-kopTerug naar de voorpagina...

Leve ons korte en lange geheugen...

30 oktober 2015 – Het gevoel bekroop mij de afgelopen dagen een enkele keer: ik herinner mij zaken van vroeger ineens beter dan van kort geleden. Dat kan prettig zijn, maar ook onprettig.

Hoezo onprettig? Och, het confronteert je even met je ouder worden. Niet dat ik daar veel last van heb, maar toch… Gisteren vierden Frou D. en ik alweer een trouwdag. De hoeveelste? Dat laat zich raden.

Hoe waren de weeromstandigheden toen we door oud-burgemeester Rasterhoff in de echt werden verbonden? En hoe was het toen dominee Chris Mondt, de zegen over ons huwelijk vroeg? (Hij vierde onlangs in Eindhoven zijn 50 jaar predikant zijn)

De paden op, de lanen in

rijsterbos Ooit logeerde ik als klein jongetje in een stacaravan van de gemeente Wymbritseradiel (toen nog gewoon deel) aan de rand van het Oudemirdummer bos. Vele jaren later fietste ik met een vriend en zijn familie van Sneek naar Rijs voor een weekendje kamperen. Fietsen deed ik alleen naar school en kamperen kende ik van horen zeggen.)

Woensdagmiddag waren Frou D. en ik in het Rijsterbos. Peter van Egmond schreef op SSHUW dat zondag half Sneek daar te vinden was. Nu was dat anders. Het tapijt van goudgele bladeren werd amper door voeten beroerd.

We hebben al vaak daar gewandeld, maar toch kwamen we weer op nieuwe paadjes terecht. Maar, en dat is het voordeel van de bossen in onze provincie, je kunt er niet verdwalen. Met dank aan de eigen en ANWB-paddenstoelen.

elfenbank Voor ons als stadsmensen was het opvallend hoeveel elfenbanken, verzamelingen paddenstoelen, er te vinden waren. Soms op verrot hout, vaak op verse stronken. Na het verdwijnen van bomen uit onze tuin noem ik dat kaboutertafels.

Frysk Orkest

Een ander voorbeeld van een sprong terug in de tijd. In het kader van de feestelijkheden rond onze trouwdag woonden we het concert van het Noord Nederlands Orkest in Theater Sneek bij. Mooie filmmuziek, al moet ik bekennen dat ik de meeste films zelf niet ken.

Ik realiseerde mij dat ik zo’n vijftig jaar geleden, een honderd meter verderop aan dezelfde Westersingel, in het Gebouw van Christelijke Belangen, een meisje van zo’n dertien/veertien jaar had zien vioolspelen. Zij werd, tijdens dit voor ons ‘verplichte’ schoolconcert, begeleid door de voorganger van het NNO, het Frysk Orkest. De media noemden haar een wonderkind.

verhey Op dit moment, anno 2015, is Emmy Verhey (66; foto Wikipedia) bezig met een afscheidstournee. Op 8 november speelt zij in de Harmonie in Leeuwarden. Graag had ik echter in Theater Sneek nog even met haar herinneringen aan dat schoolconcert gedeeld.

(Overigens, onder meer ons Frysk Orkest werd in de jaren tachtig in het kader van het Herenakkoord (tussen onze CdK Wiegel en zijn Groninger VVD-evenknie Vonhoff) ingeruild voor een landbouwhogeschool. Wat klapte de woedende Leeuwarder burgemeester Ter Loo toen de studiodeur van Omrop Fryslân dicht nadat dat nieuws bekend was geworden.)

Diskjockey en afterparty

Gisteravond praatte ik nog even na met Eric Corton. Hij trad op als ‘conferencier’, vertelde tussen de gespeelde werken het publiek wat over de films. Ik interviewde hem in 2004 voor het Buma Stemra magazine (foto Buma Stemra Magazine; Imre Czany).

corton Na afloop was hij diskjockey in de foyer van Theater Sneek. Tja, een presentator bij een symfonieorkest, die ook de afterparty verzorgde, dat kenden we vroeger niet. Maar filmmuziek werd in de jaren zestig van de vorige eeuw niet 'klassiek' gevonden, dat gold ook voor de nummers van The Beatles en The Rolling Stones.

