kopTerug naar de voorpagina...

182 Duizend 479 euro voor KWF. Sneek!!!

samenloop voor hoop

De uitslag is bekend. Fantastische prestatie.

samenloop voor hoop

Zaterdagmiddag 4 uur: het gaat los.

samenloop voor hoop

Tasjes met teksten en lichtjes omzomen het "parcours".

samenloop voor hoop

Het licht van hoop in de nacht.

samenloop voor hoop

Het team van volleybalclub Sneek met Olaf van der Meulen en Jan Posthuma houden het vuur van de hoop brandend .

samenloop voor hoop

Dance Explosion danst een eerbetoon.

samenloop voor hoop

Groepen ter ere van een overledene: Alfred Pietersma, broer van de SKS-schippers Jeroen en Gerhard.

samenloop voor hoop


Aan alles komt een end...

20 September 2016 - ... zelfs aan het leven van een boom. Vanmorgen speelde dit tafereel zich af in ons anders zo rustige "hofje". De camera gepakt en het einde van een boom, die de ingang van ons pleintje markeerde, vastgelegd.

boomHet deed mij denken aan de twee bomen die al gesneefd zijn sinds wij hier in de vorige eeuw kwamen wonen. Eén lieten we uit voorzorg opruimen. Een buurman had al eens met zijn motorzaag een neergestorte zware tak in tig stukken verdeeld, nadat een decemberstorm voor een ravage op een fietspad dreigde te zorgen.

Die boom helde later gevaarlijk over, richting een gemeentelijk bruggetje, een heechhout zoals het in het Fries zo mooi heet. Toen het exemplaar een extreem zware najaarsstorm ternauwernood had overleefd, lieten wij het bakbeest sneven. Grote delen van de stam hebben ons nog jaren verwarmd.

Twee jaar geleden keerden wij terug van een kort verblijf op ons favoriete overzeese provinciale gebiedsdeel, waar we windkracht 11 meemaakten. Onze accommodatie trotseerde de mini-orkaan, een naaldboom voor ons huis niet. Met dank aan de verzekering is hij afgevoerd en vervangen. Een boom met appeltjes completeert nu de tuin.

Is het jammer dat zo'n boom weg is? Ik zal hem niet missen, het uitzicht uit mijn mancave is er niet slechter op geworden. Maar anderzijds, de uilen die er een tijd bivakkeerden, moeten nu een andere verblijfplaats zoeken. Hen zal ik wel missen.

Een Sneker die Huzumer werd

Net zoals ik vriend Johan Modderman (1938-2016) uit Leeuwarden moet missen. Vorige week hebben we afscheid van hem genomen. Een geboren Sneker die in de eerste plaats Huzumer werd en daarna pas Leeuwarder en die in zijn afscheidsbrief, voorgelezen bij zijn uitvaart, trots meldde dat zijn kinderen echte Liwwarders waren geworden. Die trots heb ik hem, als Opregte Sneeker, vergeven.

johan moddermanJohan (oud-leraar bij het individueel technisch onderwijs) en ik werkten jarenlang samen bij het skûtsjesilen. Hij werd via de Huzumer kommissie, waar hij 25 jaar penningmeester was, actief bij de SKS. Het bestuur vond Johan de beste vertegenwoordiger op de persboot. Samen ontwikkelden we een idee om enerzijds de pers zo goed mogelijk te faciliteren en anderzijds de dreigende mediawildgroei te beteugelen.

Onze contacten bleven toen ik de bestuursgelederen van de SKS had verlaten. Met ex-webmaster George en zijn eega aten frou D en ik elk jaar een keer met Johan en zijn Pieta, die ook jaren als gastvrouw bij de SKS fungeerde. Het ontroerde mij dat Johan tijdens de jaarvergadering, na voor de laatste keer zijn wedstrijdverslag voorgelezen te hebben, ons noemde bij de vrienden die hij aan het skûtsjesilen te danken had.

C' est la vie, zei mijn vader altijd, als hij weer thuiskwam uit de drukkerij met een rouwkaart van een bekende Sneker. Als voorzitter van diverse verenigingen en organisaties sprak hij vaak een woordje bij het laatste afscheid. Hij deed dat met verve. Thuis relativeerde die activiteit door op te merken "Se hewwe weer guld". Waarmee hij bovendien zijn eigen betrokkenheid en ontroering camoufleerde.

