-kopTerug naar de voorpagina...

Beatles en 30 jier lyn in Alvestêdetocht

27 Febrewaris 2016 - Freedtejûn wie ik yn Theater Sneek by de twadde foarstelling dêr ’t muzyk fan de Beatles de haadrol yn spile. Earder hiene wy dêr alris fan in Nederlanske groep de Magical Mystery Tour (en nei it skoft it tal hits fan de Britse muzyk-idolen) heard, juster wiene it Britten dy’t de grutte hits (likernôch 40) yn in moaie show op ‘e planken setten.

Foar de foarstelling hie Lieuwe Toren, direkteur fan Kultuer Kwartier Snits (en ea yn Snits begûn as dosint popmuzyk oan de muzykskoalle) it ien en oar ferteld oer it ûntstean fan de groep. In soad nijs kaam der foar de minsken yn de Raboseal net út of it soe wêze moatte oer de ynfloed fan manager Brian Epstein.

In minne sakeman, neffens Toren, “maar een uitgekookte marketeer die wist hoe hij de groep in de markt moest zetten en het publiek moest bespelen.” Earst de froulju gek op de Beatles meitsje en dan komme de manlju fansels ek wol en dat wie in goede set.

Wat wie it doe moai!(?)

Wat my opfoel yn it konsert, dat wie dat de muzyk fernijend wie, mar as je goed nei de teksten harken, der fan de lietsjes net folle oer bleau. Der siet amper djipgong yn.

beatles Hawar, we wiene wer werom yn de jierren dat wy tochten dat wy de wrâld feroarje koene. Der is net folle fan dy ideeën oerbleaun. Mar al dy minsken dy’t de seal oan de Westersingel hast fol makken, belibben in jûn fan muzikale nostalgy.

Dat paste ek wol by freed de 26ste febrewaris. It wie ommers 30 jier lyn dat de Alvestêdetocht hâlden waard, de twadde nei dy fan 1963. Steven de Jong neamde dy de Hel fan ’63.

Ik wie der journalistyk wer frij ticht by belutsen. Yn 1985 wie ik einredakteur by it Alvestêdeprogramma fan Omrop Fryslân. Der lei neat, der moast in folslein programma optuge wurde mei alles wat derby heard. En dat wie yn de oanrin nei de dei myn taak. Besprekkingen oer de technyk, oerlis mei minsken fan de lanlike stjoerders oer ferbinings en oare fasiliteiten en kontakten mei de provinsje en de gemeenten.

Plus it meitsjen fan draaiboeken om dochs wat fêstichheden te hawwen. Soksoarte fan meunsterproduksjes hawwe fêstichheden nedich, al wurdt der dan in protte ymprofiseard. Op de dei sels koordinearje en oanstjoeren fan benammen de ferslachjouwers yn it fjild by de toertocht. De wedstriid wiisde himsels.

In protte wurk, mar doe’t dy tocht foarby wie, it Frysk Folksliet oer de stjoerder Jirnsum gien wie, wiene wy dochs wol grutsk op wat wy presteard hiene.

Ier en betiid dronken op strjitte

En samar wie der in jier letter wer in Alvestêdetocht. De tariedingen wiene no net sa dreech mear. We wisten yn ’86 wat der op ús ôf kaam. Wy hiene fan ’85 in protte leard. Kom mar op, Joekelburd.

Dochs wie ’86 in oare tocht. Net troch de riders. Net omdat no troch elkenien de folsleine 220 kilometers folbrocht wurde koene. It iis wie sa sterk dat Bartlehiem net mear de skerprjochter fan in jier earder hoegde te wêzen.

Nee, it kaam troch it publyk, dat yn ’85 troch bemannen de telefyzjebylden trochkrigen hie dat er yn Fryslân in grut folksfeest wie. En dêr woe men by wêze. Se kamen mei bussen fol út Brabân en oare provinsjes.