Mijn ouders hadden zeker wel favoriete liedjes. ‘Hang down your head, Tom Dooley’ bijvoorbeeld. Maar zo'n liedje hoor je nog alleen op Radio Nostalgia. Mijn moeder verstopte haar schrift met liedteksten onder het pakje Stuyvesantsigaretten in de keukenkast en was geabonneerd op de Muziekparade.

Wij, de generatie babyboomers van na de Tweede Wereldoorlog, kiezen nu onze nieuwe klassiekers, zijn zelf de nieuwe klassiekers.


Over discriminatie gesproken…

26 oktober 2015 – Zondag was het een uitgesproken dag om een fikse wandeling te maken. Bijvoorbeeld in het Rasterhoffpark. En met ons deden vele ook wat oudere Snekers dat.

parkTot vanmorgen had ik daar een goed gevoel bij tot ik het volgende bericht las op de nieuwssite van Omrop Fryslân.

“Sportstimulearring Dantumadiel 'Goed bezig' hâldt twa byienkomsten foar minsken fan 55 jier en âlder út de gemeente. No tiisdei en oare wike tiisdei kinne sy yn Sanjessportpark yn De Westereen fergees meidwaan oan ferskate sportlessen. It giet om kuierfuotbal, tennis, kuierkuorbal en follybal. (...) Alle materialen dy't brûkt wurde by de ferskate sporten, binne lichter yn gewicht.”

Ik vind het ten hemelschreiend hoe onze 55-plussers (en Frou D. en ik horen bij die groep) door zo'n organisatie als Sportstimulering Dantumadiel worden weggezet. Enne... de ene helft van de 55-plussers werkt nog gewoon. Dus dit is een project voor werklozen (maar die hebben geen tijd voor sport, want ze moeten vier sollicitaties per week schrijven).

Kuiervoetbal en kuierkorfbal, ziet u het voor u. Sport beoefenen als in een vertraagde film. Gelukkig is het gebruikte materiaalen lichter in gewicht als normaal. Stel je voor dat...

De 55-plussers vormen weer eens een groep behoeftigen die niet meer tot normale sport in staat zijn. Ze hebben daar in Noord-Friesland, denk ik, nog nooit gelezen dat de 70-jarigen van nu te vergelijken zijn met de 50-jarigen van toen.

De trein is vol…

Een ander bericht uit de krant: “Uitpuilende treinen, reizigers op perron”. Kern van het verhaal: De treinen zitten vol door de grote verkoop van actiekaarten via bijvoorbeeld Blokker of het Kruitvat.

In de herfstvakantie moesten conducteurs zelfs besluiten om reizigers op het perron achter te laten. Volgens een twitterbericht moesten donderdag zeker vierhonderd mensen tussen Grou en Zwolle wachten op een volgende trein.

In de kerstvakantie mag dat niet weer gebeuren, vindt de NS. De oplossing? Meer wagons en de reizigers oproepen om een trein later te nemen. Het eerste is een nobel streven, maar het tweede...

Ja hallo, wie wil ons nou zo graag de trein in hebben? Juist, de NS. En wie laat winkelketens stunten met goedkope kaartjes? Precies, de NS. Moeten de reizigers dan maar treinen op minder goede momenten? Je moet met zo'n kaartje nu al wachten tot na negenen.

grun Wie met zo’n goedkope dagkaart vanuit Sneek naar Rotterdam of Den Haag wil (en ’s avonds weer terug), moet wel op tijd vertrekken, anders heb je niets aan het bezoek. En helemaal niet aan je dag.

Het wordt dus op een holletje naar het Binnenhof, wat Kamerleden spotten en dan snel weer terug naar Den Haag Centraal om op tijd ’s avonds thuis te zijn. Een noflik dagje uit, is er voor de 55-plussers niet meer bij? En helemaal niet als je in Dantumadeel woont.

Geen storm, beste PP

Ach, waar maak ik me eigenlijk druk om. Het zonnetje schijnt, het waait amper. De storm die Piet Paulusma voorspelde is uitgebleven, dus morgen maken we regaad in de tuin. We willen voorkomen dat als straks de echte najaarsstormen losbarsten, onze bomen bezwijken onder de bladerlast.

