Terug naar de voorpagina...

Ditjes en datjes en wat dies meer zij…

28 Januari 2015 – Er is weer een (leeftijds)jaar voorbij, beste vrienden. Dank voor de vele felicitaties via Facebook, Linkedin, e-mail en “gewone” post. We zijn weer overgegaan tot de orde van de dag.

Tot de geneugten van zo’n feestelijk moment behoren ook het in ontvangst nemen van enkele presenten. Naast het boek “Ventoux” van Bert Wagendorp kreeg ik ook het essay van Herman Pleij over de Nederlandse identiteit en “Aan de rand van de wereld”, waarin de Britse historicus Michael Pye de middeleeuwen in de landen rond de Noordzee behandelt.

Wat herinner ik mij nog van de geschiedenislessen van Arie Guitart over zeg maar de jaren tussen 800 en 1500 na Christus? Weinig. Het eerste wat in mij opkomt is 1492: Jan van Schaffelaar wordt van de toren van Barneveld geduwd. (Van oud-onderwijzer A2O kreeg ik een reprimande: het geschiedde tien jaar eerder.)

Pye laat zien hoe de Friezen in het begin van die periode de handel over zee beheersten. Niet alleen naar Skandinavië maar ook op Engeland. De Friezen waren zeevaarder en koopman tegelijk. Volgens Pye betekende in het Engels van die jaren het woord Fries hetzelfde als handelaar.

Hij analyseert de rol van de Vikingen, waarom gingen zij op rooftocht en waarom ontdekten zij en niet Columbus Amerika en hoe kwamen de nederzettingen tot stand. Interessant is ook de rol van heiligen als Bonifatius in de ontwikkeling van het boek. Voorlopig ben ik nog wel even zoet met dit boek.

polonaise  Door alle feestelijkheden moest ik zaterdag de wereldrecordpoging draaiorgelpolonaiselopen (23 letters; past dat wel op het scrabblebord?), moest ik dat evenement op het Schaapmarktplein missen. Honderddrieenzeventig deelnemers las ik, al telde ik ze niet op de foto van Jan Douwe Gorter.

Veel aandacht in de media voor een record, waarvoor nog geen record bestond en dat dus niet een record was dat een bestaand record brak. Een stunt dus, zoals we die in deze pré-carnavalstijd wel meer zullen meemaken en dat alles om een bokaal te winnen.

Tot die stunten behoorde ook het onderbreken van een dansavond van Prins Theo de Derde door de leden van het Vorstendom (de voormalige carnavalsprinsen). Zijne Doorluchtigheid moest vervolgens meedoen aan een danswedstrijd ter zijner ere. De uitslag volgt.

dansschool Ik mocht het genoegen smaken ook een felicitatie van de vorst te ontvangen. En van enkele kennissen van wie ik het niet had verwacht. Zij behoren niet tot de categorie vrienden op het world wide web, ook wel volgers en gevolgden genaamd. Blijkbaar duikt een berichtje van de één op in de kringen van anderen en zo rolt het balletje verder.

Als die gelukwensen waren verpakt in berichtjes met een profielfoto, een pasfoto van de verzender. Ik las onlangs dat er op dat gebied een nieuwe trend is: de huidige generatie grootouders (die de jongeren van nu van Facebook ‘verjaagt’) plaatst steeds meer een afbeelding met kleinkind.

Blijkbaar vervangt dat de traditionele set foto’s (van nakomelingen in de tweede graad) die doorgaans op verjaardagen uit het handtasje worden gehaald? (Met de de komst van de smartphone rouleren inmiddels ook de nodige filmpjes rond de borrels en zoutjes, maar dit terzijde.)

Van de kleine wereld van de Opregte Sneeker naar de grote wereld van de Marktstraat is maar een stapje. Uit de media vernam ik vanmorgen dat er eindelijk schot zit in de popbunker in Havenzijstraat (gezien de maatregelen tegen geluidsoverlast is er zeker sprake van een bunker) en dat het college het gemeentehuis van Wymbritseradiel (toen het nog Wijmbritseradeel heette) op de hoek van de Marktstraat en het Oud Kerkhof kan aankopen.