Yn 1985 hiene de autoriteiten it publyk noch warskôge: minsken kom net, Fryslân sit fol, jimme kinne nearne komme. Efterôf wie dat in goede set, mar foar 1986 moast der wat oars betocht wurde om it folk op te keren. De media hiene sjen litte dat it yn ‘85 bêst tafoel.

Ik moast dy 26ste earst nei Starum, as ferslachjouwer “ter plekke” by de trochkomst fan de earste wedstriidriders. Doe’t ik ier en betiid oar de Prins Hendrikkade rydt, seach ik twa mannen op de grûn lizzen. Se leine yn de nachtelike kjeld te sliepen mei in lege fles Beerenburg njonken harren. Dat byld is my altyd by bleaun.

Dy Alvestêden fan ’86 wie net mear in tocht fan wille en reedriden, mar op de measte plakken in opklopt en forseard feestje omdat it in jier earder sa leuk wie of west hawwe soe.

Gelokkich ha de toerriders fan '86 dat minder fernommen. Foar harren bleau it in feest. En de wedstriidriders? Dy batsten gewoan troch. Feest of gjin feest. Sy woene sa gau mooglik werom wêze der’t se ôfreizige wiene.


Het veraf van toen, komt steeds dichterbij

tv25 Februari 2016 – De Opregte Sneeker, waarde lezer(s), is nog van de generatie die kan vertellen over het half uurtje televisie op de woensdag- en zaterdagmiddag bij de buren.

We hadden thuis geen tv-toestel (foto's van internet), maar wel zo’n bakelieten kast van de draadomroep met vier “zenders”. Op de eerste twee de christelijke omroepen en de algemene en de socialistische; de andere twee waren voor buitenlandse programma’s en voor onder meer de RONO en de Wereldomroep. Pas toen ik een jaar of dertien was, toen we verhuisden, kwam er een radiomeubel in huis.

Hoogtepunten voor de volwassen luisteraars in huize D., althans toen, waren programma’s met verzoekplaten voor militairen in binnen- en buitenland en de Arbeidsvitaminen.

draadomroep Met kerst werd er een programma met groeten voor de zieke Nederlanders in het sanatorium in het Zwitserse Davos uitgezonden. Zo’n op het buitenland geënt programma en die voor bijvoorbeeld onze militairen in het Franse oefengebied bij La Courtine) werden zo goed beluisterd, omdat het vreemde toen nog voor velen echt vreemd was. Vakanties in het buitenland waren immers maar voor weinigen weggelegd.

Groeten uit het buitenland

Hoe de communicatiemogelijkheden zijn veranderd, realiseerde ik mij weer eens toen ik via Facebook een groet kreeg van een oud-PTT’er. Hij assisteerde mij in mijn omroeptijd meermalen bij een live-uitzending op locatie. Albrecht woont al jaren in het zuiden van Europa en heeft het er prima naar zijn zin.

Ik krijg wel meer berichtjes van oud-Snekers die permanent in het buitenland wonen. Steeds proef ik dan dat er een (terug)verlangen naar de Waterpoortstad leeft. “Als ik daar ben, wil ik hier zijn.”

Alle technische ontwikkelingen maken dat de wereld gevoelsmatig steeds kleiner wordt. Alleen het afleggen van reële afstanden kost nog tijd: een lange dag per auto naar Zuid-Frankrijk of Italië, een vliegreis naar Spanje, Griekenland of Australië.

Nieuwe techniek niet zaligmakend

En toch, vrienden, zijn nieuwe technieken niet altijd zaligmakend. Eelke Lok, mijn gewaardeerde oud-collega bij de Omrop, schrijft er in zijn blog van gisteren ook over naar aanleiding van de verslaggeving van het treinongeluk bij Dalfsen.

Hij wijst fijntjes op de vertraging die er bijvoorbeeld zit tussen het stellen van de vraag in de studio en het antwoord vanaf de locatie, een gevolg van het gebruik van internet. Een verschijnsel dat ook opvalt in journaaluitzendingen.

