-kopTerug naar de voorpagina...

Alex, Alexander en it wetter…

30 april 2015 – Dit stikje op de lêste dei fan april sil net in fleurich stikje wurde. Net omdat it foar it earst sûnt jierren gjin feestdei is. Prinses Beatrix hoege wy net mei har jierdei te felisitearjen, want se hat yn jannewaris al de famylje op besite hân.

Nee, de dei fan juster hat my suver wat mankelyk makke. Justermiddei wiene wy op begraffenis by de heit fan in freondinne fan Frou D. Der wiene moaie oantinkens oan de ferstoarne, de muzyk wie tapaslik. In grutte foto waard op de muorre fan de aula ‘beamd’, it útsicht fan de wenning fan de man út oer it Somerrak en de Houkesleat, op nei de mar.

Hy wie berne oan board fan in skûtsje, fertelden de bern, mar letter wie de fêste wâl syn thús en dat is altyd sa bleaun. Wylst ik dat hearde, tocht ik oan de grutte bestjoerder fan it skûtsjesilen, Alex Brinksma fan it Hearrenfean, dy’t deselde middei te hôf brocht is. Brinksma wie 85 jier.

Fansels haw ik SKS-foarsitter Brinksma fan tichteby meimakke.Logysk, ik folge it skûtsjesilen op de foet, waard suver ien fan de float. Yn de tiid as kranteferslachjouwer rûnen de stoarmen binne de SKS somtiden Me(e)ters heech op. Mar it wie hieltyd wer Brinksma dy’t de saak delbêde koe.

Letter, yn myn tiid by de omrop, haw ik Brinksma ferskate kearen foar de mikrofoan hân. Syn praten fûn ik somtiden wat frjemd, as koe hy net goed út syn wurden komme. It wie my net rjocht dúdlik hoe’t dat no siet. Oant wy ris op in maaitiidsdei op de lûken fan it Hearrenfeanster skûtsje sieten.

Ik wit net mear wat ik him frege, mar de fraach rekke blykber syn hert. Hy begûn te stammerjen, te stotterjen. Dat moast de reden wêze, realisearde ik my letter. Brinksma hâlde himsels goed ûnder kontrole om goed oer te kommen, mar dat slagge blykber net altyd as it om emoasjonele saken gie. En skûtsjesilen hie foar him foaral mei emoasje (en tradysje) te krijen.

Alexander Hoekstra Justerjûn lies ik in de krante dat in oare Alex, Alexander Hoekstra yn dit gefal, ferstoarn wie. Hy wie 48 jier en de oarsaak wie kanker. Alexander wie de grutste planksiler fan ús lân en miskien wol fan de wrâld, seker op de grutte ôfstânnen.

Hy pakte fjouwer kear de winst yn de ferneamde Surfelfstedentocht. Mei oermacht. Alle jierren fear ik mei it ferslachjouwersboatsje fan Jan S. it grutste part fan de wedstriid êfter Alexander. Faaks wienen wy op dat stuit de iennige begeliedingsboat. Ik fielde my dan krekt Alexanders syn personal coach.

As hy der eefkes trochhinne siet (en dat barde trochstrings benammen op de lêste kilometers fan Ljouwert nei Snits, as de wyn delbêde oant amper wynkrêft ien), dan makke wy wat grapkes tsjin mekoar en sels ha wy it ris hân oer de gekte om oan sa’n tocht oer goed 220 kilometer (yn twa dagen) mei te dwaan.

De lêste kear dat Alexander wûn, neffens my ek de lêste kear dat de tocht hâlden is, wie hy suver út de tiid. Hy lei plat op de surfplanke (krekt as op de foto, mar dy is fan in eardere tocht), roeide mei syn hânnen fan seker Skearnegoutum ôf. Doe’t hy de Kolk binnen ‘seilde’, gie hy troch de finish rjochtút nei de Lemmerdyksbrêge. Hy moast tsjinhâlden wurde, oars wie hy trochfearn nei de Snitser Mar. Wei fan elkenien. Net as no.


De ‘haadprizen fan Arno’ en het einde van een traditie…

28 april 2015 – Het was Koningsdag wel even wennen. Niet alleen omdat het nu eens geen 30 april was dat de vlag omhoog kon, maar ook omdat het de eerste keer was dat ik niet ‘beroepshalve’ de aubade bijwoonde.

Niet meer rondspieden of er een leuke foto te maken viel, niet meer scherp luisteren naar de speech van burgemeester Apotheker en naar de toespraak van de voorzitter van de Oranjevereniging, Dick Overeem, tot de winnaars van de ballonnenwedstrijd.

Overeem meldde dat aan (weer) een traditie een einde komt. Na het vervangen van 'Wien Neerlands Bloed' en de 'Blanke Top der Duinen' door K3, 'Dertien Miljoen Nederlanders' en 'West Zuid West van Ameland' (en de blijkbaar noodzakelijk geachte ochtendgymnastiek van 'van voor naar achter' etc), gaan vanaf volgend jaar de Poiesz-ballonnen niet meer de lucht in. Vanwege het milieu en dat kan ik schoon begrijpen. Maar het is wel jammer.

brok Er lijkt nog een andere reden te zijn voor het besluit: er viel geen winnaar van vorig jaar te huldigen, want er was geen enkel kaartje teruggestuurd. En… las ik niet onlangs op de Social Media dat de Sneker Oranjevereniging financieel de tering naar de nering moet zetten?