Burgemeester Apotheker deed daarbij een opmerkelijke uitspraak: als het voormalige gemeentehuis in IJlst zijn huidige functie blijft behouden (centrum voor de raad), dan hoeft de stadhuistuin minder bebouwd te worden. De keuze voor de raad lijkt mij duidelijk: Alleen dit gebouw aankopen en IJlst in zijn 'hear en fear' laten.

Uit de wandelgangen vernam ik dat de leden van het college en van de raad debat- en vergadertraining (zullen) krijgen. Het verhaal wil dat burgemeester Apotheker al de nodige tips van de objectieve oefenmeesters heeft gehad. (De Opregte Sneeker hoort overigens niet bij dat selecte gezelschap.) Die adviezen zou hij tijdens de laatste bijeenkomst van de vroedschap al in de praktijk hebben gebracht. De conclusie van enkele raadsleden: “Wat is dy Apotheker fanafond sjagerijnich, fynsto ok nyt”.


Diggelguod heart net oan diggels…

23 jannewaris 2015 – In dei lyn waard skoanmem 92 jier en in dei earder wienen Frou D., skoansuster J. en freonen A. en M. nei de foarstelling Brekber yn it Princessehof yn Ljouwert. In wykmannich ferlyn wiene wy yn de Hermitage en seagen wy in útstalling fan servizen út de tiid dat de Tsaren yn Ruslân oan de macht wienen.

Der is eins in oerienkomst tusken dizze saken: skoanmem is mei har 92 jier brekber, it stik dêr Aly Bruinsma de treflike haadrol spile him ôf tusken de servizen op de souder fan it museum en ek yn de Hermitage wie prachtich diggelguod te sjen.

brekber(Foto Saris en Den Engelsman)

Brekber giet oer frou Meinsma, in frou fan goeie komôf dy’t yn de jierren 50 brekt mei har ferline en troud mei in earme studint út Brabân dy’t mei har op de Sosjale Akadeemje sit. Se krije in bern. Se lit man en bern efter as se mei in Amerikaanske keunstsamler der út naait. De begjint dan in eigen samling en de earste binne de buorden dêr’t sy en har nije freon fan iten ha.

Dy twadde breuk wurdt jierren letter folge troch in tredde as sy har folsleine samling porslein ûnder bringe wol yn in museum. Mar dat museum wol, neffens de konservator (in saakkundich jong frommes), allinnich mar seis topstikken en it oare kin wol nei in oar plak. Sy sil dat wol regelje.

Frou Meinsma besiket de samling noch by elkoar te hâlden, har pakesizzer wol dat net besykje, brekt sels in boerd oan diggels. De konservator lit sjen dat diggels ek in keunstwurk wêze kinne, dus in samling hoecht neffens har net perfoarst in samling te bliuwen. Hoe’t it ôfrint kin men sels meimeitsje op dy souder fan it Princessehof tusken it porslein (oantemei 8 febrewaris, mar net alle dagen. Sjoch www.tryater.nl). Dat der in definitive breuk komt, sprekt fansels.

hermitage Keunst hat wearde foar de ienichheid, wij minsken net, is eins de grûngedachte fan it stik dat skreaun is troch Jeroen van den Berg en regissearre troch Jos van Kan dy’t ek in Leafde regisseare. De materiële wearde dy’t keunst hat en net foar efkes mar foar ieuwen, wie ek yn Amsterdam te sjen. Dy samling wie ta stân kommen fanwege de keunstsinnige wearde foar de tsaar en benammen foar syn frou. Nee, hoe grutter en djoerder it servys, hoe heger de skinker yn oansjen kaam te stean.