Eelke constateert dat de verslaggevers en vooral de presentatoren in de studio nog steeds niet op dat verschil zijn ingespeeld. Ze hebben de zaak niet onder controle, worden onzeker met als gevolg geïmproviseerde lange inleidingen. Die brengen de mensen ter plekke dan weer in verlegenheid en de luisteraars in verwarring.

Improviserende presentatoren

Improvisaties die uit de bocht vliegen, zijn van alle tijden. Ik herinner mij een voorval uit de Elfstedentocht van 1985. Het provinciale "crisisteam" besloot halverwege de avond dat de Tocht der Tochten voor de schaatsers onderweg naar Dokkum in Bartlehiem moest eindigen. Het ijs was niet meer vertrouwd.

De woordvoerder van de provincie meldde zich, werd doorgeschakeld naar de studio en de presentator van dienst ingeseind. Toen het liedje afgelopen was, ging de presentator (we zullen zijn naam niet noemen) los. Met lange volzinnen leidde hij de te interviewen topambtenaar in.

Onze Friese radioman wilde het nieuws niet zelf bekend maken, dat is immers het voorrecht van de geïnterviewde. Maar wat er aan de hand was, werd de luisteraar uit zijn verhaal wel duidelijk.

En hoe was het met onze man van de provincie? Zijn irritatie schemerde door in zijn antwoord op de vraag wat het nieuws was: “dat ha jo al sein”.


Een miezige donderdag in februari
blijkt niet zomaar een donderdag...

19 Februari 2016 – Donderdag maakte gedeputeerde Sietske Poepjes in het Provinciehuis officieel bekend dat de Friese taal in Google Translate is opgenomen. Dat schijnt een belangrijke historische gebeurtenis te zijn. Een mijlpaal in de strijd voor het behoud van de Friese taal en identiteit. Daarover verderop meer.

De Opregte Sneeker had zich voor deze presentatie niet aangemeld. Hij was al enige tijd van plan om die dag samen met Frou D. vanuit Grou-Jirnsum (spoorslags) af te reizen naar Amsterdam voor enkele culturele geneugten. Aldus geschiedde dan ook.

spaanse meesters In een wat miezerige hoofdstad bezocht hij de tentoonstelling “De Spaanse Meesters” in de Hermitage aan de Amstel. Een prachtige expositie met indrukwekkende doeken van onder andere Velasquez, El Greco, Goya en hun tijdgenoten. Verder ook kleine werkjes van onder meer Picasso.

Eigenlijk was het plan om naar het Van Gogh Museum te gaan, maar dat idee is opgeschoven naar een later tijdstip. De reden: vanaf vandaag draait daar een nieuwe expositie: “Lichte zeden. Prostitutie in de Franse kunst. 1850-1910”.

“It ein fan elke reis is it paad werom’, zingt Piter Wilkens en dat geldt ook voor Frou D. en de Opregte Sneeker, die beschikken over een zogeheten NS-dalurenkaart. Als je dan bovendien zogeheten keuzedagen hebt (voor een paar euro onbeperkt reizen) betekent dat wel dat je pas na halfzeven ’s avonds weer gratis mag reizen.

Troosteloos in de Kalverstraat

Dus wandelden we nog even door het centrum van Amsterdam, richting een restaurant voor een streksum miel. In de Kalverstraat werden we geconfronteerd met de gesloten winkel van het maandag failliet verklaarde Vroom en Dreesman. Voor de pui verstrooide een draaiorgel de vrolijke klanken van “Tulpen uit Amsterdam” en zat een man in een scootmobiel, op het oog gekluisterd aan de rolluiken. Troostelozer kon het bijna niet.

kalverstraat In de trein terug probeerde ik op de smartphone nog wat nieuws over het Fries en Google Translate te onderscheppen. NOS Nieuws besteedde er aandacht aan en in een gekochte NRC (vanwege alweer een vier sterren beoordeling van “Coming of Age voor bejaarden”) las ik een berichtje.

We zijn opgestoten in de vaart der volkeren, concludeerde ik. Want vanaf gisteren is het Fries dus één van de talen waarmee Google Translate kan vertalen. Iemand in Swahili kan nu weten dat bruine bonen in het Fries “brune beantjes” heten.