Goed, na de oranjekoek en de koffie op het terras snel naar huis om het drie uur durende bezoek van Koning, Koningin en kroost aan Dordrecht via de televisie te volgen. Een feest der herkenning, want onze oud-burgervader Arno Brok leidde de hoge gasten rond.

Maar waarom kwam mij toen die landelijke intocht van Sint Nicolaas in onze Waterpoortstad (2005) "in 't sin"? Omdat de Arno van toen in zijn 'hâlden en dragen' dezelfde was als anno nu?

‘De Haadpriis’, noemde onze Arno dat toen, iets wat hij later herhaalde (maar dan in het Nederlands) toen hem als burgemeester van Dordrecht in 2011 dezelfde eer te beurt viel. En nu schreed hij niet voor de goedheiligman uit maar voor onze Koning-Koopman (zoals iemand in een landelijke krant onze vorst omschreef).

volleybal Andere Sneker hoofdprijzen waren voor hem zeker geweest de landstitel van de dames van volleybalclub Sneek (zie de feestvreugde op de foto van Jan Douwe Gorter) en de titel voor Sneek Wit Zwart Boso Sneek in de hoofdklasse c van het zondagvoetbal. Ze waren het nu dus voor Apotheker.

Zaterdag een en al spanning in de Sneker Sporthal; zondagmiddag was het aan de Molenkrite een ‘fluitje van een cent’, zoals het stopwoord van een voormalige voorzitter van Sneek ooit luidde. 6-0 tegen De Bataven, een week eerder was FVC in Leeuwarden al afgedroogd.

Zaterdagavond zat ik voor de buis. Alle lof voor de prestatie van Omrop Fryslân die een professionele live-uitzending verzorgde. Maar de volgende keer kan wel worden volstaan met Caroline Yntema als interviewster en Geartsje de Vries als verslaggeefster (met een deskundige aan haar zijde).

Marike Stokker Zondagmiddag was ik niet bij de voetbalwedstrijd, maar in Oosthem om de opening bij te wonen van een tentoonstelling. Marike Stokker uit Utrecht (derde van rechts luisterend naar de inleiding van Peter 't Hoen) toonde in Galerie Wevers haar recente werk. Ze groeide op in de Sneker Napjusstraat en ontwikkelde zich tot een bijzondere kunstenaar. Ik mocht als vriend van haar broer een deel van die ontwikkeling mee maken. Een tip voor een cultureel moment (zie de tentoonstellingsagenda op deze site). Oosthem op de fiets is echt niet ver.


Van verre en van dichtbij…

23 april 2015 – Deze week heb ik twee keer een interessante lezing bijgewoond. Gisteravond sprak de Nederlandse astronaut André Kuipers in Theater Sneek voor leden van de Rabobank over zijn loopbaan en zijn twee keer in de ruimte. Dinsdagavond vertelde Jaap Zoethout in wijkgebouw De Spil bij de Vereniging Historisch Sneek over de wijk Het Eiland.

Veraf en dichtbij. Kuipers vloog dagelijks zestien keer rond de aarde op een hoogte van 355 kilometer. Vertaald naar onze aardse begrippen ongeveer de afstand van Sneek naar Hamburg. En dat is ver, voor ons gevoel. Zoethout ging op zijn fiets bij de mensen langs die hem informeerden over de groei en bloei van de kleinste Sneker wijk. Lekker dichtbij.

zoethout Maar afstanden zijn betrekkelijk, realiseerde ik mij. Want als je je realiseert dat het heelal onmetelijk groot is, dan draait dat internationale ruimtestation op een nageldikte van onze moeder Aarde. (Volgende week dinsdag komt Kuipers voor de laatste maal.)

Kuipers lokte tot nu toe op drie bijeenkomsten zo’n 1.500 belangstellenden naar Theater Sneek: twee avonden met leden van de Rabobank Sneek-ZuidwestFriesland en een middag met scholieren. Die giechelden eerst, zei bankdirecteur Bert Roman tevreden. Maar daarna werd anderhalf uur ademloos geluisterd naar het verhaal van de tweede Nederlander die in de ruimte woonde en werkte.

Dichtbij en veraf. Zo’n 150 bezoekers genoten dinsdag in de Spil van de verhalen en plaatjes die Jappie Zoethout samen met Wietse van Houten had opgediept uit de archieven van de Vereniging Historisch Sneek. Een zaal vol echte Snekers, kon ik merken aan de reacties uit de zaal.

Mooie anekdotes met als topper het verhaal over (de klompen van) molenaar Johannes Brandsma, organist in de katholieke kerk, en meneer pastoor. Brandsma klepperde altijd op klompen de trap naar het orgel op en dat geluid stoorde de eerwaarde. Hij ging op bezoek maar sloeg op de vlucht toen Brandsma heel kwaad werd.