En ’s avonds zoeken wij 55-plussers knusse en warme gelegenheden op. Bijvoorbeeld het theater. Hier in Sneek of elders. We kunnen bijvoorbeeld 4 november met de bus naar Grûn (zie de foto boven van Joop Wittermans en Joke Tjalsma, gemaakt door Saris en De Engelsman) in de Lawei, in samenwerking met Theater Sneek.

Toanielstifing Tryater, die 50 jaar bestaat, laat een touringcar rijden, waarvoor het combikaartje (buskaart en voorstelling) bij de Lawei Drachten verkrijgbaar is. (Op 31 oktober gaat er een bus uit Ysbrechtum.)

vere Zaterdag staat Eline Vere in ons eigen theater. Het stuk, naar het beroemde boek van Louis Couperus, kreeg lovende recensies en verdient een volle zaal. Hanne Arendzen (foto Ben van Duin) zet een ontroerende Eline op de planken.

En dan is er natuurlijk nog het jeugdsentiment van Irolt: 40 Jier Gudrun Saga. Zondag twee voorstellingen in de Noorderkerkzaal. De avond is uitverkocht, maar voor de middag “is der noch plak oer”.


As Piet ut seit…

21 oktober 2015 – As Piet ut seit, dan is ut su. Wat seit Piet dan? En welke Piet? Pyt P. fansels. Ut gaat maandag stormen, seit hij, en wel su hard dat hy skade an de boamen en su ferwacht. Dat komt foaral omdat der noch un soad blad aan de boamen sit.

herfstboom Nou, dan wete jumme ut wel. Dat wurdt sondach met sien allen naar ut Riisterbos of naar Oranjewoud. Ut kan nou noch, genite fan de herfstkleuren in ut bos. Na dinsdag wurdt ut un glibberige boel, dêr op de drek.

Pietemaand

Ik hew ok al un paar keer wat ekstra naar ut skermke fan myn auto keken. Hoe is ut met de butentemperatuur? Mut ik hast weer naar de garage foar de winterbannen? Nou, ut hoet noch nyt, mar as ut in november goed mis gaat, dan salle se my gau sien ferskinen.

November sal in ons lân wel een Pietemaand wurde. Ik las in de krant dat un aksiegroep (teugen de Swarte Pieten) de komst fan de Sint in Meppel ferstoare wil. Jammer foar de kienders dy’t ut geen moer út maakt of Swarte Pieten un slaverijferleden hewwe of nyt.

Fan te foaren is al bekend dat we no ok skoarstienpieten krije. Dat binne witte Pieten die deur ut sakken deur ‘e skoarstien swarte strepen op ut gesicht kregen hewwe. Nou ja, dat stelt toch niks foar.

Ik begin su onderhand myn nocht te krijen fan aksiegroepen. Ik sal se nyt ferbiede, derfoar bin ik tefeul un liberale sociaal democraat. Frijheid blijheid, is ut nyt su.

Un peerd an de sturt trokken

Hast overal komme je aksiegroepen teugen. Fluchtelingen dy’t un plakje hewwe mutte by oans in de buert? In ut dorp, stad of wyk wurdt un aksiegroep oprichten. Not in my back yard. Nyt in myn achtertún, met klemtoan op myn.

Un peerdemerk in Súd-Laren? Un aksiegroep (met un Engelse naam, anders begripe se ut in Drenthe nyt) filmt de handelaren (met de smartphone?) en gaat met dy beelden naar de burgemeester.

Ja burgemeester, un peerd is an de sturt trokken en der stonden tefeul ponies in un kar. Rêde jo je der mar met. Lekker puh. Der wurde jou ommers foar betaald nou.

bootjesSu gaat dat teugenwoordig. Ut sal ok wel an de tiid fan ut jaar lêge. De boatsjes binne yn it fet setten. It is geen somer en geen winter. Dat geldt ok foar de klokketiid. Om seven uur is ut al hast donker, foaral as der weer su’n grieze lucht hangt.

Noch even deurbite

Zondag gaat de wintertiid in. Noch even deurbite. Na november komt altyd desember met Sinterklaas, Kerstmis en Oudjaar. De agenda’s mutte nou al weer trokken wurde, want der komme de gebruklike familiebijeenkomsten foar de pakjes en de kerstboom.

