-kopTerug naar de voorpagina...

Het zit er bijna op…

30 december 2015 - … wat betreft 2015. Al enige tijd kijk ik vooruit naar het nieuwe jaar. Er zijn al weer de nodige afspraken vastgelegd.

Vanmorgen zag ik tegen de achtergrond van een heldere lucht en een dito maan, twee v-vormige formaties vogels naar het zuiden vliegen. Als het ganzen waren, dan krijgt die weerprofeet misschien gelijk en liggen we over een kleine week onder de vorstgrens en steekt in het westen des lands de Elfstedenkoorts de kop op.

Laatste loodjes...

Maar voor dat zover is, moeten we nog even de laatste loodjes van dit jaar wegen. Nee, ik blik niet terug op de grote wereld en haar problemen. Ik bespaar u wat mijzelf daaromtrent bezig houdt. Voor je het weet, veroorzaak je immers een scheldkanonnade op wat, onterecht, de sociale media worden genoemd.

Voor je het weet word je voor azijnpisser uitgemaakt. Dat overkwam mij vorig jaar toen ik in de toenmalige Sneker Internetkrant een politicus verweet weinig integer te handelen. Na een ziekte keerde hij plotsklaps terug in de raad en stapte vervolgens over naar een andere partij omdat hij daar lijsttrekker kon worden. Daarmee halveerde hij de fractie van zijn partijgenoot.

waterpoort Enkele weken geleden schreef ik over het Calimerogedrag in Súdwest-Fryslân. Het “Ik is klein en zij zijn groot”-syndroom heerst nog altijd, waarbij groot staat voor Sneek en klein voor de rest van Súdwest, althans bij een deel van de goegemeente.

Die laatste groep kreeg vorige week in de LC-rubriek Te Gast (voor de langere ingezonden stukken) weer eens een podium. Dankzij dezelfde hierboven aangeduide politicus. Het gaat om het plan Lytse Marren in de omgeving van Bolsward, waar al jaren door de initiatiefnemers voor wordt geijverd.

Lytse Marren

De scribent merkt terecht op dat de gemeente Súdwest-Fryslân met het mogelijk niet door laten gaan van het Lytse Marren project het beeld oproept van een onbetrouwbare overheid. En hij constateert eveneens terecht dat het onkies is van die overheid om de initiatiefnemers van het plan de zwarte piet toe te schuiven.

Maar, en nu citeer ik: “In een tijd waarin ‘veel geld naar Sneek gaat’, is volgens GemeenteBelangen een ander signaal wenselijk.” Veel geld naar Sneek gaat? Ik zou die bewering wel eens met harde financiële cijfers willen zien onderbouwd. Wat heb ik aan kretologie voor de bühne!

De Te Gast eindigt met een dreigement. Het gedrag van SWF in de kwestie kan ‘wellicht een argument tegen toekomstige grote investeringen’ zijn. Hier brult de tweekoppige raadsmuis. De fractie van Gemeentebelangen is dan degene die tegen die mogelijke toekomstige investeringen zal zijn.

Algemeen belang

Maar raadsleden zijn toch ingehuurd voor het belang van de hele gemeente en niet voor deelbelangen? GemeenteBelangen draagt dat ideaal duidelijk uit in de naam.

Ik was het niet van plan om te fulmineren, maar dat ingezonden stuk zat mij al een paar dagen dwars. En deed mij bijna vergeten hoe leuk en vredig de kerstdagen waren.

En hoe aardig dat eerste deel van Sneek op ‘e Strún was, dat Frou D. en ik mochten meemaken. Blij was ik te zien dat het Openluchttheater in het Rasterhoffpark een keer werd gebruikt, waarvoor het was aangelegd.

koor Dat daarna het (nood)lot toesloeg en Frou D. stevig ten val kwam, het zij zo. Elk nadeel heb zijn voordeel: ik kan mijn expertise als mantelzorger weer even inzetten. Voor het overige: alle goeds voor 2016.


Altyd ûnderweis of altyd oan it wurk?