Een nostalgische avond, zei één van de inleiders, en dat was het zeker. Kwamen de bezoekers van de Raboavond in de eerste plaats voor de bekende Nederlander, bij de VHS gaat het om de aha-erlebnis en om even weer dat gevoel van vroeger, van inmiddels veraf in de tijd, op te roepen. Is het vreemd dat na afloop jeugdherinneringen onder een glaasje geestrijk vocht worden uitgewisseld?

rhodan Zo’n jeugdherinnering speelde door mijn hoofd toen ik na afloop van de lezing van Kuipers in de theaterfoyer met deze en gene napraatte. Een plaatje dat de astronaut liet zien, had te maken met zijn ambitie om ruimtevaarder te worden. Op dat plaatje stonden twee nummers uit de legendarische Perry Rhodan reeks afgedrukt.

Ik beken eerlijk dat ik vele jaren her elke week bij de Lektuurhal van vriend Arnold een aflevering van deze serie kocht. De op krantenpapier gedrukte SF-verhalen werden geschreven door Duitsers, sommigen onder Engelse schuilnamen.

Nummer 500 was de laatste die ik aanschafte (inmiddels is in Duitsland nummer 2800 verschenen). Een goed moment om een einde aan mijn 'verslaving' te maken. Perry Rhodan was het symbool voor de hoop van Kuipers om ooit de ruimte in te gaan. Die hoop heb ik nooit gehad. Zeker last van hoogtevrees.


Boos worden helpt niet, maar…

20 april 2015 – …het lucht wel op. En boos worden op de over ons gestelde en zonder ons beslissende overheden helpt helemaal niet. Ze weten het in Den Haag, Leeuwarden en soms ook op bepaalde locaties in ons gemeentehuis toch altijd beter. Denken ze.

Laat ik de koe maar meteen bij de hoorns pakken. We hebben er dus weer een shared space centre bij. Na de rotonde op de Prins Hendrikkade mogen we nu gaan genieten van nog zo’n verkeersknooppunt waar iedereen, de bestuurder van auto, motor, brommer, fiets en de onschuldige wandelaar, gelijk heet te zijn.

Nou, vergeet het maar: tot nu geldt bij de kruising van Oosterdijk en Prins Hendrikkade/Jousterkade het recht van de sterkste. Ik ben een paar keer zelf bijna het slachtoffer geworden van zo’n chauffeur (m/v) die meende dat rechtdoor voorrang heeft op een keurig zijn hand uitstekende de rotonde volgende pedaleur. Snel in de handremmen knijpen voorkwam een enkele reis per ambulance richting het Antonius.

Ook zo benieuwd naar het waarom van de bezuinigingen in het ziekenhuis, waardoor banen op de tocht staan en gedwongen ontslagen niet worden uitgesloten? De LC kondigde het nieuws dit weekeinde impliciet aan als zou het om een primeur gaan.

Maar enkele weken geleden was er al een bijeenkomst in ons ziekenhuis, waarin gemeld werd dat voor een heleboel (lagere) functies (zoals baliewerk) vrijwilligers worden gezocht. Dat nieuws lag dus op straat, maar blijkbaar komt er geen actieve journalist meer achter zijn beeldscherm vandaan om het op te pikken.

Terug naar het Oosterpoort SSC. Al opgevallen dat er van die mooie stoepuitstulpingen zijn aangelegd? Ideaal voor de automobilist die de bijrijder even een boodschapje laat doen op de Oosterdijk. De motor draait rustig door, het raampje staat open, dus je kunt meegenieten van de autoradio en de sigarettenrook walmt lustig naar buiten (stinkt het ook niet in de wagen). En die voetganger, die van dat ene zebrapad bij De Boer Licht gebruik dient te maken, moet maar zien hoe hij die foutgeparkeerde auto voorbij komt, zonder een voor de mens schadelijke hoeveelheid koolmonoxide in te ademen.

Een tweede zebrapad, aan de kant van Pets Place, komt er voorlopig niet, begreep ik. Hoeft niet, hebben de verkeersdeskundigen van de Marktstraat vastgesteld. De belangrijkste wandelroute naar de binnenstad begint op het Normandiaplein, waar betaald parkeren geldt en een parkeergarage te vinden is.

Nee, er komen geen mensen van het Eiland naar de stad. Er zoeken geen mensen (toeristen incluis) uit de Groene Dijk, Domp, Pasveer en Stadsfenne hun weg door het Hooppark naar ons winkelcentrum. Zo ja, dan gaat mevrouw Huppelepup uit het Bonifatiushuis maar met haar rollator over de fraaie gladde steiger richting Kleinzand. ‘Maar meneer de ambtenaar, ik moet naar de Oosterdijk.’ Hoort u de wanhoop in haar stem?

