-kopTerug naar de voorpagina...

Zomaar een maandag(?)…

26 Januari 2016 – Nee, het was gisteren niet zomaar een maandag, zoals er 52 in een jaar gaan. Hoewel, als je ouder wordt, worden ook speciale (maan)dagen gewoon. Helemaal als je niet meer “echt” aan het werk hoeft.

Intimiti weten het: gisteren mocht ik weer een jaartje bijschrijven. Zoiets dient te worden gevierd. Een traditie, een leuke traditie, vooral als je ’s avonds nog even met familie en vrienden terugblikt op wat is geweest.

Kees en wust

Het gekke is dat die behoefte aan feest, aan uitbundige felicitaties gevolgd door kaas en worst, dat die behoefte in de loop der jaren wel vermindert.

Frou D. heeft mij rond deze datum al eens ontvoerd naar ons pied à terre in Amsterdam, waar we met alleen de kinderen een “noflike middei en jûn” hadden. In huiselijke kring.

Vorig jaar waren we de eerste week van januari ook op museumjacht in Mokum. Dat zou nu weer gebeuren, maar dat zat er dit keer niet in.

Een val van Frou D. tijdens Sneek op 'e strún had immers een gebroken pols tot gevolg. Gisteren werd het gips eraf geknipt en nu is het voor haar weer oefenen geblazen.

We zaten dus gistermorgen even in het Antonius, waar in de wachtkamer een mededeling hing over de besmetting op de couveuseafdeling.

Wat hest kregen?

Maar ook “reclame”-berichten sierden de muur. Voor “Ons handenteam” bijvoorbeeld. Ik kan me niet herinneren dat de specialisten in mijn jeugd op de marketingtoer waren.

Wat hest kregen? was vroeger de vraag als je jarig was. Mooie boeken over de Nederlandse literatuur en de Friese waternamen (van de hand van mijn oude straatgenoot Karel F. Gildemacher). En, van trouwe lezers van mijn blog, “Bokwerd Totaal” en boekenbonnen.

Door de “kouwe kant” ben ik voor het “messen”blok gezet en Frou D. heeft haar ontvoeringsplannen uit de kast gehaald. We gaan naar het zuiden des lands, op familie- en vriendenbezoek en verblijven dan twee nachten in een hotel. Maar niet tijdens het carnaval.

Op zo’n dag als gisteren gaan je gedachten heen en weer tussen vroeger en nu. Op school was plotsklaps iedereen je vriendje en wilde met jou “de klassen rond”.

Het meisje met wie ik op de lagere school op onze verjaardag op de lessenaar mocht staan, is inmiddels is overleden. Net als de klasgenoot van de school in Utrecht, waarmee ik op mijn verjaardag een pilsje dronk. Hij woonde ook op kamers.

Tiden ha tiden

Het viel mij gisteren op dat ik deze maandag geen kaarten via tante Pos had gekregen. En dat was toch vroeger een hoogtepunt van de dag. Het ging er niet op van wie je zo'n felicitatie reeg. Het ging om het aantal, daar kon je de blits mee maken.

Dat gemis aan post op maandag wordt gecompenseerd door de oorzaak van dat schrappen van de bezorging: de Social Media. Ze rolden de computer binnen. Felicitaties via Facebook, LinkedIn (van mensen waarvan ik het helemaal niet verwachtte), e-mail en WhatsApp. Dank daarvoor. Ik kan weer een jaar vooruit.


Butenskoalse aktiviteiten…

23 Januari 2016 – Ja, sels ien dy alle maanden un pudsje met geld út Den Haach krijt, kent butenskoalse aktiviteiten. Foaral yn disse tiid. En dan blieft ut bloggen der soms wat bij.

Su mut der weer un blad fan de VHS útkomme, bin ik met un (jubileum)boek besich, is skoanmoeke jarich weest en het Frou D. noch altied hur 100 persint lichamelike fermogens nyt werom. Se sit nou omtrent op 90 en die laatste 10 mutte fan my komme. Met liefde, dêr nyt fan.