22 desimber 2015 – Sa, de krystkaarten binne de doar út en it boasket op de doar fan de meterkast al aardich oan mei jimme winsken. Dat is it moaie fan krysttiid en âld en nij, wy sjogge dat jimme oan ús tinke.

Dat fynt de post ek moai, want dy makket yn in pear wiken it ferlies fan dit jier hast wer goed. Sels op moandei wurde dit jier de kaarten besoarge. It eardere steatsbedriuw wurdt suver wat liniger yn it hâlden en dragen. No it spoar noch.

In Krysttrui foar in ekstra lot

Fan ‘e moarn krigen wy in kaart fan sa’n grutte lotterij. Ja, dy fan de krysttruien (as jo in ekstra lot keapje) dy’t sa ferskriklik ûnsjoch binne, dat je derom suver je “lidmaatskip” opsizze soenen.

Mar ja, alle kearen dat dy reklame fan de kâns op hast 50 miljoen foarby komt, hawwe je wer hoop. Soe it net ien keartsje barre dat…?

kerst 2015 Jimme fernimme it, yn dizze tsjustere dagen is de Oprjochte Snitser, sorry VdV en oaren no eefkes net yn it Hollânsk, net mankelyk. Sels net as it reinwetter de ruten giselet. It ljocht fan de troch ús sweager omwuolle peal, makket my sels fredich.

Njonken it skriuwen fan sa’n blog as dit, en it mei Frou D. op en út wêzen, bin ik mei ek noch oare saken dwaande. Derom is foar ús de ferklearring fan AOW (Altyd Ûnderweis, mar dan yn it Hollânsk fansels) wis wol fan tapassing.

Mar dy oare útliz, Altyd Oan it Wurk, hat ek in kearn fan wierhiet. Skoanheit sei eartiids wolris: “Ik bin no mei pensjoen, mar as ik sjoch wat ik no doch, freegje ik my ôf wat ik eartiids eins die. Ik ha no folle minder frije tiid.”

Gordel van Smaragd

Foar it blêd fan de VHS hie ik út namme fan it bestjoer in nijjierswinsk skreaun, dêr’t ik de earste regels fan it liet oer my bertejier, 1948, yn oanhelle. Ik krige derop in reaksje fan in eardere Indiëgonger, dy’t my wiisde op in pear oare regels.

Gerard Cox ferwiist dan nei it tredde jier nei de twadde wrâldkriich. Dat wie ek it jier, skreau de lêzer fan it blêd ús, doe ‘t in soad Nederlânske jonges yn tsjinst fan Hare Majesteit yn de “Gordel van Smaragd” om it libben kamen.

Ik soe it earst ôfdwaan mei de opmerking (foar mysels fansels): wat in âld seur. Mar doe realisearre ik my dat as je âlder wurde, dit soarte fan saken blykber mear pine dogge. Dat sa'n stikje skriuwe minsken somtiden op in oare wize rekket dan je ferwachtsje. (As ik my deroan skuldich makke ha, myn oprjuchte eksuses.)

Frij wêze yn sizzen en skriuwen

In guon lannen meie (media)minsken net sizze, skriuwe of sjen litte wat se tinke, wat se sjogge. Omdat it net past by it leauwen of de ideology fan de hearskers.

Litte wy derop fertrouwe dat it by ús net sa fier komt, yn wat wy noch altyd de frije wrâld neame. Litte wy dêr meimekoar oan wurkjen bliuwe.

En mei Bert Wagendorp fan ‘e moarn in de Volkskrant siz ik: lit dy blondeerde foaroanman fan dy party mei mar ien lid (hoesa demokratysk) sels de rambam krije.

En mei deselde Bert tink ik it net allinnich, mar neam ik dat kopstik ek: in omkoal, in sukkel.

Frou D. en de Oprechte Sneeker winskje jimme noflike krystdagen.


Ik hew mien nocht fan dat geëamel

19 december 2015 – Ut mut nou us in kear ophouwe. We binne op 1 janewari 2016 fijf jaar één gemeente en noch seure der fan dy eamels, fan dy kalimero-figuren, over werom krije wij mar sun bitsje. En altied krijt Sneek meer en het Sneek ut deen.