We gaan een eindje verder de Leeuwarderweg op. De herinrichting zorgt beginnend bij het Ouwe Vat en de ruïne van Bouma voor een smallere straat. Automobilisten kruipen angstig tegen de lage stoeprand, de fietsers dwingend op de stoep te gaan fietsen. Een paar meter voorbij de kruising met de Regenboogstraat komen deze bedreigde diersoort er achter dat daar het fietspad pas begint. Dus… de fietsers worden als snelheid remmende maatregel ingezet.

Je kan wel kwaad worden over de bedrijfsblindheid bij onze plaatselijke overheid, maar ik ben een optimist. Er is immers altijd hoop op verbetering. Toen bijvoorbeeld jaren geleden de herinrichting van de Prins Hendrikkade volgens dit ‘iedereen is gelijk’ principe werd uitgevoerd, schudde Jan met de Pet zijn wijze hoofd. Wat was het nut van zo’n kattenbak naast de straat? Hij kreeg gelijk, er is nu een fietspad in de kattenbak gekomen. Wat zegt u? Geen fietspad? Oh, een wandelpad.

Ik ben ook boos om wat er momenteel in Den Haag speelt. ‘Bed, bad en brood’ is een synoniem voor een mogelijke crisis in de coalitie van PvdA en VVD en kan leiden tot de val van Rutte II, las ik vanmorgen in de krant. De VVD speelt het weigeren van hulp aan uitgeprocedeerde asielzoekers hard. Waarom? Omdat Halbe Zijlstra en zijn club zich na de nederlaag bij de statenverkiezingen rechtser willen profileren. Om kiezers terug te winnen. Om meer en meer een alternatief te zijn voor Wilders.

Dus één van onze regeringspartners heeft sch..t aan het welzijn van die vluchtelingen. Nee, meneer Rutte en meneer Zijlstra, u hebt gelijk, het zijn geen gevluchte mensen, het zijn asielzoekers. We sturen wel militairen naar oorlogsgebieden om ervoor te zorgen dat de mensenrechten daar weer gaan tellen, maar mensenrechten tellen in ons eigen land blijkbaar niet meer mee. Dat heet dus hypocriete.

Ik heb altijd gemeend dat onze overheid er is voor het welzijn en het belang van alle inwoners van het land. Dat politieke partijen op welk niveau voor datzelfde doel zijn opgericht. Vanuit een verschillende visie, dat wel. Maar als ik nu naar de VVD in Den Haag kijk, zie ik een stelletje eigenbelangers die de macht van hun partij het belangrijkste vinden. En niet het welzijn van de mensen.


De vlag op de Sneker toren…

15 april 2015 – Waarom staat de Sneker vlag op de toren? Dat vroeg een bekende mij toen ik vanmorgen naar huis fietste. Is de burgemeester soms jarig?

Nee, zei ik, dan zou er misschien op het stadhuis worden gevlagd, tenminste als Apotheker voor gebak had gezorgd. Maar die gevel is 'kaal', zag ik toen ik door de Marktstraat kwam.

Nu staat de vlag op de kerk omdat Sneek 70 jaar geleden, op 15 april 1945, is bevrijd van de Duitse bezetting. Vanavond is er in de Martinikerk een herdenkingsconcert.

Thuisgekomen heb ik de Friese wimpel vervangen door de Sneker. Niet aan de gevel van het gemeentehuis, dan maar bij mij in top.

De mannen van de Bond van Wapenbroeders afd. Zuid-west Friesland hebben overigens vandaag gekozen om een plaquette te onthullen ter nagedachtenis aan hun in Nederlands Indië gesneuvelde kameraden.

De enige link die ik tussen de bevrijding van Sneek en Indië kan bedenken is dat de bevrijding het mogelijk heeft gemaakt dat Sneker jongens als dienstplichtigen naar de Oost moesten en daar, zoals dat altijd eufemitisch gezegd wordt: het grootst mogelijke offer voor hun vaderland brachten.


De ene boom is de nadere niet…

14 april 2015 – Een groter contrast is er niet: een boom vol in bloei boven een vijver in een park en een door de storm gesneefd exemplaar die de Zwette bijna blokkeert.

zwette Een boodschapje in de stad met een ommetje via het Wilhelminapark en het jaagpad langs de oude trekvaart naar Leeuwarden levert dergelijke plaatjes op. En rondom hoor je de motorzagen de tuinen van overstalling hout verlossen.

park Boven het water, in het water en langs het water, overal gebeurt wel wat. Gistermiddag startte een ‘nieuwe’ publiciteitscampagne voor de musical Meermin die komend weekeinde in Theater Sneek op de planken wordt gebracht.

meermin Een verkeersbord met de tekst Verboden te vissen tijdens musical Meermin, moet de passanten op de Westersingel wijzen op de nieuwste productie van de inmiddels negenjarige musicalopleiding van Kunstencentrum Atrium. Overigens, buiten het musicalseizoen is vissen op meerminnen ook niet toegestaan. (Foto Kunstencentrum Atrium)


Amateurs en professionals…

14 april 2015 – Is it net apart: yn in pear dagen stiene amateurs en professionals op it grutte toaniel fan Theater Sneek. De minsken fan Teater Snits mei in dreech en earnstich stik (twa jûnen wie de seal fan 600 stuollen op in pear nei hielendal beset). De ‘grand old ladies’ fan it Nederlânske toaniel brochten sneintemiddei foar in seal mei likernôch 200 besikers in fleurich ‘La Paloma’.