It omkearde wie ek it gefal. Tsarina Chatarina de Grote hat ris in servys yn Frankryk meitsje litten dat se yn fjouwer jier ôfbetelle hat. Dat sil grif gjin eigen jild west ha, mar kommen wêze út de belêstings dy’t de Russen betelje moasten. Sy joegen ek geregeld feesten foar de ‘jetset’ fan dy tiid en soms mochten de gewoane minsken ek komme.

Is is gek dat it folk yn opstân komt en it ein oan it tsarentiidperk makket? Dat der doe safolle deaden fallen binne, dat kin fansels net. Dat skynt by in revolúsje te hearren. Mar it diggelguod is net oan diggels gien en der kinne wy no noch fan genietsje.


Het zwembadijs is nog niet gebroken…

21 Januari 2015 – De eerste wintermaand zit er weer op. Er ligt nog ijs in de sloot. Toen ik naar de binnenstad fietste, zag ik volop bevroren autoramen. Maar echt winteren gaat het niet, volgens weerprofeet Piet Paulusma (naamgever van een weerstation te koop op de hoek van de Galigapromenade en de Oude Koemarkt).

Ook in deze koude dagen raken de gemoederen wel eens wat verhit. Dat gaat zeker gebeuren nu wethouder Durk Stoker gisteren het inmiddels al omstreden toekomstplan voor de overdekte zwembaden in Súdwest-Fryslân presenteerde.

Grootste en mogelijke enige heikele punt: de Rolpeal in Workum moet gaan verdwijnen. Er is geen geld voor een nieuw overdekt bad. De gemeente wil overigens best een zwemvoorziening in die stad financieel steunen, wat ook geldt voor Bolsward en Sneek.

Dat it Rak in Sneek niet dichtgaat, is logisch. Een stad met het inwonertal van Sneek is ondenkbaar zonder een fatsoenlijke bad (met nadruk op fatsoenlijk). vitalooBolsward redde Vitaloo door actie te voeren en vrijwilligerswerk op te tuigen. Ook Witmarsum dankt het behoud aan zijn vrijwilligers.

Openbare voorzieningen runnen door een kleine beroepsstaf en veel vrijwilligers, komt helaas steeds meer in de mode. Een duidelijk voorbeeld is Theater Sneek. Je kunt je echter afvragen of eenzelfde opzet voor een zwembad wel zo’n goede ontwikkeling is. Afgezien van het verdringen van betaalde krachten.

Terug naar Workum. Daar wil een particulier een zwembad bouwen. Mooi, vinden de Workumers, maar dat bad komt te ver buiten onze stad te liggen. Tja, vijf minuten met de fiets een paar kilometer afleggen, dat is een heel eind, sprak hij ironisch. Ik heb nog nooit iemand uit de Brekken horen klagen, die in minstens tien minuten naar het Sneker bad pedaleerde.

Stoker meldde tijdens de presentatie van de plannen aan de pers dat de raad van Nijefurd indertijd wel ja tegen een nieuwe Rolpeal had gezegd, maar er geen geld voor beschikbaar had gesteld. En de benodigde miljoenen heeft SWF niet. De wal keert dus het schip.

Hoe gaat het straks in de raad als over de plannen wordt beslist? Ik heb geen flauw idee. Als het maar niet op een veredelde vorm van dorpisme uitloopt. Verschillende fractievoorzitters komen uit de voormalige gemeente Nijefurd (Hans Hettinga van het CDA (it Heidenskip), Riejana Bouma van D66 (Warns), Hielke Bandstra van de VVD (Workum) en Workumer Klaas Jan Semplonius van Totaal Lokaal). Johan Langbroek (Hindeloopen) is de enige PvdA’er die uit ex-Nijefurd afkomstig is en Jantsje Haagsma uit Hindeloopen maakt Totaal Lokaal tot een volledig oud-Nijefurder politieke vertegenwoordiging.