Maar zou iemand in dat Afrikaanse land daar wakker van liggen? Zou, dichter bij huis, de gemiddelde inwoner van Dongeradiel, Opsterlân of zelfs Littenseradiel of Súdwest-Fryslân slapeloze nachten hebben gehad omdat het machtige Google het Fries nog niet machtig was? Ik denk het niet.

Poepjes en het verdwenen embargo

De bevolking van het Friese regeringscentrum aan de Tweebaksmarkt, politici en ambtenaren, zijn wel apetrots. Verder reikt de impact van dit feit in de praktijk niet dan een cirkel met een straal van pakweg enkele kilometers rond dat provinciehuis in Leeuwarden, het gebied waar de provinciale media hun burelen hebben.

Dat zo zijnde, zou voor de Opregte Sneeker dit nieuwsfeit slechts een nieuwsfeit zijn geweest, ware het niet dat… hij maandag(!) een persbericht annex uitnodiging voor de feestelijke presentatie had ontvangen van de provincie. Op het persbericht rustte een embargo tot (onthoudt dit) donderdagmiddag 18 februari 16.45 uur.*

poepjes Wie schetst zijn verbazing toen woensdagmorgen 17 februari een nieuw persbericht van de provincie de mailbox binnenkomt. “Friese taal vanaf morgen direct beschikbaar in Google Translate” is de kop. Geen woord meer over een embargo.

De Opregte Sneeker wordt een beetje nieuwsgierig. Hij ontdekt dat gedeputeerde Sietske Poepjes op dinsdag 16 februari om 12.33 uur op Facebook trots (maar tot grote schrik van de afdeling voorlichting) meldt: “Donderdag is Google Translate voor het Fries gereed.”

poepjesDat nieuws mocht toch pas op donderdagmiddag bekend worden? Of was er iets anders aan de hand? Woensdagmiddag kwam Poepjes bij Radio538 uitgebreid aan het woord over Google Translate en Leeuwarden Kulturele Haadstêd 2018. Toeval?

* (Een embargo, voor niet-insiders en alle duidelijkheid, is een afspraak om niet te publiceren, een afspraak tussen de media en in dit geval de provincie, vertegenwoordigd door de afdeling communicatie. In de praktijk is het een eenzijdig opgelegd publicatieverbod.)


Er staat ons nog wat te wachten…

15 Februari 2016 – De kop is alarmerender dan de werkelijkheid, maar een journalistiek wet zegt nu eenmaal dat je met een kop de aandacht moet trekken. Dus overdrijf je maar even.

Maar wat staat ons te wachten? En wanneer? Nou, eigenlijk pas in het volgende theaterseizoen. Ik heb het daarbij niet over ons aller Theater Sneek, daar kennen we het nieuwe programma nog niet van. Ben van der Knaap en zijn team zijn nog druk bezig dat samen te stellen.

Het is net handel: een de ene kant zijn er de inkopers en hun tegenpartij wordt gevormd door de verkopers, die de belangen van de makers behartigen. In de theaterwereld worden dat producten of agenten genoemd.

Vanmorgen kreeg ik van één van hen een persbericht. De Feteranen van Freark Schmink en Joop Wittermans (geschreven door Bouke Oldenhof) gaat donderdag aan de Westersingel opnieuw in première. Daarover meer op de cultuurpagina van dit blog.

Het Volk en de Veteranen

Maar er werd nog iets gemeld, en opnieuw voel ik mij nu van mijn zwijgplicht ontheven. Toneelgroep Het Volk brengt de Feteranen “in een licht bewerkte versie in tachtig theaters door geheel Nederland”. De première is in hun vaste uitvalsbasis, de Toneelschuur in Haarlem.

het volk in dothan Wigbolt Kruijver en Bert Bunschoten, de centrale figuren van het Volk, mag ik onderhand tot mijn culturele vriendenkring rekenen. Vorig jaar kwam ik auteur Bouke Oldenhof bij hun voorstelling tegen; enkele weken geleden, na afloop van “Het Volk in Dothan”, vertelde Wigbolt mij enthousiast dat de Veteranen voor het seizoen 2016-2017 op de rol staat (foto Hans Vissers).