‘Ien fleach oer it koekoeksnêst’ wie de kar fan Teater Snits foar de twadde opfiering, de Bonte Sneeker Afond net meiteld. Guon minsken ha fansels de film sjoen mei Jack Nickolson yn de haadrol. No spile Douwe Hoekstra de man dy’t op befel fan de rjochter fanwegen it tal swiere oertrêdingen yn in psychiatryske ynrjochting opnommen wurdt.

koekoeksnêst Hy bringt de feilige wrâld binnen de muorren fan it ‘gesticht’ yn beweging, in wrâld dy’t dominearre wurdt troch de haadferpleegster dy’t syn tsjinstanner wurdt. Syn hâlden en dragen soarget foar moaie, hilaryske, mar ek ûntroerende scenes, treflik regissearre troch Wiesje Jansma. Sa no en dan wie it op it rantsje fan de klucht, mar it kipe der krekt net oerhinne.

Twa hichtepunten wol ik neame, alteast hichtepunten neffens my yn dit stik. Benammen omdat de iene in kantelmomint wie yn it spyljen fan Douwe Hoekstra en it oare omdat it eins oanjoech dêr’t it foar mij om draaide.

It earste wie de ôfsluting fan it earste bedriuw doe’t de pasjinten om de haadrolspiler stiene, de seal yn seagen en hielendal optein waarden fan syn ferslach fan in fuotbalwedstriid tusken Nederlân en Dútslân. In foarbyld fan de frijheid fan de ferbylding, fan de fantasy yn in wrâld dy’t behearske wurdt troch regels en medisinen yn it ferûnderstelde belang fan de pasjent.

It twadde wie op ‘e nij in slotsêne, diskear it ein fan it stik: de haadrolspiler hat syn frijheid fûn yn de dea, út begrutsjen fermoarde. Under lieding fan de moardner sykje (en fine?) de oare pasjinten harren frijheid en ferdwine yn oranje ljocht út it sicht fan it publyk.

Sa'n dreech stik spylje litte troch amateurs, Teater Snits hat it nei Cloaca op 'e nij bewiisd. Net allinnich troch de minsken foar it tuskendoek, de akute pasjinten neamd, mar ek efter it gaas. Spilers dy't hieltyd deselde maneuvels dwaan moasten. Nochris alle lof.

En dan sit je in pear dagen letter te sjen nei trije ‘âlde’ froulju en in jongfeint, dy’t harren dagen slite op in camping. De trije susters spile troch Ingeborg Elzevier, Sigrid Koetse, Kitty Courbois (foto Piek) ha harren eigen tragyk. De ien wurdt ferjitlik, de oare falt hieltyd werom op har âlde gloarje as sjongeres (mei it ferneamde nûmer La Paloma) en de tredde is, sa docht letter bliken, troch har Grykse rike man ynwiksele foar syn eardere frou.

En dan is der noch de jonge, spile troch Niels Quist. Hy hannelet, sûnder dat soks eksplisyt dúdlik wurdt, yn drugs. Hy is troch ien fan de susters opnommen omdat syn âlden, neffens de rjochter net goed foar him soargen. Yn it Hollânsk hjit soks "uit de ouderlijke macht ontzet". Hy hat yn tehuzen sitte en fynt no in stikje rêst by syn beppe op ‘e camping, tinke de froulju.

De froulju liuwe ek dat it goed giet mei de knaap. Se liuwe yn saken der ‘t it publyk net yn liuwt: Nick en Simon sille optrede op de camping en ien fan de susters soe mei La Paloma yn in foarprogramma yn it ferneamde Paradiso yn Amsterdam stean ha. It sil wol.

It is de tragyske ûndertoan fan La Paloma, in blijspul dat eins gjin blijspul is. Dat tragyske tilt it stik boppe de middelmaat út. Op in bepaald stuit wurde de eigen ferzinsels altyd ynhelle troch de wierheid. Dat toaniel soks dúdlik makket, dat is it moaie fan toaniel.


De natuur is (on)maakbaar

10 april 2015 – Donderdag 9 april stond voor mij, beste lezers, in het teken van de (on)maakbare natuur. Het begon al vroeg, want even voor acht uur stonden op ons pleintje mannen klaar om onze in de eerste voorjaarsstorm gesneuvelde boom te verwijderen.

Ik bied bij deze onze buren in nabije en verre omgeving mijn excuses aan. Het geluid van de motorzagen lijkt ook mij niet prettig als je nog geniet van je welverdiende pensionado-rust. Het is echter niet anders. (Voor klachten geef ik graag het adres van mijn verzekeringsmaatschappij, want die had het geregeld.)

boom Binnen een uur was de boom geveld en afgevoerd. Onze prijswinnende stadstuin, althans prijswinnend in voorgaande jaren, was nu voorzien van een tweede kaboutertafel. De rest van de ochtend werd vervolgens besteed aan overleg over wat er in de tuin zou worden geplaatst.