Saillant detail: wethouder Stoker, die de bezuiniging van 740.000 euro op de sport in SWF moet realiseren (de helft moet komen uit de zwembaden), is afkomstig uit Koudum. De herinnering aan de herindeling van de jaren 80 in de vorige eeuw dringt zich op, toen Hemelumer Oldeferd en Workum werden samengevoegd tot Nijefurd en Koudum en Workum om de hegemonie streden.

In het college van 37 raadsleden is er dus geen meerderheid die vanuit een ‘Nijefurds’ gevoel Workum aan het behoud van de Rolpeal kan helpen. Zelfs met de vijf Bolswarders erbij geteld, komt men niet op de helft plus één. Het wordt anders als alle niet-Sneker raadsleden tegen het plan van Stoker gaan stemmen, want dan zijn de Snekers met twaalf stemmen duidelijk in de minderheid.

Zover komt het, hoop en denk ik niet. Misschien komt er een compromis uit de bus, al zie ik niet in de plannen waar het wisselgeld zit om Workum aan een nieuw bad op de plek van de Rolpeal te helpen. Dus lijkt het mij het verstandigst en politiek het meest reëel dat men in Workum constructief aan de oplossing van de particuliere ondernemer gaat meewerken.

Naar aanleiding van bovenstaande column werd ik erop gewezen dat de Workumer ondernemer in kwestie het eerder genoemde raadslid Klaas Jan Semplonius is. Die mag dus straks niet mee discussiëren en meebeslissen, anders krijgt hij de mensen van BING, het Bureau Integriteit Nederlandse Gemeenten, op bezoek. Waarvan akte.


Het is nieuws als er sneeuw valt...

15 januari 2014 – Gisteren viel de eerste sneeuw van dit jaar. Aanleiding voor onze NOS om op de nieuwssite een bericht te plaatsen. Ja, in deze tijd van snel nieuws, dat de wereld overvliegt via internet, moet je zoiets meteen wel brengen. Ik keek vanuit het raam van mijn werkvertrek en zag enkel wat natte sneeuwvlokken, die op de grond aangekomen meteen samensmolten tot een regenvloer.

Nieuws is nieuws zullen ze op de redactie van de NOS gedacht hebben en laten we blij zijn dat het nog niet echt is gaan vriezen, want dan waren de cameraploegen van de Hilversumse publieke en commerciële zuilen al weer langs de Elfstedenroute gesignaleerd. En wee je gebeente als je daar langs komt, je wordt prompt tot ijsdeskundige gepromoveerd.

Nieuws is nieuws, zullen ook de mannen achter de serie ‘De Verleiders’ hebben gedacht en als het geen nieuws is dan maken we het nieuws. In het geweld rond de aanslagen in Parijs en wat daarop volgde, was het nu het moment om met iets ‘anders’ te komen. Daar smullen Matthijs van Nieuw(s)kerk en zijn redactie zeker van.

De Verleiders is een serie toneelstukken over spraakmakende zaken in de maatschappij. We hebben de vastgoedfraude al gehad, vorig seizoen ging het over het bijna bankroet van Ahold en nu staat het geld en de banken op de rol. Deze week was er een speciale voorstelling voor de medewerkers van de DNB (De Nederlandse Bank), die geacht worden over onze euro en de banken te waken, en zij vonden het leuk, meldt internet.

Actueel theater met een cabareteske inslag, zo omschrijft het gezelschap wat ze doen. Maar als je volle zalen wilt, moet je een voorstelling ook promoten en dus bedachten ze een burgerinitiatief, een niet te negeren verzoek, waarmee ze de Tweede Kamer willen dwingen om te discussiëren over de rol van de banken bij het in omloop brengen van geld.