Ik sprak toen ook even met “gastspeler” Hans Thissen, die mij vertelde dat hij bij het Onafhankelijk Toneel in Rotterdam met Frou D’s zus Joke had gespeeld. Hij noemde onder andere werk van Tsjechov en Ibsen op.

Een coming of age voor bejaarden

Joke beleefde vorige week vrijdag de première van “Een coming of age voor bejaarden”, waarin zij samen met Paul Kooij de hoofdrollen speelt. De eerste recensies zijn bekend (Parool "weergaloos spel"), het publiek was ontroerd en laaiend enthousiast en dat is niet minder belangrijk.

joke Wie Joke en dit stuk in Friesland wil zien, kan alleen in Drachten terecht, namelijk op 2 maart in de Lawei, waar zij ook eind mei vier dagen in de reprise van Tryaters jubileumstuk Grûn staat (foto Kamericht & Budwilowitz)

En is het dan uit met de pret voor de in Sneek groot geworden actrice? Nee, want er komt voor het seizoen 2016-2017 een andere productie die door bijna 60 theaters al is geboekt. (Ter vergelijking: De Gelaarde Poes van het RO-theater, vorige week donderdag in Sneek, telt maar 47 speelavonden.)

Leuk en bekend

“Waarom zijn de vier leukste actrices van Nederland niet bekend?” Dat vroeg de redactie van het weekblad Vrij Nederland zich enkele jaren geleden in een dubbeldik zomernummer af. Die leuke dames zijn Leny Breederveld, Beppie Melissen, Raymonda de Kuyper en Joke zelf.

Het was de aanleiding voor dit project, een avondvullend stuk geschreven door Maria Goos, momenteel een van de beste toneelschrijfsters van Nederland.

Wie weet is het stuk ook in Sneek te zien. Zo niet, dan zullen we moet uitwijken naar de Harmonie in Leeuwarden of naar de Lawei in Drachten. Of naar het Posthuis in Heerenveen of de Koornbeurs in Franeker.

De Opregte Sneeker gaat het liefst op de fiets naar het theater in de eigen stad. Dat moge duidelijk zijn.


“The Carnaval Is Over”

10 Februari 2016 – Volgens de Opregte Sneeker waren het de New Seekers die dit zongen: the carnaval is over. Die song had natuurlijk niets met het carnaval van de afgelopen dagen te maken, maar de melodie zit mij wel in het hoofd.

sander Gisteravond gaf Prins Sander de Eerste de stadssleutel terug aan de gemeenteraad van Súdwest-Fryslân. Een mooie traditie. De burgemeester van de gehele gemeente draagt aan het begin van het carnaval de symbolische macht over aan de prins; de Sneker raadsleden nemen de macht over de stad weer terug.

Optocht met gaten

Sander Balk kan nu zijn tijd weer gaan besteden aan zijn circusactiviteiten en andere evenementen. De Oeletoeters haalden met deze rasartiest een perfecte showman in huis. En ook een mediatrekker bij uitstek. Want een carnavalsprins met een eigen circus, heeft publicitair een streepje voor. Dat bleek weer eens.

carnaval Zaterdag stond de Opregte Sneeker op de Jousterkade te wachten op de optocht (met daarin de winnaar van de Aggemabokaal, de elektrische shuttle). Ongeveer op de plaats waar ooit een openbaar stenen urinoir stond. Gradje besteedt in het laatste nummer van De Waag, het blad van de Vereniging Historisch Sneek, aandacht aan zo’n zelfde voorziening, ooit op het Kleinzand vlakbij de Suupmarkt. Maar dit terzijde.

