie, ontkom ik niet aan de gedachte dat de herfst echt is begonnen. De winter mag dan wel de nodige dagen in het verschiet liggen, maar eind deze maand gaat de wintertijd alweer in. Ik bedoel maar...

Je zit natuurlijk niet elke dag te wroeten in de aarde. En het weer is ook niet altijd aangenaam om te fietsen of om in de tuin te zitten. Dus worden de kranten wat intensiever gelezen.

Je komt dan bijvoorbeeld een beschouwing tegen over 25 jaar commerciële omroep. RTL schijnt een kwart eeuw ons te vergasten op emotie-t.v., een kenmerk van de commerciëlen, althans volgens de scribent.

De mooiste karakterisering van het verschil tussen de publieke omroep (NPO 1, 2 en 3) en de commerciële (RTL, SBS en wat dies meer zij), vind ik overigens deze: wanneer iemand bij de NPO een traan plengt, wordt dat decent op afstand gefilmd. Bij de commerciëlen wordt ingezoomd tot een stevige close-up en wordt de traan verschillende keren herhaald, het liefst in slow-motion.

Emotie-televisie is wat door de commerciëlen gemaakt wordt. Van iedere winnaar van een talentenjacht, wordt de ster van het moment gemaakt. Concludeert de recensent van de NRC, aan wie ik bovenstaande ontleen. Ik vraag me wel eens af: wat horen we daarna nog van die sterren.

Niet dat ik van deze kwestie wakker lig. En ook niet van de problematiek die wordt aangeroerd in een artikel over jong-gepensioneerden, die problemen met elkaar hebben omdat ze na het werkzame leven nu constant op elkaars lip zitten en elkaar geen ruimte gunnen. Een van de oplossingen om te overleven is volgens een relatiedeskundige dat de partners elke week een uurtje werkoverleg voeren.

Ik heb Frou D. zo'n 'tien-minuten-gesprekje' voorgesteld (langer hoeft het bij ons niet te duren), maar zij vond het niet nodig, Dat kan drie redenen hebben. Ten eerste redeneert ze: je doet maar wat ik zeg. Of: haar ervaring is dat ik toch niet doe wat zij zegt. En ten derde (optimistisch als ik ben ga ik daar maar vanuit): we hebben een ideale relatie en dus is werkoverleg niet nodig.