En met ut ferstriken fan de jaren, met ut ouder wurden, wurdt dat regelen hieltyd ingewikkelder. Want ut is krekt as met de nakomelingen fan Grutte Pier, de groep wurdt groater en groater. Dat salle se merke op de groate reünie in Kimswerd.

Ut is spitich foar dat folk, mar se salle my misse mutte. Ik kom nyt ut it laach fan de groate Friese “fersetstrider”, het dy website útwiisd. Myn familie komt út Gelderlaan. Maar de Geldersen waren gelukkich nyt teugen Pier, se holpen hem sels.

Derom mochten myn foarfaderen hier in Sneek woane gaan. En omdat ik “bûter, brea en griene tsiis…”, floeiend en sûnder fliberen utspreke kan, mag ik my nou de Opregte Sneeker noeme.


Nou ja, we moeten het er maar mee doen…

17 oktober 2015 – Citaat uit persbericht gemeente Súdwest-Fryslân:

“Vrijdagmiddag heeft wethouder Gea Akkerman de nieuwe vaarverbinding tussen de Geau en de Wâldfeart geopend. De vaarverbinding heeft de naam Slúpfeart gekregen. De gemeente heeft een prijsvraag voor het bedenken van een naam uitgeschreven. Er waren maar liefst 170 inzendingen, waaronder twee keer de naam Slúpfeart. Samen met de prijswinnaars, familie Kooistra en Ten Napel, onthulde de wethouder het naambordje.”

woorden De stapel woordenboeken op mijn bureau groeit. Maar hoe ik ook zoek, slúpfeart kom ik niet tegen. Schrijven de bedenkers van de naam en de verantwoordelijken bij de gemeente, de provincie Fryslân en het Friese Merenproject nu historie dankzij de een woord dat dus sinds gisteren pas bestaat?

Vroeger weigerden ambtenaren bij de inschrijving van een nieuw geborene soms de voornaam omdat zij vonden dat het borelingske tegen de fantasie van de ouders in bescherming moest worden genomen. Tegenwoordig zijn de opvattingen veel ruimer. Er kan meer.

Dat geldt blijkbaar ook voor deze naam. Maar, het moet wel goed taalgebruik zijn. Kijk, suggesties als Boategoat en Metzfeart waren duidelijk al onhaalbaar, maar Slúpfeart “is der ek by troch”.

Sluipen of sloepen?

Want, als je deze naam op zijn Fries (en Snekers) uitspreekt, met de u plus scherpteken, dan wordt er in het Nederlands sluipen bedoeld.

Associeer Slúpfeart met slupweg (=sluipweg) en het is duidelijk wat ik bedoel: een sloot of vaart bedoeld om de drukte in de stad te ontwijken. Het heeft dus een negatieve lading. En de middenstand zal het ook niet leuk vinden.

Ik heb het donkerbruine vermoeden dat het bij zowel de bedenkers van de naam als bij de betrokken bestuurders c.q. ambtenaren aan kennis van de spelling van het Fries ontbreekt. Bedoeld zal wel zijn dat dat een vaart voor sloepen is. Maar dan zou deze verbinding de Slûpefeart of Sloepfeart moeten heten. Nu is het van beiden niets.

Beatles-tranen

Iets heel anders (zo’n dooddoener van een interviewer om van het ene naar een totaal ander onderwerp over te schakelen).

analogues Is het abnormaal of normaal dat je bijkans tot tranen geroerd wordt bij het horen van een nummer uit de lang achter je liggende jeugd? Nee, dat is gewoon. Het is gezonde melancholie, werd mij gisteravond in Theater Sneek uitgelegd.

Het was een groot feest van herkenning en herinnering bij het optreden van de Analogues, een Nederlandse band die louter Beatlesnummers speelt. Met vier strijkers en vier blazers. Perfect, alleen in de stemmen wijkt het (logisch) nog wel eens af van die van John, Paul, George en Ringo.

Voor de pauze alle nummers van de uit december 1967 stammende “Magical Mystery Tour” plus het legendarische “All You Need Is Love”. Na de thee een selectie uit de studio-opnamen van de Fabulous Four, met als klappers evergreens als “Twist And Shout” en “I Want To Hold Your Hand”.