In ieder geval wordt het een boom, die al een paar jaar groei achter de rug heeft. Omdat, zoals onze tuinadviseur het uitdrukte, "wij geen veertig jaar meer hebben om de boom groot te zien worden". Even terugrekenend kwamen we op ruim 35 jaar voor onze naaldvriend, die nu ergens op de versnipperaar ligt te wachten.

zwaan ’s Middags zijn Frou D. en ik op de fiets gestapt voor de eerste twintig kilometer van dit voorjaar. Langs de Ivige Leane zagen we het eerste voorbeeld van de (on)maakbare natuur. Koeien in het land en een broedende zwaan in de sleatswâl. Het kopje kwam waakzaam omhoog, toen ik de foto maakte.

Die koeien waren overigens de enige die ik donderdagmiddag in het land zag. Het andere vee in het Súdwest-Friese weidegebied (met uitzondering van de schapen en paarden) stond blijkbaar nog op stal. Mij viel wel op dat ook in onze gemeente het verdwijnen van de belemmeringen op de melkplas tot een explosieve nieuwbouw van stallen leidt. Bouwbedrijven beleven op het moment toptijden.

Wat je dan onderweg ook merkt (en letterlijk aan den lijve ondervindt), is dat het onderhoud van veel SWF-binnenwegen op een laag pitje staat. Mocht je ooit al fietsend een cocktail willen mixen, ga dan van Nijland naar Folsgare, het weggetje langs de pleats van Highlandgamer Wout Zijlstra. Het trillen als gevolg van de gaten in de slijtslaag garandeert een perfect drankje.

Een favoriet stukje is het Sneekerpad langs de Geau, zo van de molen de Rat naar de stadsrand van Sneek. We zagen komend van Oosthem het verkeer al stilstaan voor de geopende brug van Nijesyl en daarna aan de Geau de nodige (huur)boten (net als later in de Kolk bij de Waterpoort).

waterpartij Bij de A7 passeerden we een stukje maakbare natuur: de aanleg van het Wethouder Metz Kanaal, de pretentieuze naam voor het nieuwe slootje van de Geau naar de Woudvaart. Voor Thom Metz was immers de aanleg van deze vaarverbinding de kroon op zijn politieke carrière.

duvelsrak “Wat zullen de automobilisten die over de A7 rijden die vaarverbinding mooi vinden!” “Nee wethouder, die chauffeurs moeten op de weg letten en zich niet laten afleiden.” Deze woordenwisseling speelde zich meer dan eens in de raad af.

En nu wordt er dus hard gewerkt aan die sloot voor sloepjes en lage boten. Of je het nu wel of niet met de aanleg eens bent, het is in ieder geval goed voor de werkgelegenheid. Laten we het daar dan maar op houden.


De tas van de wethoudster…

8 april 2014 – Dinsdagmiddag hebben Frou D. en ik de publiekspremière van de Fryske film Bak bijgewoond. De officiële eerste voorstelling was al geweest en de Leeuwarder Courant organiseerde nu twee vertoningen in Slieker Film, de filmzaal in het Fries Museum.

Bak is gebaseerd op het boek dat LC-journalist Sietse de Vries schreef voor de Moanne fan it Fryske Boek 2012. Het is een thriller en een detective ineen. Gefilmd onder regie van Auke de Witte en spelregie van Theun Plantinga, binnenkort in het theater Sneek met Minoes.

bak De film is een mix van verschillende detective-stijlen zoals we die kennen uit de KR0-detectives en 13thStreet met shots vanuit de hoogte van Leeuwarden en klassieke muziek à la Endeavour Morse. Maar mooi gefilmd en de zit van ruim anderhalf uur was de moeite waard.

Frou D. had gefigureerd voor de film, ongewild overigens, want ze was met dochterlief op de set om enkele opnames van zus J., die de wethoudster speelt, bij te wonen. Een goede keus. Als er een is die haar theatrale kwaliteit kent, dan ben ik dat wel. Ze werd gevraagd aan een tafeltje in het restaurant te gaan zitten en speciaal voor de opnamen bijgepoederd.

En dus zaten wij gistermiddag in de donkere filmzaal (met zo'n 50 anderen, de avondvoorstellng was uitverkocht) in spanning te wachten. Hoe zou Frou D. van het witte doek spatten? Niet dus, geen sprút van Frou D. te zien. Ze was gewoon bij de montage gesneuveld.

tas Zij zat er niet mee, maar ik vond het wel sneu voor haar. Zij werd ook niet vermeld in de aftiteling, wel de namen van enkele van haar nichtjes. Waarom? Ik weet het niet, ik heb die dames niet ontwaard. Maar misschien gebeurt dat nog als de film op 6, 7, 8 en 9 mei door Omrop Fryslân wordt uitgezonden (in afleveringen uiteraard).

En ook mijn naam kwam niet bij de aftiteling in beeld. Niet eens in de rubriek met dank aan. En ik heb nog wel een belangrijke, sterker nog een zeer belangrijke bijdrage aan de rolprent geleverd. Want wiens tas hing aan de bevallige schouders van de wethoudster?