Normaliter bekijk ik de stoet ergens langs de Singel, bijvoorbeeld tegenover de Martinuskerk, want carnaval is immers vooral een rooms feest. Nu ging ik om praktische en fotografische redenen naar een andere locatie. In afwachting van de dingen die kwamen, keek ik om mij heen.

Ik zie dat achter mij de oude wandelsteiger van het Ouwe Vat naar de Jousterkade in het niets eindigt. Blijkbaar worden de voetgangers geacht veilig te zijn. Ze kunnen immers gebruik maken van een bijna gelijkvloers trottoir in het gebied voor gezamenlijk verkeersgebruik (in het Engels shared space).

Even een rokertje


carnaval Toen Advendo bijna op de Jousterkade verscheen, viel de muziek stil, gingen de mutsen af en kwam de rokerij tevoorschijn. Over het Kleinzand kijkend richting Weduwe Joustra, Bouclé en Scheepvaartmuseum, zag ik dat er grote gaten in de optocht waren ontstaan. Deze pauze zat dus niet in het contract met de band.

Drie agenten laten het verkeer vrolijk doorgaan richting rotonde. Pas als de kolbakken weer terug geplaatst zijn, gaan “de lichten op groen” en rukken de gele hesjes op. Maar… de wagens achter de tractoren moeten om op de Oosterdijk te komen, de rotonde nemen en dat stopt weer op. Dus staat de stoet weer stil en zwaait de jeugdprinses steeds naar dezelfde mensen.

carnaval Uiteindelijk lijkt het dat iedereen het Kleinzand heeft verlaten. De laatste dienaar van de wet verdwijnt. Maar de Opregte Sneeker, gelouterd door vele carnavalsoptochten, twijfelt. Hij mist Jong Advendo nog.

Hij krijgt gelijk. Het staartje van de stoet is nog in aantocht. Gelukkig zijn de automobilisten attent. Zij laten de laatste carnavalsvierders de ruimte om aan te sluiten in de winkelstraat.

carnaval Heeft dat "allen gelijk dus samen delen"-idee dan toch het beoogde effect? Of vinden die chauffeurs het gewoon leuk om achter de muziek aan te rijden?


Code Leut…

6 Februari 2016 – Sinds vandaag kennen we Code Leut. Echte meteorologen hebben deze waarschuwing nog niet erkend, maar het zal niet lang meer duren of Piet P. en Dirk van der M. noemen hem in hun voorspellingen.

De afgelopen week waarschuwde een erkend weerinstituut dat de verwachte harde wind dit weekeinde wel eens voor problemen kan zorgen voor de praalwagens in de carnavalsoptochten.

Gisteren schijnt er in Tubbergen al een wagen omgekieperd te zijn, met enkele gewonden tot gevolg. Ik heb niet kunnen zien op de gepubliceerde foto of het om een parodie op de val van Alphen aan de Rijn of zoiets ging. Bovendien kwam het door een noodstop.

Windkracht acht

Een app op mijn telefoon schrijft dat in de nacht naar maandag, dat maandagmorgen en dat in het begin van maandagmiddag winstoten van zo’n 80 km/uur kunnen voorkomen. En dat is windkracht acht, weet ik sinds mijn Teleac-cursus Vaarbewijs. Zo’n storm komt natuurlijk niet uit het niets. Prins Sander en zijn Drabbelterpers zullen daar dus vanmiddag nog weinig last van hebben.

Ik moet de hoogheid overigens mijn verontschuldigingen aanbieden: voor het eerst sinds jaren heb ik vanmorgen de overdracht van de stadssleutel niet bijgewoond. En dus kan ik ook niet controleren of Sander de Eerste met zijn speech zijn voorgangers naar de Kroon steekt.

’t Is weer mis, vrienden. Vroeger, toen ik nog rookte, had ik er soms drie keer per jaar last van. Sinds ik die k……stokjes uit mijn leven heb verbannen, komt het nog maar zelden voor dat de pakken papieren zakdoekjes niet aan te slepen zijn.