Onlangs las ik in de krant dat de “grijze plaag” ook oprukt bij popconcerten. Die constatering verbaast mij niet. De muzieksmaak van onze generatie beïnvloedt de jeugd en omgekeerd.

Ons Sneker centrum van de popmuziek Het Bolwerk bestaat veertig jaar en kwam voort uit jeugdsociëteit De Meerpaal. Zo rond 1965/1966 draaide wij daar aan de Kleine Palen de platen van de Beatles en de Stones, semi-langharingen die we waren.

Nu genieten we weer van de muziek uit die jaren in die andere muziektempel aan de Westersingel. Alleen de haren zijn korter en verkleurd.


Der op út…

12 oktober 2015 – Der binne fan dy dagen, er zijn van die dagen, der binne fan die dagen, dat het leven, dat ut leven, dat it libben, gewoan sien gang gaat, gewoan troch giet as bart der neat, alsof er niets gebeurd.

Zo, dan hebben we maar even drietalig gemeld. Dit met het oog op de discussie (in mijn ogen een non-discussie) rond de correcte benaming van de Snitser Mar, het Sneekermeer, de meer. Mij zijn alle drie even heilig. Op deze blog kan zowel het Snekers, het Fries als het Nederlands (in willekeurige volgorde) voertaal zijn. Ut is mar krekt hoe ut sin is.

sloot Gisteren hebben Frou D. en ik de eerste herfstwandeling van dit jaar gemaakt. Even door een paar wijken kuieren en daarna via het Wilhelminapark terug naar huis. Fototoestel mee en zo maar wat opvallende dingen vastgelegd. Bijvoorbeeld: de sloten worden weer vrij van aangroei gemaakt, dan kan het hemelwater weer snel worden afgevoerd.

trap met beeld Iets anders: je hebt kunst in de openbare ruimte en kunst bij particulieren. Die laatste groep weet wel eens een beeld op een originele wijze te plaatsen. Net zo goed als je ze een huishoudladdertje omtoveren tot zwemtrap.

En wat de denken van die twee merries die het, ondanks het mooie weer, wat koud hebben en bij elkaar warmte zoeken. Op zo’n moment denk je aan al die vluchtelingen, die hier warmte en geborgenheid zoeken (en door agressieve malloten worden bedreigd). paarden

Vooringenomenheid

Donderdag was ik bij het politiek café van D66 waar het over de vluchtelingen ging. Daar verbaasde ik mij hoe vooringenomen sommigen (helaas ook jongeren) zijn. Antwoorden die niet in hun denkwereld pasten, werden gepareerd met ‘Ja, maar…’. Zo kom je natuurlijk geen steek verder in een discussie.

Vrijdagavond keek ik in Theater Sneek naar de ‘Van Waveren Tapes’ van het Rotterdams Onafhankelijk. Een goed gespeeld, maar moeilijk stuk, waar ik pas echt iets van begreep toen ik vanmorgen de recensie van Gooitsen Eenling in de LC had gelezen.

Vooraf was er voor geïnteresseerden een inleiding op het stuk. Misschien had ik die moeten bijwonen, maar ik kon er niet op tijd zijn. Overigens ben ik van mening dat het publiek ook zonder zo’n inleiding moet kunnen begrijpen wat de spelers willen overbrengen.

Regisseurstoneel noemde een oud-actrice de voorstelling. Ik interpreteer dat zo: de creatieve vondsten van de spelleider bepalen het beeld en niet het verhaal dat verteld moet worden. Ik vind dat zij gelijk had.

Symbolen snappen

Je moet dus de symbolen onderkennen om te snappen wat er wordt bedoeld. Een actrice die een ui pelt, staat bijvoorbeeld voor het schillen van de personages tot de kern van hun wezen overblijft. En de lucht blijft irritant het laatste half uur van de voorstelling voor in de zaal hangen.

fundatieNu we het toch over cultuur hebben, Frou D. en ik brachten vorige week een bezoek aan de Turner-tentoonstelling in de Fundatie in Zwolle. Je merkt dan weer eens hoe de ‘grijze plaag voorzien van OV-chipkaart en museumjaarkaart’ (waartoe wij ook behoren), de macht overneemt. Wij verstoppen op een beleefde wijze, dat wel, met zijn allen de museumzalen.

tentoonstelling In een bovenzaal was een kleine tentoonstelling ingericht met werk van Jan Cremer en een Nick-en-Simon-expositie. Het hoe, wat en waarom van die laatste was mij niet helemaal duidelijk, maar leuk was het wel. Dergelijke pareltjes zijn gelukkig steeds meer buiten de gebaande paden van de publiekstrekkers te vinden. (Net als die fantastische boekhandel Waanders in een voormalige Zwolse kerk.)