Precies, die van mij!!! En wat toverde de wethoudster van Leeuwarden, ik herhaal van Leeuwarden, op een bepaald moment te voorschijn? Het coalitieakkoord van Súdwest-Fryslân. Want je moet als gezagdraagster natuurlijk wel een gezaghebbende stuk in zo’n tas hebben. En dat had ze.


Succes verzekerd…

5 april 2015 – Zondagavond de Miljoenenjacht van de Postcodeloterij gezien? Er is één man die zich deze avond en deze show zeker als de meest legendarische uit zijn leven zal herinneren. Koos ten Cate uit Uitwellingerga.

Hij kreeg het koffertje met het door de finalist in de studio gewonnen bedrag van 377.000 euro overhandigd en dankzij deze Postcodeloterijprijs werd ditzelfde bedrag ook nog eens onder de andere deelnemers uit Uitwellingerga verdeeld.

Vanavond werd het bekend, maar de show was, zo begreep ik, al drie weken geleden opgenomen. Een inwoner van Ysbrechtum sneuvelde op het laatste moment als potentiële finalist.

ten cate Succes verzekerd zal Ten Cate gedacht hebben, toen de bloemen en het koffertje goed waren opgeborgen en de champagne gedronken was. Ten Cate was immers de oprichter van Ten Cate verzekering aan de Westersingel. Ja, dan is succes verzekerd.

Al eens eerder vielen er in Sneek grote prijzen. Niet in een wijk waarvan je zou zeggen, daar komt het geld goed terecht, maar in één van ‘hier skyt de duvel op ‘e groate bult’.

Toen de aankondiging van de bingoprijs kwam, keek ik naar buiten. Ik zag het grote cameralicht niet, maar ja de Bingokaart was bij ons ook niet vol.

Volgende keer beter. Nog vijf dagen en dan weten we wat de uitslag van de Staatsloterij is. Wie weet…


Hoge bomen vangen veel wind…

4 april 2015 – Hoge bomen vangen veel wind. Dit spreekwoord is deze week weer eens bevestigd. Niet alleen ver van ons bed, maar nu eens ook dichtbij.

In ons geval betekende het vangen van de wind door onze hoge boom, dat deze zich naar de grond vleide. De kruin zorgde er gelukkig voor dat de stam niet tegen de gevel terecht kwam, maar er keurig voor zorgde dat er een looppad omhoog ontstond voor eekhoorntjes en andere klein grut uit onze faunawereld.

Die pret zal echter van korte duur zijn, want inmiddels is met de verzekering geregeld dat een daartoe gekwalificeerd bedrijf de boom gaat afvoeren. Dat wordt een spektakel hier op ons pleintje, want gezien de afmetingen van de boom moet er een kraan aan te pas komen.

boom Ja, dat zijn van die onverwachte verrassingen. Ik mag dan wel gek op verrassingen zijn, maar deze beker laat ik liever aan mij voorbij gaan. Wat een gedoe geeft het. Dankzij onze alerte buren vloeide er geen bloed en konden Frou D. en ik gisteravond ons dan ook rustig neergeven in de stoelen van Theater Sneek.

Ricky Koole, Leo Blokhuis (de Popprofessor van de Top 2000) en trio Ocobar plus toetsenist Roel Spanjers brachten er hun programma ‘Buitenstaanders’. Enkele jaren geleden stonden Koole en Blokhuis plus begeleiders in de Noorderkerk, net als nu voor zo’n 200 belangstellenden.

‘Buitenstaanders’ gaat niet over mensen die door de groep buiten de groep zijn geplaatst, maar over muzikanten die hun eigen weg gingen, soms tegen de stroom van de grote massa in. Een bekend voorbeeld is Bob Dylan die tegen alle gebruiken in de folkscene een elpee met folksongs ging maken, waarbij de akoustische gitaar werd ingeruild voor de elektrische. Shame and scandal in the family...

Een belangrijke rol ruimde Blokhuis in voor de Indorock, de door Indonesische jongeren in Nederland geïntroduceerde Rock and Roll, die deze groep landverhuizers thuis in de gordel van smaragd oppikte van muziekzenders op de Filipijnen. Die stations oriënteerden zich toen nog steeds op de USA, een gevolg van de Tweede Wereldoorlog.

Blokhuis vertelde dat de leden van in Nederland wereldberoemde Haagse rockgroep Q65, wereldberoemd bij mijn generatie, grote fans waren van de Tielman Brothers, de topband van de Indorockwereld. De opkomst van die Q65, van de Golden Earring en al die bands uit de residentiestad, betekende echter wel de ‘ondergang’ van de indorock.

Als je door zo’n verhaal hoort, ga je zelf terugdenken aan je jeugd. Dan zie je de mannen van de Q weer voor je, je ziet de Earring (toen nog met een s), Cuby and the Blizzards, Brainbox, Short ’66, Rob Hoeke en al die andere groepen die hier ter stede met de regelmaat van de klok in Ons Gebouw en Hotel Friesland en de andere marktcafés speelden.