Dat laatste vergt enige uitleg: bij het vak economie heb ik ooit geleerd dat banken giraal geld mogen creëren (simpel gezegd geld dat circuleert via bankrekeningen en niet via de portemonnee). Dat geld wordt gemaakt als je bijvoorbeeld een hypotheek neemt. De banken mogen dat vanzelfsprekend niet tot in het oneindige doen, er moet wel een bedrag aan echt geld in de knip tegenover staan, maar dat hoeft maar een bepaald percentage van dat girale geld te zijn.

Nu beschikken diverse mensen over een koopwoning die door de crisis nu minder waard is dan de hypotheek die erop rust. Dat noemen ze onder water staan. Ik heb begrepen dat dit de achterliggende gedachte is van deze aflevering van de Verleiders (met de titel ‘Door de bank genomen’ en binnenkort (5 maart) in uw theater). Onder water staan komt in alle beroepsgroepen voor.

Het burgerinitiatief lijkt mij dan ook een publiciteitsstunt waar Matthijs zich graag voor leende. De vijf acteurs waren met alle plezier te gast. Boeken die bij De Wereld Draait Door worden aangeprezen, zijn ook verzekerd van een verkooppiek. Vandaar. Op het moment dat ik dit schrijf hebben bijna 44.000 instemmers via internet het burgerinitiatief onderschreven. Vijftigduizend zijn nodig om de volksvertegenwoordigers aan de praat te krijgen.

Over publiciteitsstunten gesproken: in Kimswerd willen ze de boerderij van Grutte Pier in de brand steken. Nou ja, de sabeare pleats, want de echte brandde af in de tijd dat de in Sneek overleden vrijheidsheld (hij heeft gewoond aan het Grootzand en volgens de overlevering ligt hij in de Martinikerk begraven) leefde en werkte (en streed c.q. roofde).

Overheden waren tot laat in de zeventiende eeuw hypocriete organisaties met kilo’s boter op het hoofd. Leerden wij niet dat zeerovers in de periode fout waren en kapers goed? Nou, vergeet dat maar. Kapers waren zeerovers met vergunning van de overheid. Zo zie je maar weer.

Gedeputeerde Jannewietske de Vries dronk pannenbier met de bouwers van de schuur, zag ik op de foto in de krant. Drinken op iets wat vernietigd gaat worden. Moet zo’n brandje toeristen trekken? Ik zie het bordje al staan, daar aan de rand van de zwartgeblakerde bodem: ‘Hier stond de schuur van Grutte Pier (afgebrand A.D. 2015 na Christus)’. Zou onze gedeputeerde van cultuur daar ook pannenbier hebben gedronken als er geen statenverkiezingen op komst waren?

Nee, dan liever de cultuur die in Sneek vanavond en de komende dagen ‘losbarst’. In CineSneek aan de Leeuwenburg gaat vanavond de Sneker Filmwinter van start met tal van mooie films (zie ook snekerfilmwinter.nl). Dinsdag is de schrijver van onder meer historische romans Jan van Aken bij Boekhandel Van der Velde te gast.

galerie_wevers En wie zin heeft om een stukje te fietsen: bij Far Wevers in Oosthem (bij de kerk het bruggetje over en dan langs het water naar de galerie) is sinds zondag een leuke expositie te zien. (Voor meer tentoonstellingen op maximaal een half uur fietsen van Sneek, zie elders op deze site.)


Je suis/ik ben Charlie… ook in Sneek

9 Januari 2015 – Parijs, Amsterdam, Leeuwarden, Sneek, het zijn enkele steden waar gisteravond geprotesteerd werd tegen de liquidatie van cartoonisten in Parijs, tegen de aantasting van het vrije woord, tegen alle terreur in de wereld. Spontaan en misschien minder spontaan, maar in alle gevallen indrukwekkend en een duidelijk signaal afgevend: deze vorm van geweld, deze vorm van intimidatie, van aantasting van al onze grondrechten moet stoppen.

stille tocht In onze stad ging de tocht van de Waterpoort naar het stadhuis. Een goed eindpunt, aldus burgemeester Hayo Apotheker, omdat het gemeentehuis immers symbool staat voor het huis van de democratie. En in een democratie mag men de autoriteiten bespotten en bekritiseren, aldus één van de sprekers gisteravond op de Dam in Amsterdam.