Van dweilen tot whisky and beer…

5 oktober 2015 – Eindelijk waren ze een keer in Sneek te zien. Voor de vele fans nu eens geen tochten naar de Frieslandhal (jaren geleden), naar Terschelling of naar het verre westen. Nee, nu stonden ze eindelijk op een zondagmiddag op het podium van Theater Sneek. Geprogrammeerd tussen optredens in bekende muziekwalhalla’s als het Paard van Troje in Den Haag en Paradiso in Amsterdam.

Glunderend liepen de Snekers Bauke Algera en Dick Jaarsma van Diba International Concerts na afloop van The Dublin Legends door de foyer. Voorheen de Dubliners, benadrukte het programmafoldertje. De naam de Dubliners is eigendom van een gestopt bandlid, vandaar.

dubliners Daarom toert het duo dat ooit deel uitmaakte de legendarische band: de nu 74-jarige Sean Connon (‘it lieket suver meer op un leraar scheikunde of un leraar biologie’, aldus opgevangen in de foyer) en Eamonn Campbell (‘is dy man fan 1946; hy liekt wel 80’), met de veel jongere Garry O’Connor en Paul Watchorn.

Een uitverkocht huis, ondanks de koopzondag, ondanks de finale van het EK Volleybal, er kon geen kop meer bij in de zaal. En daar waren Algera en Jaarsma dik tevreden mee. Insiders hadden immers voorspeld dat een volle bak ‘een poepetoer’ zou worden. Terecht dat de band voor de pauze een nummer aan het duo opdroeg.

Bomvol was de theaterzaal en men begon bij het derde nummer al mee te klappen. Maar pas na de pauze werd het feest toen de grote Dubliners-successen de revue passeerden: de Wild Rover, Whisky in the Jar en het slotnummer, de derde en laatste toegift, Molly Malone. Het publiek danste mee, maar zat bij Molly weer ingetogen op de stoel.

Na afloop werden uiteraard cd’s verkocht en gesigneerd, maar Sean speurde de foyer ook af op zoek naar Dave Tearney, die zo vertelde hij de Opregte Sneeker, in 1974 voor het eerst had ontmoet. Dave, die Sneek met een folkclub en met Rolling Home had verrijkt en als folkstad van het noorden op de kaart had gezet. Ze zagen elkaar weer in de artiestenfoyer, toen het gros van de bezoekers al naar huis was.

dweilorkesten Een volle bak ook zaterdagmiddag in het theater met de reünie van honderden Poieszen. ‘Na die Poieszenmis zat er meer in het zakje dan vanmorgen’, onthulde een collectant van de RK kerk. En ook een volle bak in de stad.

Het dweilorkestenfestival dat Fokko Dam weer op poten had gezet, zorgde voor veel volk op de been. Het was weer druk; het was weer gezellig. En het weer was prima. Maar of het allemaal echte dweilorkesten waren. Horen nummers van de Beatles bij dat repertoire?

Maar wat wel typisch des dweilorkesten is, dat is het inspelen op dingen die zich plotseling voordoen. Daar stond ineens een dweilorkest in de vishandel van Abbink in de Galigapromenade. Tot schrik van die ene klant, maar tot vreugde van de mensen achter de toonbank. De haringen schudden de uitjes af en de garnalen krulden van plezier.


De eerste donderdag in oktober dus...

1 oktober 2015 - … op naar Bolsward, naar Bolletongersdei. Frou D. en ik fietsen sinds enkele jaren op de eerste donderdag van oktober naar Bolsward, naar Bolletongersdei. Vanwege dat fietsen, vanwege polityk op de dyk (de raadsleden vielen dit keer helemaal niet op) en de warenmarkt.

bollen Maar Bolletongersdei draait natuurlijk ook om de bollen, oftewel de stieren. En dit jaar hebben we ze voor het eerst gezien. Twee groten voor de slacht, werd mij verzekerd, en verder wat jonge stieren en het nodige jongfolk dat onmiskenbaar een agrarische opleiding volgt.