Tussen Kunst en Kitch

Vanmiddag bij de optocht en helemaal morgen bij de carnavalsviering in de roomse kerk aan de Singel, wil ik erbij zijn. Vandaar maar even een sabbatical van enkele uren met keeltabletten en een aspirientje. En vanmiddag de sjaal om en de wollen onderbroek en het baaien hemd maar aan.

Zo’n baaien hemd zagen we een paar dagen geleden, toen we via uitzending gemist de aflevering van Tussen Kunst en Kitsch in het Jopie Huisman Museum terugkeken. Zien we daar in beeld een goede vriendin die een prachtig beschilderd schaaltje laat taxeren. Graag de waarde, geachte deskundige? Enkele euro’s, mevrouw. Hooggespannen verwachtingen de grond ingeboord.

tentoonstellingGisteren waren Frou D. en ik in een ander museum voor een expositie over een musicus. Nee niet die van David Bowie in Groningen, die staat nog op het programma. We bezochten in het Drents Museum de tentoonstelling over Harry Muskee zaliger. Harry (Cuby) zou 75 jaar zijn geworden.

In twee delen van het museum was er aandacht voor de bluesheld, die nooit naar het westen, naar de Randstad wilde. In één zaal hingen prachtige foto’s, gemaakt door de Asser fotograaf Rudy Leukfeldt onder de titel “Blues from Heaven”.

In het andere deel van het museum veel, heel veel herinneringen aan Cuby: van zijn pet tot zijn schoenen en zijn leren jas, zijn schooldiploma’s en alle elpee-hoezen.

Back Home

affiche We waren weer terug in onze jeugd, we waren Back Home, toen we bovenaan een rij affiches die van de Sneker club 3313 ontwaarden. Zaterdag 22 april 1967 prolongeerde Theaterbureau Telstar “wegens overweldigend sukses” Cuby + Blizzards. De kaartverkoop was bij Radio Minkema (in de Kruizebroederstraat) en een belangrijke mededeling stond onderaan het aanplakbiljet: Let op volgende week.

April 1967, het was beslist niet het eerste optreden van Harry, Eelco Gelling en de anderen in het voormalige Hotel Friesland. De Opregte Sneeker herinnert zich nog de jamsessies tijdens de Sneekweek, en het optreden met blazers van Blues Dimension uit Zwolle, die door de planken op de bierkistjes zakten.

Ik en de vele andere grijze koppen in de museumzalen genoten. We hoorden de nummers van toen, zagen de instrumenten van toen en de beelden die RTV Drenthe maakte van het Harry’s laatste optreden. We waren weer terug in de Roaring Sixties.


De vastigheden des levens…

2 Februari 2016 – Er zijn een aantal vastigheden in het leven. Bijvoorbeeld de voorjaarsverkoudheid; rauwe keel; Frou D. en ik houden elkaar hoestend uit de slaap; sjaal om de nek en (uit een boekje met grootmoeders wijsheden) een schaaltje met siepelsnippers op het nachtkastje.

Onze je-weet-wel-kater met zijn verfijnd reukvermogen, bleef bij ons uit de buurt. Maar, de straatmakers die vanmorgen het fietspad achter onze woningen egaliseerden (er zijn straten in onze wijk die zo’n onderhoudsbeurt eerder verdienen), wisten hem te lokken. Tot mijn verrassing (en ook wel schrik) zat hij, toen ik de gordijnen opzij schoof, pontificaal op de vensterbank.

Verkoudheid dus; rillerig en slapin de benen. De dikke trui maar aan en de thermostaat wat hoger (en voor het slapen gaan een medicinaal juttersbittertje). Dankzij de lage dollar, de zachte winter (of het koude voorjaar, het is maar wat je wilt) en onze houtkachel zal de energierekening weer binnen de perken blijven.