Misschien had in de route van de stille tocht ook het standbeeld van Pieter Sjoerds Gerbrandy op het Schaapmarktplein moeten worden opgenomen. Hij was immers onze oorlogspremier. Hij stond in de donkere dagen van 1940-1945 pal voor de vrijheid, niet alleen voor een vrij Nederland, maar ook voor het vrije woord. Hij was het symbool voor de strijd tegen de onvrijheid. Nationaal en internationaal.

Gerbrandy werd geboren onder de rook van Sneek, in Goëngamieden. De boerderij, zijn geboortehuis, staat er nog steeds. Hij studeerde in Amsterdam, werd advocaat in Sneek en ging van hieruit de politiek in. Hij respecteerde de mening van een ander, zelfs als die niet overeenkwam met zijn eigen, streng godsdienstige opvattingen. De biografie van Cees Fasseur bevat vele voorbeelden.

In mijn journalistieke leven heb ik vele demonstraties bijgewoond, maar ik heb er nooit aan meegedaan. Dat paste een persman niet, had ik geleerd. Maar gisteren vond ik het niet meer dan normaal om ook een signaal af te geven. Niet alleen vanwege de bescherming van het recht op het vrije woord, maar vooral vanwege het recht om een mens met een eigen wil te mogen zijn.

Het ging voor mij gisteravond niet alleen om de omgebrachte collega’s en om de geliquideede agenten die hen moesten beschermen. Het ging en gaat mij om iedereen die door een overheid of door doorgeslagen religieuze groeperingen het recht wordt ontzegd een mens met eigen gedachten en vrijheden te zijn.

Gistermorgen, de ochtend na het drama in Parijs, werd ik wakker op mijn logeeradres in Amsterdam. Op enkele honderden meters van de plek waar tien jaar geleden Theo van Gogh werd vermoord, de journalist/filmer die werd doodgemaakt om zijn journalistieke uitingen.

Als uitingen je niet zinnen, mag je het recht niet in eigen hand nemen. Wij toetsen niet, dat doet de onafhankelijke rechter. Hier op deze aardkloot of, waar Gerbrandy (en ook vele aanhangers van de Islam) overtuigd van waren of zijn, door een hogere rechter in het hiernamaals. Dat hebben we ooit samen afgesproken.

Gisteravond, lopend in de stille tocht samen met Frou D. en zo’n honderd andere Snekers (zie de foto van Jan Douwe Gorter), realiseerde ik mij dat 2015 het jaar is dat we herdenken dat Nederland 75 jaar geleden door de Duitsers werd bezet en dat het 70 jaar geleden is dat we de vrijheid terugkregen. Ik heb die oorlog niet meegemaakt, maar ik heb wel de verhalen meegekregen van master Keulen (verzetsstrijder), Dick Brouwer (Bontje in het verzet) en Oppewal (één van de mannen die gevangenen uit de Blokhuispoort in Leeuwarden hebben bevrijd).

Ik ben blij dat Jeroen van der Kallen, als vertegenwoordiger van de generatie die nog verder van die tijd afstaat, samen met anderen het initiatief voor de tocht heeft genomen. Respect (ik gebruik het woord niet vaak) en grote bewondering.

Het geeft mij hoop en vertrouwen in de toekomst, want de strijd is nog niet voorbij. Er zal nog veel gestreden moeten worden voor we in een wereld kunnen leven zonder leiders van landen die menen dat zij kunnen bepalen wat mensen moeten denken. En dat is helaas niet alleen in de Islamitische landen het geval.