Op Facebook kwam ik weer sun diskussie tegen. Sels Bolserder Sander de Rouwe moest der mar foar sorge dat de provinsie, De Rouwe is dêr gedeputeerde, sech mar de wethouwer, de belangen fan Bolsert beter behartigt dan Súdwest-Fryslân. Over dorpisme sproken.

Noch nyt su lang leden stond der in de Luwwarder in ingesonden stuk werin onze gemeente SWF ut ferwyt kreeg dat der miljoenen naar befoarbeeld ut theater in Sneek gongen, en dat dy arme stadsjes en dorpen nauliks wat kregen. De skriever kwam nyt út Sneek!

De ouweren onder ons kenne noch wel dy prachtige stukjes fan Rink van der Velde. In syn rubryk Bokwerder Belang beskreef hy de onderbúkgefoelens fan de Bokwerders over de mensen in de hoofdstad. Gefoelens dy nergens op baseerd binne, mar toch.

In de hoofdstad hewwe se ut beter dan by ons en om ons wurdt der nyt docht. Su suwat. Nou, dat sien je noch altyd in Súdwest-Fryslân. In Bolsert foele se sich achtersteld by Sneek, in Workum by Bolsert, in Koudum by Workum, in Koudum by Staveren en gaan su mar deur tot je by Laaksum of Tjalhuzum útkomme.

Calimero sei ut altyd al in dy sery op ‘e televyzie: “Ik ben klein en zij zijn groot en dat is niet eerlijk!” Dat gevoel hewwe un soad mensen yn onze gemeente blykber. En dat fine se lekker. Lekskoaie noeme se dat.

Mar Sneek is de gemeente Súdwest-Fryslân nyt allinech. Ik kan ok wel seure dat de straten in sommige wiken fan Sneek der su min bij lêge. Nou, en kiek dan us hoefeul geld der in sun fytspad naar Hommerts-Jutryp stoken is.

Jumme seurkonten hewwe self se stom weest. Jumme hewwe self de raadsleden koazen dy nou ut geld ferdele. Jumme foarige gemeentebestuurders, de raadsleden fan Wymbrits, Bolsert, Nijefurd en Wûnseradiel binne self se stom weest om foar dy herindeling te stemmen.

Denke jumme nou echt dat wy, rike stinkers fan de stad Sneek, op jum saten te wachten?


Ze slikken de k..t.l (even) in…

15 december 2015 – Wat doen onnozele lieden (en onnozel niet in de betekenis van onschuldig) zichzelf en anderen niet aan? En hoe vallen sommigen door de mand?

Ik dacht dat vanmorgen toen ik voor het opstaan de diverse nieuwsbronnen op internet doorsnuffelde. En later weer toen ik gezeten aan de ontbijttafel het nieuws in de ochtendkrant uitgebreider consumeerde.

De Patyna-vergoedingen

Wat mij natuurlijk opviel, was het bericht dat de inmiddels door en in de media verguisde toezichthouders van Patyna (op 1 januari de nieuwe zorgkoepel van Tellens en Plantein, ge weet wel van de vele tehuizen in onze gemeente) afzien van de verdubbeling van hun vergoeding.

Hoe onderbouwt de beoogde voorzitter van de raad van toezicht, Henk Wilbers, deze stap terug?

“Het is achteraf duidelijk dat wij onvoldoende rekening hebben gehouden met wie we nu zijn als organisatie en de gevoelens in onze directe omgeving. Dat betreuren we. Natuurlijk zijn wij niet blind voor dat signaal.”

(Dit citaat uit de Leeuwarder Courant is letterlijk overgenomen uit de verklaring die op de site van Tellens te vinden is. De uitspraak toegeschreven aan Wilbers.)