Droege woarst

eeltGrote groepen mensen laveerden langs de kraampjes en de stands van zorginstellingen en politieke partijen. De FNP voerde bijvoorbeeld actie voor het behoud van een zelfstandig Omrop Fryslân. ‘Teken de petysje dy’t nei steatssiktaris Dekker stjoerd wurdt en foar de muoite is hjir in lekker stikje droege woarst.’

stoetjeOprecht vroeg ik mij af: hoe val je in hemelsnaam nog op tussen de leren tassen en riemen, boven- en ondergoed, hoesjes voor de smartphones en spiegeltjes en kraaltjes? Dat lukte door of een bijzondere (en goedkope) plaats in te nemen of door een opvallende tekst op je kraam te spijkeren. Ik heb die uitzonderingen op de foto gezet.

Aanprijzen op het www

Opvallen is ook nodig als je in de wereld van internet, YouTube, Facebook en wat dies meer zij, je product wilt aanprijzen. Ik kreeg twee voorbeelden onder ogen. Een goede collega van weleer, cameraman Tsjerk Jelgerhuis stuurde mij een bijzondere mooie impressie van het Rasterhoffpark, het bekijken beslist waard.
(film tsjerk jelgerhuis)

Daarnaast is het Fryske toanielselskip Tryater druk bezig het publiek voor te bereiden op de jubileumvoorstelling Grûn die 30 oktober in première gaat. Een vier uur durende productie, die alleen maar in de Drachtster Lawei gespeeld wordt. Op YouTube staat een wervend filmpje.
(trailer grûn)

Eigenlijk is de Lawei de enige plek die voor dat stuk in aanmerking komt. Niet alleen vanwege het mooie nieuwe theater, maar vooral omdat het eigenlijk de bakermat van het Friese beroepstoneel is. Ooit was namelijk die Lawei de thuisbasis van de Noorder Compagnie, het theatergezelschap van Jaap Maarleveld, dat vele beroepsacteurs en actrices telde. Rutger Hauer en Peter Tuinman zijn er hun carrière begonnen.

Peter Tuinman zien we medio oktober in Theater Sneek weer als Baantjer. Succes verzekerd. Maar wat te denken van Eline Vere, naar het gelijknamige boek van Louis Couperus. Dat stuk komt 31 oktober naar Theater Sneek. Ik heb zelden zo’n goede recensie in de Volkskrant gelezen. Vooral het spel van de jonge actrice Hanne Arendzen wordt de hemel in geprezen. Ik ben benieuwd.

De elfde Poiesz

En dan, om de blog op deze eerste oktoberdag mee te eindigen, een felicitatie richting alle 600 Poieszen die zaterdag in Sneek bij elkaar komen. De LC wijdt er vanmorgen twee pagina’s aan. Sneu dat een typefout in de aanhef afbreuk doet aan het verhaal. 1.500 Medewerkers in het concern? Een paar alinea’s later wordt gesproken van 5.200.

Mijn grootvader werd wel eens de elfde Poiesz genoemd. Mijn vader vertelde ons dat de Poiesz een elftal hadden, waar echter maar tien Poieszen voor beschikbaar waren. Opa Hendrik werd dan opgetrommeld om mee te doen. Vandaar.

In het verhaal wordt ook de eerste echte winkelvestiging op het Grootzand vermeld. Toen wij op de Singel woonden, haalden wij groente bij Poiesz. Even het steegje naast het pakhuis van Van Vliet door, bij de Vooruitgang linksaf en dan naar de winkel. In deze tijd van het jaar stond er altijd een vat zuurkool, waar ik gauw even wat rauwe groente uit snaaide.

Gisteren aten we voor het eerst dit najaar zuurkool. Neen, niet met Hema-worst, maar met een lekkere gehaktbal van slager Johan. De aardappelen kwamen uit een zak van AH, maar de zuurkool was van Poiesz. Van dat krantenartikel hadden we op dat moment nog geen weet.