Bonte Sneeker Avond

Vastigheden des levens, daar hoort sinds een jaar of tien ook de Bonte Sneeker Avond bij. Ik zeg met opzet sinds een jaar of tien, want van de vijftien heb ik enkele niet bijgewoond. Vanavond, woensdag, vrijdag en zaterdag zijn er nog voorstellingen. Wie nog geen kaartjes heeft, bel even met Theater Sneek. Er is zeker nog wel ergens in de zaal een plekje vrij.

bonte sneeker avond Zaterdag beleefde ik een leuke avond. Niet de buisen uitgeskeurd, om met Bokwerder Belang te spreken, maar wel genietend. Van de muziek- en dansacts, van het spel (compliment aan regisseuse Wiesje Jansma), van de typetjes en van de prikjes die aan de Sneker gemeenschap werden uitgedeeld.

Ik vond de gastrol van Gerrit de Roos als Swerius van Epema Thoe-De-Loo, van adellijke afkomst en door beursproblemen in de schuldsanering geraakt, een trouvaille, een vondst. Zijn bekakte praat tegenover het volkse van de klipbewoners Molly (Matthie Silvius, zittend op de rollator), groenteman Wietse Wurtel (Gerard Hamersma, rechts) en Frou de Jong (Yede van Dijk), het werkte perfect.

Indrukwekkend was de wijze waarop Frou De Jong voor de pauze het afscheid van de overleden Jan Sluyter neerzette. Terwijl zij haar herinneringen uitsprak, werd, in een gedimd spotlightlicht, op het achtertoneel langzaam maar zeker de karakteristieke stofjas van Jan de duivenmelker zichtbaar. Het was muisstil in de zaal.

Aggemaleuthe

Ik herinner me nog dat Jan (op de foto onder de klappende haarloze rechts) met Yede en de anderen van de Bonte Sneker Avond in het stadhuis de Aggemaprijs in ontvangst mochten nemen.

aggemabokaalZaterdag wordt die onderscheiding van de Oeletoeters weer uitgereikt en daarmee is het carnaval voor de Snekers, voor de Drabbelterpers, weer een feit. Weer zo’n vastigheid in het leven.

In de optocht, waarin vaak lichtjes de draak wordt gestoken met actuele zaken in de gemeente, zal zeker ook het gedoe rond het Boumapand aan de Leeuwarderweg/hoek Oosterkade aan de orde komen. Wiebe Dooper, historicus zoals hij zichzelf afficheert, gooit er in de Leeuwarder Courant van gisteren een “Te Gast” tegenaan.

In de tweede alinea schopt Dooper tegen het moloch de gemeente aan. “Mede-eigenaar gemeente Súdwest-Fryslân heeft jarenlang nagelaten verval aan het Boumapand (…) een halt toe te roepen.” Met deze woordkeus suggereert hij dat Súdwest-Fryslân al jarenlang eigenaar van het pand is en de zorgtaak heeft verwaarloosd.

Versloerd onderhoud

Het waren de erven Bouman (en Bouman zaliger zelf) die de boel hebben laten versloeren. De gemeente werd pas eigenaar toen het hoekpand al in deplorabele toestand verkeerde, een potentieel bouwval was.

boumapand Dooper twijfelt aan de kwaliteit van het onderzoek dat naar de toestand van het pand is uitgevoerd. Ik kan die conclusie niet beoordelen, ik heb het stuk niet gelezen. Hij zegt het niet met zoveel woorden, maar de complotdenker in hem vermoedt dat de gemeente het rapport nog enige tijd onder de pet had willen houden.

Dankzij het ingrijpen van onze Wiebe weten wij nu in ieder geval dat het gedeelte ‘onder peil’ niet is geïnspecteerd. Hij heeft een punt als hij pleit voor een nieuw en onafhankelijk onderzoek. Maar heeft dat wel nut? De hazen keren echt niet meer terug in hun leger.

Ondanks de inspanningen van kunstenaar Jaasma, de hooggeleerde woorden van architectuurkenner en oud-Sneker Peter Karstkarel en van Wiebe Dooper, zal, als er niets gebeurt, het Boumapand over niet al te lange tijd in elkaar donderen. En dan zijn de rapen helemaal gaar.

En wat de waarde van het pand betreft, veel Snekers zullen het met de Opregte eens zijn: smaken verschillen.