Afgaande op dit citaat is duidelijk dat meneer Wilbers zichzelf op voorhand ongeschikt verklaart voor zijn functie. “Onvoldoende rekening gehouden met de organisatie”, dat betekent voor mij dat je je nog nooit verdiept hebt in de club waarop je toezicht moet gaan houden.

Se siene mij met de nek an"

“Gevoelens in onze directe omgeving”? Oh, dus moeder de vrouw zei eindelijk (bij een goed glas wijn) na het lezen van weer een ingezonden brief: “Nou mut ut út weze Henkie, se beginne my bij de Action ok al met de nek an te sien. Ik trek ut niet langer!”

Henk pakte als trouwe echtgenoot direct de telefoon, belde met zijn collega RvT-lid (tevens fractievoorzitster van de VVD in Provinciale Staten, die snel op haar laptop haar beoogde uitgaven voor 2016 checkte) en ze spraken af dat het nu maar even tuike, tuike aan moest. De andere twee toezichthouders (ook niet bepaald onbemiddeld) volgden gedwee.

Maar, vreest niet, beste grootverdienende toezichthouders in de zorg, de deur naar betere tijden staat op een kier. Een oud-burgemeester van een hele grote stad in bijna het midden van het land, en nu een leider van een grote fractie in de Eerste Kamer, zei mij eens: “De tijd is de vijand van de ondernemer, maar de vriend van de politiek”.

Daarmee bedoelde deze dame dat politici en bestuurders denken dat problemen zich vanzelf oplossen als je niets doet. En zo’n kwestie verdwijnt vanzelf in de vergetelheid van de publieke opinie.

“De nieuwe raad van toezicht gaat in 2016 in gesprek met de ondernemingsraad en de centrale patiëntenraad van Patyna over ‘een passend en gedragen nieuw beloningsbeleid’.”

Wat bedoelt Wilbers hiermee in de verklaring? Hij stelt zijn medebestuurders gerust. Wij krijgen onze zin. De ondernemingsraad heeft alleen maar inspraak. Wij nemen de besluiten. En die centrale cliëntenraad? Denk maar eens aan wie er in onze huizen wonen.

Wilbers heeft zijn nieuwjaarswens voor 2016 voor iedereen bij Tellens en Plantein al geschreven: “Ik weet zeker dat 2016 voor u en ons een fantastisch jaar gaat worden. In alle opzichten; ook financieel!”


Een winterdepressie?

12 december 2015 – Schreef ik eerder deze week over de teloorgang van de echte kerstboom in het huishouden van Frou D. en de Opregte Sneeker, nu moet ik het beeld enigszins bijstellen. Het lot heeft anders beslist.

kat in doosBij het voorbereiden van de kerstsfeer ten onze huize (onder toezicht van onze JeWeetWel-kater) ontdekten we dat wij onze plastic boom vorig jaar hadden geschonken aan de gemeenschap. Hij was met een zwieper in de daarvoor bestemde stalen bak in de milieustraat aan de Wetterskipsdyk terecht gekomen.

Dus werden de folders van de Gamma, Karwei, Praxis en Welkoop opgezocht in de oudpapierkliko. Vervolgens bezochten wij de supergroenstore in Duinterpen, waar wij alle plastic boompjes resoluut afkeurden omdat wij die of te kitcherig of te duur vonden.

Dus staat er nu een echt boompje in de huiskamer van de Opregte Sneeker. En de eerste naalden heb ik al weer op mogen zuigen, wat leidde tot een vreugdevol gevoel. “Goiing back in time on the sound of the nations. It’s a flashback…”.

De Opregte Sneeker zag zichzelf weer zitten op het achterdek van de boot van zijn ouders. Naast hem stond een draagbare radio; de antenne statig recht omhoog. De passerende varensgasten in de Goingarijpster Poelen genoten mee van Joost de Draaijers begintune: Lesson One van Russ Conway (of zoiets).

Hij had toen nog geen weet van welke depressies dan ook. Noch die van het weer, noch die waarover de media ons deze week informeerden: de winterdepressie. Een psychiater, ene Bianca Klop, vertelde in Leeuwarden dat de wisseling van de seizoenen dikwijls het omslagmoment is bij een psychische stoornis.