En der gebeurt sefeul om je heen. Ik sien befoardeld in dit korte winterke overal deselde dingen gebeuren. Wij klaagden over ut stroaibeleid fan Stoker; in Tuuns baalden se der ok fan.

Wat sal der nou gebeure? De wethouwer fan de FNP het ut toeseit: ik sal derheen te praten. Nou, dat sal helpe. Geen woorden maar daden, leve...

En dan komt de Sneekweek...

De Sneekweekfilm is ok út. Ik gaan der nyt heen. Ik hoor nyt bij de doelgroep. Dat binne froutsjes tot sun dertich jaar, he’k ergens lezen. Mar wat deden Henk van der V. en Jan Douwe G. en al dy andere ouwe snotneuzen der dan? Se waren benijd, salle se wel sêge. Smoesjes.

Ik hoef dy film ok nyt te sien. De safeulste fan produser Klaas de Jong is ouserfeard in de kranten. Aardich prebeard, mar geen priis. Een of twee sterren yn de resensie en noch minder op it doek.

Mar we staan as Sneek weer op ‘e kaart, mut Apotheker seit hewwe. Su hy wel weten hewwe wie dy jongens en meiskes, dy tienersterren op de rooie loper waren?

Nou, dy binne aansens ferantwoordlik foar un golf feestramptoeristen dit jaar, op en na de eerste zaterdag fan augustus. Trek noch maar un blik plysies open, Hayo. Haren was der niks by.

Groot Heerenveen

Ut de mediawereld was ut nijs dat Groot Sneek nou ok Groot Heerenveen wurdt. Ying Mellema, de utgever, het dat nijs en syn sukserformule an de Luwwarder Krante ferteld.

Mellema werkt met freelansers die minder dan de NVJ-tarieven betaald krije. NVJ-tarieven, beste mensen, binne ouspraken baseard op de kosten en de salarissen fan journalisten in faste dienst en bedoeld as in adfys. Freelancers kenne dy adfizen gebruke in de onderhannelingen met de utgevers.

Nou weet ik ut onderfining dat dy tarieven ut nyt mooglik make om der un appartement in Monaco en un optrekje op Aruba op na te houwen. Echt hoog lêge se nyt, dy fergoedingen.

Der sitte Groot Sneek en aansens Groot Heerenveen dus noch onder. “Voor een deel moet het voor die mensen ook liefhebberij zijn”, leit Mellema út.

Toen sakte my de broek af. Hoe su ut met sien eigen salaris weze? Werkt hy ok foar een deel ut liefhebberij? Finansjeel dan? Ik geloof der niks fan.


De tand des tijds…

18 Januari 2016 – In een "mankelike" bui zou ik zeggen: ik ben gisteren weer eens geconfronteerd met de onvermijdelijke tand des tijds. Frou D. en ik maakten een zondagskuierke onder een fraaie blauwe vorsthemel.

Doel was een onopvallend steegje in de binnenstad. Leden van de Vereniging Historisch Sneek zullen daar binnenkort meer over lezen. Het is echt zo’n ‘gloppe’ waar je achteloos langs loopt. Pas als je er op gewezen wordt, zie je het.

Welgeteld, en dat hebben we, waren er deze zondag op onze wandelroute door het centrum (en vlak daar buiten), slechts drie bedrijven open, de supermarkten niet meegerekend. Biedt dit nu het winkelende publiek dat beetje extra waar Sneek zo prat op gaat? Ik hou mijn hart vast voor de uitstraling van de palnnen in Amsterdam, waar straks de winkels 24 uren per dag open mogen.

"Bokwerd Totaal" in de ramsj

boikwerd Ik kon het niet laten om een blik in de etalage van boekhandel Van der Velde te werpen. Daar lag het werk van Rink van der Velde in de aanbieding: “De oorlog”, “Pake Sytze” en “Bokwerd Totaal”, geruggesteund door de Elfstedentocht 1963.