Op een zaterdagmiddag moest hij, keurig in het pak, spreken bij zowel een begrafenisplechtigheid als een huwelijksjubileum van een "vriend van de gouden grond". Toen hij thuiskwam, zei mijn moeder: "Het was zeker een groot verschil tussen de begrafenis en het feest? ". Pa haalde een grijze stropdas uit de binnenzak van zijn colbert met de woorden: "nee, alleen een strik".


Een kapotte genuamast,
en Grutte Pier en dat bij dit weer

9 september 2016 - De zon staat aan een stralend blauwe hemel en in de mancave van de Opregte Sneeker is het relatief koel: 23 graden. Met het vooruitzicht van een rustig rondje Snitser Mar bij windkracht vier, toch maar wat gedachten aan het internetpapier toevertrouwen, anders raken de trouwe lezers vervreemd van deze blog.

Van schrijven is de laatste dagen niet veel gekomen. Oorzaak, inderdaad dat mooie weer, maar dat is niet het enige excuus. Het is september, dus het vergaderseizoen breekt weer los en dat betekent afspraken die moeten worden nagekomen.

Warbere pensionados hebben het druk. Mijn schoonvader zei eens, toen hij al een tijdje met vroegpensioen was, “ik haw it no drokker as doe’t ik noch wurke”. En sa is it mar krekt.

The Beatles

McCartneyBovendien lees ik momenteel een boek dat mij erg boeit. Een biografie van Paul McCartney, inderdaad die van The Beatles. Een pil van zo’n 750 bladzijden, waarin hij zeer positief overkomt, maar ook de schaduwzijden van het popidool zijn worden niet uit de weg gegaan (gepakt worden wegens drugsgebruik, inhalige managers etc.). Bovendien brengt het meer informatie over de breuk in de Britse supergroep.

En natuurlijk moet een oud-journalist het nieuws ook bijhouden, het grote en het kleine. En vanwege de specialisaties watersport en cultuur, natuurlijk ook de berichten uit die sfeer.

De voormalige zeilinstructeur in mij kan niet anders dan het wijze hoofd schudden bij het bericht vandaag in de LC. Harry Amsterdam moest op de Braassem in de tweede race om de Nederlandse titel in de Regenbogen met pech naar de vaste wal.

Genuamast?

Kan gebeuren en terecht dat de krant daar aandacht aan besteed. Maar nu citeer ik de LC en die citeert Harry: ”Na onze achtste plaats in de eerste race, brak tijdens de tweede wedstrijd de mast van onze genua”.

Zo heeft Harry het niet gezegd. Dit is een citaat dat de redacteur van de LC heeft bedacht. Misschien met in zijn achterhoofd de ramp in Harlingen. Een genua is een fok, een voorzeil. Een Regenboog kent geen genuamast, dit voorzeil wordt niet eens langs de voorstag gehesen.

In Rio bij de Paralympics zit onze oud-Sneker Peter van der Meeren (redacteur met zeilen in portefeuille) nu te balen als een stekker. Wat zijn collega’s op de redactie in Leeuwarden nu weer gebrouwd hebben, it raast ta de seilprotters.

grutte_pier Maar vrienden, laten we positief blijven staan in het leven. Er valt nog zoveel te genieten. Frou D, schoonzus J. en uw scribent woonden deze week een voorstelling van het stuk Grutte Pier in Kimswerd. Op het land van Doeke Osinga, zoals het affiche meldt. (Foto Reyer Boxen/PeerGroup)

Locatietheater bij Kimswerd

Het was prachtig uitgevoerd locatietheater dat terecht veel belangstelling trekt. Er zijn weer vijf voorstellingen extra beschikbaar. Een avondlucht op een grote ruimte, regisseur Dirk Bruinsma, die ook het script schreef, maakte optimaal gebruik van de mogelijkheden.

Het begint met een chaos van door elkaar lopende Kimswerder “soldaten” die getraind worden voor het leger van Pier. Het is niet alleen om de tijd te vullen die het publiek nodig heeft om plaats te nemen op de tribune, het symboliseert ook de chaos die in het hoofd van Grutte Pier zal ontstaan.

Hoe het verder gaat en of het verhaal aansluit bij de al of niet onafhankelijke “vrijheidsstrijder”, die zijn laatste levensjaren aan het Sneker Grootzand sleet, moet de toeschouwer zelf ervaren.

Morgen wordt al weer de aanzet tot het nieuwe culturele seizoen in Súdwest-Fryslân gegeven. Veel presentaties van instellingen en verenigingen. En het is open Monumentendag. Alle reden om met een bekende oud-theaterdirecteur uit het oosten van de provincie rond te bazuinen: “net stinne, derhinne”.