Ik was benieuwd naar de kenmerken van een winterdepressie? Verpleegkundig specialist Harold Wenning noemde er twee: veel willen slapen en een grote behoefte aan zoetigheid. En nu komt de uitsmijter, waar je voor doorgeleerd moet hebben: “Typerend is dat je er in de zomer geen last van hebt.”

Vraag ik me wel af waar je dan geen last van hebt: van veel willen slapen of de grote behoefte aan zoetigheid? Ik mag graag even slûgje en een stuk je chocolade of een aardbeienijsje op zijn tijd, versmaad ik ook niet. Maar heb ik dan een winterdepressie?

De krant sluit af met het grootste nieuws van onze verpleegkundig specialist op het gebied van depressies, zeg maar de Piet Paulusma van de geest. Ik werd er even stil van: Er blijkt ook een zomerdepressie te bestaan.

Wenning zegt er meteen bij dat hij de zomerdepressie in de praktijk nog nooit is tegengekomen. Ik ook niet, of het moeten de stortbuien op de Snitser Mar zijn geweest.

Maar een zwart gat in het heelal ken ik ook alleen van horen zeggen. Net als Sepp Blatter over wie ik een boek heb geleend in de bibliotheek.

Foppe heb ik wel eens ontmoet.Hij genas SC Heerenveen maar mooi van de herfstdepressie. Foppe blijft tot de zomer. De Sneker bestuursleden niet. Krijgen die nu een winterdepressie voor de winterstop?


Zomaar wat en niet veel anders…

8 december 2015 – Zo tussen Sinterklaas en de Kerstdagen lijkt het alsof er niet veel gebeurt in het kleine wereldje van de Opregte Sneeker en Frou D. Hooguit valt er een dubbele regenboog te fotograferen

regenboog De Sinterklaasgedichten zijn inmiddels in het bekende laadje van de Lundia-stelling verdwenen. Ze zullen over een paar maanden, als de schoonmaakstorm van het voorjaar weer door het huis woedt, een laatste rustplaats in de oudpapiercontainer vinden.

We hebben ook weer gediscussieerd over of er wel of niet een nieuwe kerstboom moet komen. Al een aantal jaren hebben we een kunstboom. Met het afschaffen van de echte boom, beroofde Frou D. mij overigens van één van mijn weinige hobby’s: het opzuigen van de naalden, die zo lekker ratelen in de stofzuigerslang.

Dergelijke kleine geneugten maken het leven nog leuker dan het is. Wat dat betreft heeft de Opregte Sneeker weinig klagen. Dankzij de digitale radio heeft hij onder andere de kerstzender van Omrop Fryslân gevonden.

'Mei de kar fan Douwe Heeringa', meldt Rein Tolsma om de zoveel tijd. Alleen Douwes keuze is niet die van mij. Mooie muziek, daar niet van, maar van een niveau dat nu niet betreft het mijne is, althans in de donkere dagen etc. Mijn smaak zit dan in tussen 'Kerst met André Hazes' en Edoza samen met Marco Bakker.

De eerste digitale kerstgroet is ook al binnen. Een mooie foto van één van Sneeks binnenwateren achter de woning van de gulle verzender. De kaart zit in het mapje Kerst2015 en komt niet te hangen op de kastdeur in de gang. Misschien dat ik de www-kerstkaarten via streaming straks op de smart-tv ga projecteren.


Vergeet de toneelspeler, niet de politicus…

4 december 2015 - Een acteur probeert zich als iemand anders voor te doen. Dat zegt de actrice Angela Schijf vandaag in de bijlage van de Volkskrant. Dat spelen moet zo zijn dat het publiek vergeet dat Angela van Flikken Maastricht op het toneel staat, had ze er bij kunnen zeggen.