Het stemde mij meewarig. Toen bijvoorbeeld “Bokwerd Totaal” op de markt kwam, was de prijs heel wat hoger dan de 2 euro 95 nu, namelijk € 22,50. En de belangstelling van kopers was aanmerkelijk groter.

De jeugd van nu zegt de indertijd populairste rubriek van de Leeuwarder Courant amper nog iets. En Pake Sytze vinden ze vast en zeker gedateerd. Dus gaan nu deze restpartijen tegen een zacht prijsje van de hand. Rienk is er niet meer dus hij zal niet meer klagen dat hij in de ramsj ligt. Alles is beter dan de papierversnipperaar.

Verder wandelend kwamen we bij de restanten van wat ooit het Hubert- en daarna het Belastingkantoor was. Hubert verdween deels van de kaart na een overname door een bedrijf dat uit was op de kennis van de waterzuivering.

Het belastingkantoor kwam leeg te staan omdat de dienst centraliseerde in Heerenveen, daarna in Leeuwarden en wie weet over een paar jaar weer heel ergens anders. Het mobiliteitsdenken van de overheid, noemen ze dat.

Adieu kantoor

Voor dit geraamte, dat onder het motto “slopen is een kunst” van de aarde verdwijnt, komt straks een complex appartementen voor senioren terug. Want dat is de toekomst, zeggen de mensen die verstand van korte en lange tijd vooruit hebben. Senioren moeten langer zelfstandig blijven wonen (waardoor ze vereenzamen ondanks de thuishulp waarop wordt bezuinigd) en ze moeten niet worden “opgeborgen” in speciale woonvormen.

hubert De tijd zal het leren. En de tijd leert het ook. Op de openingsavond van de Sneker Filmwinter zag ik “The Danish Girl”, een film over een man die zich middels operaties transformeerde tot een vrouw. Hij/zij stierf aan complicaties na de operatie, waarbij het, want zijn geslachtsdelen waren al verwijderd, een vagina kreeg.

Dit werkelijk gebeurde verhaal speelde zich af in de jaren 30 van de vorige eeuw. Tegenwoordig zijn de artsen heel wat verder en is de kans op complicaties een stuk kleiner geworden. Maar de problematiek van de transgenders is hetzelfde gebleven.

Geen nieuws over de fonteinen

filmwinter Het festival werd geopend door Oeds Westerhof, de directeur van Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018. Hij roemde het Sneker festival en noemde het een belangrijke pijler onder het grote gebeuren over twee jaar. Woorden van gelijke stekking gebruikte hij ook bij de opening van de expositie De Reis die ik vorig jaar in het Fries Museum bijwoonde.

Westerhof zei overigens niets over de fonteinen die in alle steden van Friesland zouden moeten komen. (Zes in Súdwest-Fryslân. Weet u het nog?).

Fonteinen ontworpen door buitenlandse kunstenaars die met een nieuwe blik en open mind naar Friesland kijken. Zweeg onze Oeds wijselijk over die monumentale spuiters?


David Bowie is dood…

12 januari 2016 - …so what? Vele van mijn muzikale helden uit de jaren zestig zingen en spelen al in de hemelse bands, maar zij kregen geen pagina’s grote herdenkingsverhalen zoals Bowie nu. Het lijkt wel of de paus is overgegaan tot heerlijkheid.

De verering van de dode muzikale held markeert het definitieve afscheid van mijn generatie in de journalistiek. Wij waren van John Lennon en Harry Muskee en een heel klein beetje nog van Cliff en Elvis. De Wagendorpen, de Wittermansen en de Walthausen van nu zijn van Madonna, Lady Gaga en van Bowie.

Frou D. is vanavond naar een bijeenkomst in het theater. Nee, geen herdenking van Bowie. Al zal vast over een paar jaar een Bowie Tribute Band proberen zijn successen na te spelen.