Stil protest aanslag in Parijs

Mededeling van de gemeente Súdwest-Fryslân:

Op 8 januari 2015 om 18:00 uur is er een stil protest bij de Waterpoort in Sneek voor vrijheid van meningsuiting en als steunbetuiging aan de slachtoffers van de aanslag in Parijs. Súdwest-Fryslân sluit zich aan bij dit initiatief. Burgemeester Apotheker zal hier ook bij aanwezig zijn.

Ook is er een betoging op het Wilhelminaplein (Zaailand) in Leeuwarden om 18.00 uur. Inwoners kunnen er ook voor kiezen om daar aan te sluiten.

Vanavond om 19.30 uur zal burgemeester Apotheker bij aanvang van de commissievergadering kort stil staan bij de aanslag in Parijs.


Op de culturele toer…

7 januari 2015 – Kun je na twee keer al van een traditie spreken? Vorig jaar waren we ook in de eerste week van januari op de culturele toer in Amsterdam (als tegenhanger van de onvermijdelijke nieuwjaarsrecepties, waar je elkaar een paar dagen opnieuw tegenkomt). Beter is denk ik te spreken van museale in plaats van culturele toer. Want cultureel houdt ook theaterbezoek in en dat was dit keer niet het geval.

Ons vorige bezoek aan 's lands hoofdstad dateerde van vorig jaar juni en had een onprettige nasmaak. Iemand meende dat hij meer recht op mijn pecunia had dan ondergetekende, rolde in de tram mijn portemonnee (die nota bene achter een dichte rits zat) en stapte schielijk uit bij de volgende halte. Dankzij een oplettende middenstander kreeg ik na een paar dagen mijn beurs terug, maar zonder geld, maar met pasjes.

Je zit dus zo'n eerste dag met een onveilig gevoel in het openbaar vervoer en loopt met de hand op de geldbuidel door de Kalverstraat. Maar alles went, hangen ook, zei de ter dood veroordeelde, en dus worden de zeden snel weer wat losser.

rijksmuseum met ijsbaan We wilden beginnen, Frou D. en ik, met de nieuwe fotovleugel van het Rijksmuseum en het Stedelijk, mooi dichtbij elkaar gesitueerd in het museumdistrict zoals de metalen stem in de trem ons iedere keer in het Engels meedeelt als wij richting Leidseplein denderen.

Wij, simpele zielen uit de provincie, zijn er nu achter dat je dat nooit in het weekend naar deze musea moet gaan. De rijen voor de ingangen van het Rijks zijn dan zo lang als ongeveer de Oosterdijk, van Meindersma tot de Boer Licht. En dat aan twee zijden.

Dus op langs de ijsbaan naar het Stedelijk Museum. Zoonlief, speciaal naar ons afgereisd uit de Sleutelstad, om ons met het nieuwe jaar te complimenteren, had gezien dat de rijen daar korter waren.

Daar leek het ook op, maar Frou D. informeerde zekerheidshalve maar even bij zo'n manspersoon met een V'tje op de revers. Binnen was de wachttijd ook nog eens een kleine drie kwartier, verzekerde hij. (Later bleek het de laatste dag van de tentoonstelling van een bekende schilderes te zijn.)

grafkist Dus maar naar de binnenstad, waar alle stoelen van de cafeetjes langs de Kalverstraat bezet waren, maar ik voorspelde dat er well plaats zou zijn in dat kleine restaurantje in het hofje vlakbij de Dam. Ik kreeg gelijk. Waarom dan niet het aanpalende Amsterdams Historisch Museum bezocht, waar een expositie aandacht besteedt aan de overeenkomsten tussen voetbal en religie? Vermakelijk en interessant. En macaber, gezien de grafkist van een FC Twente-fan.

Na het weekeinde was de rust teruggekeerd in het Rijks, in het Stedelijk en ook de Hermitage. In het Rijks is een nieuwe vleugel geopend met fotowerk uit Nederland en de rest van de wereld. In een van de bijschriften kwam ik de naam tegen van mijn vroegere lerares fotografie, Ata Kando. Ruim 45 jaar geleden bracht zij mij de liefde bij voor de fotografie en de kneepjes van het afdrukken en ontwikkelen. In de goede oude tijd van fixeer en donkere kamer.