Of vergeet die oude Nationale Sinterklaas, Bram van der Vlugt, gisteravond de centrale figuur in “Op bezoek bij meneer Green”. Volgens mij zijn er zeker mensen door zijn alter ego naar Theater Sneek “gelokt”.

green Ik zag geen Goedheiligman of Van der Vlugt (Foto Roy Beusker), ik zag een knorrige oude meneer Green, die ergens mee worstelt. Oren Schrijver was zijn tegenspeler Ross Gardiner, die op last van de rechter hem elke week moet bezoeken.

Troostende omarming

Meneer Green wil geen bezoek, verdraagt het tot hij ontdekt dat zijn bezoeker net als hij joods is. Maar hij wordt weer narrig als zijn bezoeker bekent homoseksueel te zijn.

Ontroerend is het moment dat meneer Green troostend Ross omarmt, de vaderrol op zich neemt en daarmee als knorrepot capituleert. Waarmee hij de oplossing van zijn eigen probleem mogelijk maakt.

Na afloop gaf het ook een goed gevoel dat zowel Schrijver als Van der Vlugt in de foyer aan het bed van Helga van der Wal kwamen staan. Ze zullen het niet vaak meemaken dat een voorstelling liggend wordt bijgewoond.

Helga is al jaren aan haar bed gekluisterd. Maar geestelijk is ze niet te verslaan, dat blijkt op vele terreinen. Het wordt er echter voor haar niet gemakkelijker op, zo hoorde de Opregte Sneeker van verschillende kanten.

Ook Helga wordt de dupe van de bezuinigingen waarmee het VVD-PVDA-kabinet de gemeenten opzadelt. Bezuinigingen onder het mom van het overdragen van het sociaal domein (transitie, ook zo’n versluierende term). Dus onder het motto: je redt je er maar mee.

Waar ligt de fout?

De Haagse politiek staat inmiddels te ver van de burgers af om nog in te kunnen voelen hoe hard maatregelen bij de doelgroep aankomen. Wij, gewone Nederlanders, vormen nu voor Kamerleden en rijksambtenaren een ondoorzichtige, uniforme groep, waarover alleen macro-economisch wordt gedacht.

Je zou verwachten dat zoiets voor de gemeentelijke politici anders ligt. Ze zien het effect van het rijksbeleid. Ik kwam deze week in de Leeuwarder Courant evenwel een voorbeeld tegen dat mij zorgen baart.

Thuiszorg Zuidwest-Friesland is bang dat er ontslagen moeten vallen omdat er verlies wordt geleden. Dat verlies is een gevolg van de marktwerking in de thuiszorg, waar vele aanbieders te maken hebben met een monopolistische zorginkoper, de gemeentelijke overheid. Leerden we niet op school dat veel aanbieders en één inkoper leidt tot een bodemprijs?

Politici op afstand (rijk en soms ook provincie) leggen vaak de schuld bij de klagende partij. In die val trapt ook onze nog prille Súdwest-Fryske wethouder (in dienstjaren) Stella van Gent (links op de foto na de diploma-uitreiking aan nieuwe inkomensconsulenten; foto gem. SW-Fryslân). Onbekommerd roept zij dat Thuiszorg Zuidwest-Friesland de financiële problemen maar in eigen huis moet oplossen.

Zoek het zelf maar uit

“Als andere aanbieders met onze tarieven wel uit de voeten kunnen, zal Zuidwest-Friesland naar de eigen bedrijfsvoering moeten kijken. (…) Laat ze eerst maar aantonen of er echt iets mis is met de voorwaarden.”

Een typerend voorbeeld van een ambtelijk-bestuurlijk kijk op zaken. De overheid maakt geen fouten. Ook niet als die zelf de hoogte van de vergoeding heeft bepaald. Van Gent geeft dat toe. Ze spreekt immers van “onze tarieven”.

Van Gent beweert ook dat de andere zorgaanbieders geen problemen hebben. Waar stoelt zij dat op? Heeft zij de boeken van die aanbieders doorgenomen? Misschien hebben zij ook amper of geen vlees meer op het bot.