Teater Snits en de nostalgie

In het theater zal zeker gesproken worden over de eerste verkoopmomenten van de Bonte Sneeker Afond. Een run op de kaarten was het niet vorige week vrijdag en zaterdag, begrijp ik uit de verhalen. Dat zou eigenlijk wel moeten (vrijdag begint de verkoop voor niet-leden van Teater Snits).

bsaOp de foto: in het bed frou De Jong en met de handen geheven carnavalsprins Sander de Eerste van Drabbelterp.

Ergens las ik dat de deze editie van de BSA een nostalgisch karakter krijgt. De schrik slaat mij bij zo’n karakterisering om het hart. Nostalgie is immers het oproepen van de sfeer van ‘eartiids’, van toen. En een “smoes” in de theaterwereld om de hoogtepunten van de voorbije jaren nog eens op de planken te kunnen brengen (bij gebrek aan beter).

Nostalgie moet een uitzondering blijven, dat geldt ook voor een organisatie die een traditie koestert. De SchaatsElfstedentocht bijvoorbeeld. Volgend jaar 4 januari is het 20 jaar geleden dat de laatste tocht der tochten werd verreden.

Men blijft hopen op een nieuwe tocht. Voorzitter Welling zei eens: “Eén ding is zeker, de dag van de tocht der tochten komt elke dag een dag dichterbij”. En gedachtig deze wens speelt men, in het rayon waar Sneek onder valt, in op dat nieuwe hoogtepunt in de schaatshistorie.

Klúnplakken en putten

In onze onvolprezen watersportstad zijn de nodige klúnplakken gerealiseerd. Tot grote vreugde van de eenden die nu over een harde, droge ondergrond beschikken om passanten een stukje dagelijks brood af te smeken.

eenden Die watervogels overwinteren onder meer bij en op het klúnplak voor de Oosterkerk. Ze vielen Frou D. en de Opregte Sneeker op tijdens een wandeling ter viering van de verlossing uit het ijs-isolement. En bij die kuier trokken de waterplassen bij de putten onze aandacht.

Ik dacht eerst dat het water niet weg kon stromen door verzameld straatvuil, maar nadere bestudering van het euvel leerde dat de stenen voor de put waren verzakt. De metalen putrand vormde een obstakel voor de afvoer.

Mijn grootvader zaliger, straatmaker van professie, zou op zijn versleten knieën zijn gegaan om zo'n plas weg te werken. Een straat hoorde vlak te zijn; losliggende stoeptegels die de oorzaak waren van opspattend modderwater, waren een doorn in zijn oog.

Komt tijd komt raad

Maar onze warbere gemeente laat het probleem het probleem. Hoopt men op een politieke oplossing? Zo van komt tijd, komt raad en komt die raad niet dan regelt de tijd het vanzelf wel.

Zolang het te koud blijft om het water spontaan te laten verdampen, zijn de plassen het symbool van onze landelijke faam als watersportstad (benadrukt hij positief).

Binnenkort wordt dat echter anders. Dan ziet Nederland ons mooie, lieve stadje Sneek als het Sodom en Gomora van Friesland. Als ik tenminste mag geloven wat ik hoor over de Sneekweekfilm, die binnenkort in prèmiere gaat. Wie weet levert dat een leuk item op voor de BSA van 2017.


“Uit het isolement bevrijdt…”

8 Januari 2016 – Na twee dagen aan huis gekluisterd te zijn geweest, werden we donderdagmiddag rond een uur of vier uit ons isolement bevrijd. Niet door de gemeentelijke strooidiensten, maar dankzij ons eigen herinneringsvermogen.

spikes Ineens kwam Frou D. op het heldere idee dat we nog ergens van die rubber ringen hadden met spijkertjes eronder. Na enig zoeken in de voorraadkast, kwamen ze voor het licht en jawel ze pasten onder mijn maat zoveel.

Voorzichtig stapte ik het ijs van ons pleintje op en kwam krabbend veilig bij de hoofdstraat van onze wijk. En die was ijsvrij, lag er prachtig schoon bij. Geen ijs, geen zout, geen zand te zien. Niets aan de hand dus. Onze grijze kliko stond er na ruim een dag nog en kon dus weer bij zijn oud-papier-vriendin worden geplaatst.