In het Stedelijk bezochten we de vermakelijke expositie met werk uit de collectie van het echtpaar Sanders, dat kunst uit plezier verzamelt en niet om er rijker van te worden, althans niet financieel rijker. Maar in het Stedelijk was ook nog een overzicht van gebruiksvoorwerpen die door gerenommeerde designers waren ontworpen. Laten wij ooit ook een servies hebben gehad, dat nu een stijlvoorbeeld blijkt te zijn van de jaren zestig!

groepsschilderijen In de Hermitage, het voormalige weeshuis aan de Amstel, bewonderden we de immense groepsschilderijen, waarmee de Amsterdammers uit vorige eeuwen hun rijkdom en status wilden benadrukken. Maar interessant en 'nijsgjirrich' waren de serviezen waarmee de Russische vorsten in de precommunistische tijd pronkten.

Was er toen nog tijd over voor nog een cultureel avontuurtje? Jazeker. We kozen voor het oude Rome in het Pierson Museum aan het Rokin, vlakbij de plek waar op 2 februari zoveel jaar geleden de 14 van de SKS het Koninklijk huwelijk tot een succes maakten.

grunberg Laat je verrassen was ooit een slogan, die ik een paar jaar geleden hoorde in een reclameboodschap. Die verrassing kwam in het Alan Pierson toen we de tentoonstelling over de schrijver Arno Grunberg binnenliepen.

Ik ga binnenkort in de bieb op zoek naar een van zijn boeken. Ik wil meer van hem lezen dan zijn korte stukjes op de voorpagina van de Volkskrant. Oh ja, tenslotte hebben we nog een afscheidsbezoek gebracht aan de NRC, althans aan het restaurant van die naam.


De kop is der ou…

1 januari 2015 – It is even wennen, mar ut is echt su: wy hewwe de eerste dag fan tweeduzendfyftien ok al suver weer hat. En ut was un dag su as alle jaren. Nou ja, je gane fansels nyt elke dag naar ut kerstsirkus fan Sander of by de buren del om un nieuwjaarsslukje.

slot Fannemorgen begon ut al frij froech. Om un uur as fiif un paar harde knallen en in soad licht te sien achter it rut. Wat opslupen jongens met un slukje tefeul op hadden seker wat fuurwerk over. Mar wij, frou D en ik en onze bangeskiter kater, saten rechtop in bêd.

Nou as je dan echt utslapen binne, dan hore je je an de tradisies fan andere jaren te houwen: gau doese en skere, naar beneden, un sinaasappeltje perse foar Frou D. (en mijsels) en dan foor de televisie foor de Wiener Filamonieker.

drie acrobaten Dat konsert fon ik diskear geen sukses. Ik wil walsen hore en moai ballet sien, mar it was mij nou allemaal wat te modern. Dus mar wat sudoku’s ynfuld en in paar oliekoeken opfretten. Ik hew de Radetzkymars nyt eens ouwachten. Ik fon ut wel goed.

Fannemiddag binne we naar ut kerstsirkus fan Sander Balk weest. De tent was nyt fol; dat was un foarige keer wel anders. Mar toen waren wy der op in andere dag, ein desember.

It kan fansels ok aan de kortingsaksie fan de Luwarder Krante leit hewwe. As je fia internet boekten, was der un ferrassing. Je moesten in enen noch (in ons gefal) bijna 1,20 ut kaartsje bijbetale. Surveskosten heet dat.

ganzen Mar ut was wel de moeite weerd. Ik fyn ut knap wat Sander der alle jaren weer fan weet te maken. Ik hew der un paar foto’s fan maakt. Foor wie der weest het, op de foto fan ut pylkjeskieten is links bij de man met de boog noch faach de streep fan de laatste pylk te te sien.

pijl