Toen waren zij de ‘outdoors’ in de Nederlandse muziek, buitenstaanders die echter al snel werden opgenomen in de mainstream van de Nederbeat. Engels was de taal die overheerste, maar allengs kwam het Nederlands in de rock en daarna de popmuziek aan bod.

Tegen het slot van het programma ontroerde Ricky Koole mij. Zij zong een nummer over vrouwen aan boord van de VOC-schepen, een liedje dat oorspronkelijk Maarten van Roozendaal zou schrijven, op verzoek van het Nationaal Muziekarchief.

Maar Maarten was ongeneeslijk ziek, overleed vorig jaar en Ricky (‘Ik werkte veel met Maarten samen, hij woonde bijna bij mij om de hoek.’) nam de klus op zich. Het werd een variant op 'Daar was laatst een meisje loos.

Ik heb het liedje ademloos beluisterd. Ik vind het kwalitatief van hetzelfde niveau als de Vondeling van Ameland, door Freek de Jonge geschreven, maar beroemd geworden door Boudewijn de Groot. Boudewijn werkte veel met teksten van Lennaert Nijgh.

De laatste keer dat ik Maarten van Roozendaal interviewde, repeteerde hij voor een concert waar bekende artiesten nummers van en ter nagedachtenis aan Lennaert Nijgh zongen. Een bijzondere man, die door een bijzondere vrouw werd geëerd in een programma dat door zijn opzet al bijzonder was.

Toen wij donderdag op Terschelling hoorden dat onze boom bezig was de geest te geven, zaten we in de Walvis, de bekende uitspanning aan de westkant van het eiland. Het was helder weer en we zagen Vlieland liggen.

Vlieland, het eiland in de verte, het eiland van Lennaert Nijgh, en de titel van het album waarop Boudewijn de Groot afscheid neemt van zijn vriend en tekstschrijver. Het album ook waarop de Vondeling staat.


Als de boot niet vaart…

1 april – De storm van gisteren en vannacht riep bij de Opregte Sneeker de nodige herinneringen op. Vooral nadat Frou D. en ik het advies van Natuurmonumenten hadden opgevolgd. Deze nuttige organisatie stuurde ons de bossen uit en het strand op. Daarover straks meer.

storm Mijn eerste herinnering aan een grote storm moet van 1953 zijn. Toen hoorde ik vanaf mijn bed dat een raampje op zolder verschrikkelijk open en dichtklapte. Pa kwam mopperend onder de warme dekens vandaan om het raampje te sluiten, nog onkundig van de ramp die zich in Zeeland afspeelde.

De tweede herinnering is zeker de storm van 1972. Ik mocht als hofmeester Hare Majesteit dienen. We woonden aan de rand van Sneek op acht hoog. De flat ging voor mijn gevoel heen en weer en op het aanpalende parkeerterrein zag ik dat de eend van buurman, de Oepke Weiwip, van zijn linnen dak was beroofd. Auto's waren van hun plaats geschoven en daken van de garageboxen verdwenen.

Jaren later waren we met zijn drieën, Frou D., kleine K. en ik, in november naar Vlieland. Uitwaaien met als uitvalsbasis een bungalowtje op een camping, bijna aan het eind van de Badweg. Dus bij het strand. Stralend mooi weer en 's morgens konijnen voor de terrasdeur. Op het strand woei kleine K. gewoon bij ons vandaan.

Gisteren waren wij ook op een van onze overzeese gebiedsdelen. De voorspellingen waren windkracht tien, dus geen fietsweer. Tussen de rondtollende achtergebleven herfstbladeren zat een klein vogeltje doodgemoedereerd in het gras te pikken.

We liepen naar het Noordzeestrand, maar, zoals zo vaak, werd er weer een andere route dan de rechtstreekse gekozen. Even een andere overgang, dan een honderd meter strand meepikkend voor de wind naar de strandtent. Het werd een kwestie van de lamme leidt de blinde. Frou D. trok de haarband over de ogen om ze te beschermen tegen het felle zand.

Met mijn capuchon over het hoofd, kon ik het geselende zand verdragen. Zo moeten de helden uit de boeken van Karl May de teisterende woestijnstormen hebben ondergaan. Ik voelde met hen mee.

Soms gedwongen door de stormwind draafden we naar de plek waar we konden uitrusten en genieten van een welverdiende consumptie plus. Wel een beetje trots dat wij dit avontuur hadden beleefd en dat we nu een 'spannend' verhaal voor thuis hadden.

's Avonds, in een restaurant met Sneker connecties, hoorden we dat de middagboot naar het eiland niet gevaren had. En werd ons duidelijk dat zoiets gevolgen had, waar we op de vaste wal niet snel mee te maken kregen. Tenzij de treinen niet reden, uiteraard.

Wil je dus ooit ervaren hoe het is geïsoleerd op een eiland te zitten, moet je een last-minute boeking plegen op basis van de stormwaarschuwingen en de kleurencode van het KNMI. Maar, het blijft een hoge uitzondering dat de ferry niet vaart.