Na deze operatie, die voorspoedig verliep, kwam ik kordaat en koket stappend terug in de echtelijke woning. Bij een bakje koffie bladerde ik door de krant. En daar viel mijn oog op een ingezonden stuk van ene Sabien Mous uit, jawel, Sneek.

De strekking van zijn of haar verhaal was kernachtig in de laatste alinea samengevat: “Ik stel voor om bij een volgende aanval van ijzel de snelwegen de snelwegen te laten en alle gladheidsbestrijding te concentreren op de kleinere wegen, stadscentra en woonbuurten, waar het wel zin heeft. Dan kan er tenminste iets van het normale leven doorgaan.”

Strooiregiem

Waarom wordt niet overal gestroooid? In de vorige raadsperiode besloot het college van burgemeester en wethouders tot een nieuw strooiregiem. Het accent zou voor de strooitroepen komen te liggen op de belangrijke economische activiteiten in de gemeente en op de doorgaande (hoofd)wegen in de dorpen, steden en wijken. Niet omdat dat beter was voor het milieu of zo. Nee het was een ordinaire bezuinigingsmaatregel.

De gevolgen hebben we nu ondervonden. Neem ons “hofje”. De gemiddelde leeftijd van de vitale bewoners ligt hier tussen de 70 en 75 jaar; Frou D. en de Opregte Sneeker behoren tot de jongeren. So wie so drie huishoudens hebben twee dagen binnen gezeten, omdat het buiten te glad was om veilig naar de wel schone doorgaande wijkstraat te komen.

Inmiddels heb ik begrepen dat zich ook op andere plaatsen in de stad dergelijke problemen hebben voorgedaan. Sabien Mous wijst er in het ingezonden stuk ook op. Ik zoek dus geen spijkers op laag (bevroren) water.

Een dergelijk "hâlden en dragen" moet gebaseerd zijn op een door de gemeenteraad gelegitimeerd beleid. De raad is immers kaderstellend en controlerend; b. en w. worden geacht het beleid uit te voeren.

Het college-akkoord voor de raadsperiode 2006-2010 is zo'n beleidsstuk. Daarin kom ik een fraaie formulering tegen. Onder het kopje “Zorg, wonen en welzijn” schrijven de partijen die de wethouders leverden:

“… staan we met de toenemende vergrijzing voor de uitdaging om meer woningen geschikt te maken voor ouderen en mensen met een beperking en mensen in staat te stellen langer thuis te blijven wonen.”

Nou dat laatste is in deze ijzelperiode wel geluk. Participeren in de maatschappij, waar Rutte c.s. zo voor zijn, was er voor de Opregte Sneeker niet bij. En dat door het beleid van de gemeentelijke overheid, die er toch voor alle inwoners is. Niet alleen de bewoners van de economisch belangrijke gebieden en de doorgaande wegen.

Toekomstbestendig perspectief"

Misschien is het nuttig dat wethouder Stoker, die volgens mij onder meer verkeer en vervoer in portefeuille heeft plus dienstverlening, waar maakt wat er ook in het coalitieakkoord staat.

“In nauwe samenhang met de clustergerichte benadering willen we in dialoog met de samenleving komen tot een meerjarig en toekomstbestendig perspectief. Daarbij leggen we een duidelijke relatie tussen het voorzieningenniveau, de uit te voeren taken en de beschikbare financiële middelen.”

Vertaal clustergerichte in straatgerichte, en samenleving in betrokkenen en je kunt in gesprek over het waarvoor, het hoe en het hoe duur. Dan kun je ook waarmaken dat je de sociale cohesie stimuleert en de leefbaarheid vergroot. Kreten die ook in het collega-akkoord staan.

Zolang de overheid geen duidelijke toezeggingen doet aan de "slachtoffers van het selectief-strooien-beleid", overdenk ik alternatieven. Bijvoorbeeld kan ik aan de hand van het aantal dagen in isolement doorgebracht een korting op de ozb gaan claimen.