Dit hautaine regentengedrag past niet bij een lokaal PvdA-politica, vooral niet op zo’n kwetsbaar terrein als de zorg. Helga van der Wal is nog mondig genoeg om voor zichzelf op te komen, maar een heleboel zorgbehoevenden uit onder meer de doelgroep van de PvdA zijn daar niet toe in staat.

Is het dan vreemd dat de concurrentie voor de PvdA steeds groter wordt?


Hypocrisie op toneel en in de politiek

1 december 2015 – Hypocriet staat voor toneelspelen of huichelen, aldus leert het Etymologisch Woordenboek. Toneelspelen is de positieve kant, huichelen de negatieve.

Vorige week zette Teater Snits “Kat op in hyt sinken dak” op de planken van Theater Sneek. Deels gespeeld door de eigen ploeg, deels door gastspelers. Een pittig stuk dat in het programmaboekje als volgt werd samengevat:

“Alle ferwiten, skeinde ferwachtingen en yllúzjes wurde genadeleas nei boppen helle oant se beide de neakende wierheid ûnder eagen sjogge: dy fan de ferlerne ûnskuld en de oankommende dea.”

Tiden feroarje

De man naast mij in de rij vroeg zich af of het een “fleurich” stuk zou worden. Vorig jaar vond hij “dat ferhaal yn dat gekkehûs wol wat dreech”. Ik moest hem teleurstellen: “dit is, tinkt my, noch dreger”.

Tennessee Williams schreef het stuk in 1955, de periode dat nog besmuikt over bijvoorbeeld homoseksualiteit werd gesproken. Niet alleen in Amerika, maar ook in ons land. In dat licht was de bewerking van Teater Snits een breuk met wat Williams aan de kaak wilde stellen: de hypocrisie.

Toen werd veel verzwegen, de versie van Teater Snits was aan onze tijdgeest aangepast, met zijn openheid en het er gewoon over praten. Tiden feroarje ommers.

In de jaren ’50 hield men veel achter de deur, broeide het, zoals Wiesje Jansma tegen mij zei in de pauze. Dat broeierige was het sterke punt van de originele versie. Dat broeierige ontbrak nu, er zat geen spanning meer in, met name voor de pauze, en dat deed afbreuk aan dit stuk.

Het is waardeloos, maar…

Williams wilde met “Kat op in hyt sinken dak” de hypocrisie van zijn generatie aan de kaak stellen. In de Volkskrant van zaterdag vond ik een voorbeeld van hedendaagse hypocrisie, die van de politiek.

De banen van 12.000 thuishulpen staan door een mogelijk faillissement van de grootste Nederlandse thuiszorgorganisatie op de tocht. Gemeenten hebben de vergoedingen voor dit werk omlaag geschroefd onder druk van de bezuinigingen van het rijk.

Den Haag bepaalde dat gemeenten beter kunnen beoordelen hoe hulp moet worden geboden. Die taak werd dus overgedragen met daarbij een zak vol geld, maar dat budget was wel 40 procent lager dan eerder voor thuishulp werd uitgetrokken.

En wat zegt nu de voor die korting verantwoordelijke staatssecretaris? Hij vindt de situatie bij TSN “waardeloos.(…) Dit geeft onzekerheid voor alle medewerkers en hun families.” En dat geldt ook voor de cliënten. Maar hij wil niet ingrijpen in de beleidsvrijheid van de gemeenten.

Plastic zakken vullen

Dus je veroorzaakt de ellende, je erkent tussen de regels door dat dit eigenlijk niet zo kan, maar vervolgens wil je dat de zaak opgelost wordt door de bestuurslaag die je ermee hebt opgezadeld. Dat noem ik politieke hypocrisie.

Vanmorgen besteden de kranten uiteraard veel aandacht aan de klimaatconferentie in Parijs. Een uitspraak sprong er voor mij heel duidelijk uit, namelijk die van de Marokkaanse koning:

“Plastic zakken zijn vervuilend, maar het vullen van die zakken is voor ons ook een belangrijk probleem.” En dit is nu eens een uitspraak die niet huichelachtig is en waarbij niet aan toneelspelen wordt gedaan.