Niet strooien, beste Stoker, dan ook niet belasting hooien.


It komt dochs oars…

5 januari 2016 – Je kunt wel mooie voornemens hebben voor een nieuw jaar, maar het komt toch anders. Ik had bijvoorbeeld vanmorgen een afspraak. Nou vergeet het maar, waarde Opregte Sneeker, de weergoden, in dit geval Joekelburd, staken een staak in het wiel.

We hebben een rustige jaarwisseling achter de rug, schreven de kranten. Wel is er meer vuurwerk verkocht aan zo’n beetje hetzelfde aantal mensen als een jaar eerder. Dus, is mijn conclusie, per persoon werd meer geld aan vuurwerk uitgeven. De economen in het regeringskamp zullen dat wel weer uitleggen als een teken dat het economische dal is/wordt verlaten.

Het knallen en gesis voor en na twaalf uur oudjaarsdag was er niet minder op, de rommel op straat eveneens, maar het aantal slachtoffers viel mee. Al is elke vuurwerkgewonde er één teveel. De krantenredacties konden weer mooie staatjes in elkaar fröbelen.

Nuttige adviezen van uw overheid

kaarten Wat doe je op dergelijke dagen? Je kijkt onder het genot van de laatste oliebollen en appelflappen naar het nieuwjaarsconcert vanuit Wenen; je verbaast je erover dat ze daar in het groen van Zuid-Duitsland toch van de schans afglijden (kunstsneeuw?); je leest de kranten en de bijlagen; je speelt een spelletje kaart.

En je ruimt de kerstboom op, die de kans krijgt buiten in een pot te overleven. Want dat advies van de overheid hebben we ter harte genomen. Ge hebt het zeker gelezen, waarde volger van deze blog. Onze gemeente kwam met drie welgemeende adviezen met betrekking tot wat te doen met de boom na de kerst.

1. U mag hem in de tuin zetten (ja mag, laat Apotheker zeggen), mits de boom van een kluit is voorzien! 2. Hij mag versnipperd en verknipt in de groene container en 3. je mag hem aan de weg zetten. Maar dan wordt de boom (of wat er van over is), pas in maart opgehaald als de takkenroute wordt gereden.

Toen wij na de kerst even een rondje maakten, zag ik verschillende bomen op de stoep liggen. Toen we die stortplaatsen later weer passeerden, waren ze verdwenen. Denkt u nu echt dat ze ergens in een tuin zijn geplant?

Wie lezen de gemeentelijke advertenties?

Op maandag werd in onze wijk het huisvuil opgehaald. Ja, inderdaad werd. Vele jaren werd ik in de vroege maandagochtend gewekt doordat iemand de plastic bak aan de weg zette. Ik zal er aan moeten wennen dat nu de woensdag met klikogeratel begint.

Ik wist van de wijziging, had een echt persbericht ontvangen, en toevallig zag ik bovendien in de onvolprezen Sneeker van vorige week een advertentie. Daarin werd gemeld dat de papieren afvalkalender niet meer zou worden gemaakt.

Geïnteresseerden konden hem raadplegen op de gemeentelijke site. Wie geen internet had, moest maar bij de buren of familie aankloppen om hem uit te laten printen.

Wel werd gemeld dat er een wijziging in het ophaalschema zat, maar niet voor welke wijken dat gold. Om dat te weten te komen, moest bovenstaande procedure worden gevolgd. Dus uitprinten etc..

Ik heb in onze wijk kunnen bepalen hoe goed de advertentiepagina’s van de Sneeker worden gelezen. Grofweg 25% doet dat, want de overige 75% van de huishoudens had de grijze bak vrolijk aan de weg gezet.

Bij de gemeente hebben ze toch wat te optimistisch geredeneerd dat de Snekers alle gemeentelijke berichten consumeren. Ik was er al lang achter gekomen dat zulks niet het geval is.

Bij de evaluatie van het communicatiebeleid toch maar even rekening mee houden. De schuld ligt echt niet altijd alleen bij de inwoners.