kopTerug naar de voorpagina...

Zomerpauze, maar niet in de cultuur

25 mei 2016 - Er wordt tot zelfs in de Tweede Kamer gesproken over het feit dat de talkshows van Jeroen Pauw en Mathijs van Nieuwkerken (DWDD) de omroepzomer al zijn ingegaan. Schande, waarom zo’n lange vakantie is de teneur. En kijk eens naar Humberto Tan, hij gaat wel door, al wordt hij wel een maandje vervangen.

Zijn er dan geen andere dingen om je druk over te maken? Of vrezen de heren en dames politici dat zij een aantal maanden een platform voor hun proefballonnetjes moet missen? Of hadden ze graag weer bij Jineks fraaie knieën willen aanschuiven?

Ik zit er eerlijk gezegd niet zo mee. We krijgen immers weer onze jaarlijkse maand KRO/NCRV-detectives en die zal wel weer volgestouwd worden met oude afleveringen van Midsomer Murders, Lewis, Vera, Taggert en DCI Banks, om maar een paar voorbeelden te noemen.

En als klap op de vuurpijl zullen wij, de modale kijkers, mogen kiezen uit drie detectives. De winnende film wordt dan laat op de avond uitgezonden. Hoezo kiezen? Algoritmes hebben de winnaar allang uitgekozen op basis van allang vaststaande profielen met voorkeuren van de doorsnee mens.

Bond, Bond en nog eens Bond

Momenteel kluistert James Bond ons bij de commerciëlen aan het beeldscherm. Alle oude afleveringen worden achter elkaar gedraaid. En iedere keer valt de Baantjerachtige opbouw weer op. De vaste elementen worden bij De Cock in ieder boek of in iedere aflevering van de tv-serie op dezelfde wijze achter elkaar geplaatst.

Bond moet bij M. komen; Bond gaat op pad; Bond ontmoet een fraaie dame die later een tegenstandster blijkt te zijn; Bond treft een bijna onoverwinnelijke man of vrouw met een typische afwijking; Bond weet iedere aanslag te pareren; Bond komt in de achtervolgingsscene dezelfde Amerikaanse toeristen tegen; Bond verslaat een terracottaleger van klonen; Bond ontsnapt met een fraaie dame; Bond redt de wereld op het laatste nippertje van de ondergang en Bond wordt door de autoriteiten betrapt bij het laatste slippertje (van de film). Zaallicht aan.

De twee theaterafleveringen van Baantjer hadden ook dezelfde opbouw. Het gekke was dat je op tv er niet genoeg van kon krijgen, maar op het toneel werkte dat de tweede keer al niet meer. Zoals hoofdrolspeler Peter Tuinman liet doorschemeren: een derde aflevering zal er denk ik niet komen.

Jammer voor Theater Sneek, maar we hebben vanaf september daar weer veel aardige stukken in het vooruitzicht. In het programmaboekje zag ik onder andere Bint, naar het boek van Bordewijk, en Vader. In beide stukken spelen Croisets mee. Ook uit de Friestalige hoek komen nieuwsgierig makende producties, bijvoorbeeld Doek van Maria Goos met Tamara Schoppert en Hilbert Dijkstra.

Kaartverkoop Oerol, nieuwe kansen

De kaartverkoop van het Sneker cultuurpaleis verliep naar tevredenheid. Vanavond gaat de kaartverkoop voor vrienden van Oerol in de herkansing. Vorige week woensdag was het een puinhoop. Ik logde om één minuut na achten in, kreeg nummer 1300zoveel in de wachtrij toebedeeld en na een kwartier/twintig minuten, toen mij nummer 634 was toebedeeld, knalde de bestelsite eruit.

Om halftien een nieuwe poging. Ha, ik begon rond de 350 en tien minuten later kon ik online kaartjes bestellen. Eerste voorstelling aangegeven, code geplaatst en wachten tot het cirkelpijltje was uitgedraaid. Na een paar minuten verdween het pijltje en de pagina en kwam er een foutcode op het scherm. Niet veel later was duidelijk dat hetzelfde probleem zich had voorgedaan. Einde voorverkoop.

Ben benieuwd hoe het vanavond gaat. Of het lukt of we moeten over een paar weken ons weer ’s morgensvroeg neervlijen in het natte gras tegenover Westerkeyn en wachten tot we een Terschelling naam krijgen toebedeeld om vervolgens te worden opgeroepen om naar de rij voor de kassa te gaan?


Wanneer zien ze het licht…

17 mei 2016 - Soms vraag ik het mij af: wanneer zien ze in onze gemeente het licht eens? Ik doel hier niet op het avondrood dat misschien vanavond weer verwachtingen voor morgen wekt. Immers: avondrood, morgen mooi weer aan boord. Ik doel op het licht van dat gezegde.

avondroodOp Facebook zag ik een foto van een groepje mensen varend tussen de Oosterpoortsbrug en zeg maar de Laatste Stuiver. Komt vaker voor. Bij sloepvaarders is het een populair tochtje en niet alleen bij hen.

Vorige week stond op de kade een busje geparkeerd, met een aanhanger gevuld met supplanken. Een groepje jonge dames had het staande peddelen op een plank door de Sneker grachten blijkbaar uitgekozen voor een geitenbal. (Dat schijnt de nieuwe benaming te zijn voor een vrijgezellinnenparty.)

Watertappunten

Uit het onderschrift bij de foto van de sloep begreep ik dat dit een rondvaartje was van een comité dat zich bezighoudt met de plaats van de KH2018-fontein in Sneek. Dit illustere gezelschap staat onder leiding van Ale Bok, die ook leiding geeft aan de organisatie van de Samenloop voor Hoop.

Een Duitse kunstenaar werd rondgevaren om hem te inspireren en een idee te geven waar zijn fontein kan komen. Eén van de fonteinen die Súdwest-Fryslân straks qua onderhoud “op har noed” krijgt, waar onze gemeente de lasten van moet dragen.

Iedere Friese stad krijgt volgens de organisatie van Kulturele Haadstêd 2018 zo’n monumentaal accent, hebben ze in Leeuwarden in hunne wijsheid beslist. Súdwest-Fryslân telt zes steden, dus reken maar uit.

Ik hoop niet dat onze Duitse creatieveling straks zo’n fontein in de stadsgracht voorstelt. We hebben meer aan de bootjevaarders dan aan de waterspuiters. Of het zou moeten zijn dat hij een plek tussen de twee bruggen van het Grootzand inspirerend vindt. De Wip is ook een goed alternatief.

Komen aan die fontein ook van die opgeleukte watergaten, in de vorm van een leeuwenbek of zoals in Brussel het piemeltje van Manneke Pies? Dat zijn versieringen van de oorspronkelijke functie: een plek waar men, toen er nog geen waterleiding was, water kon halen.

Mooiigheid

groenVanwege de mooiigheid werden die watertappunten later omgetoverd in fonteinen. Steden breidden zich uit, binnensteden kregen een andere functie en wijken eigen “twee emmertjes water halen, twee emmertjes pompen”.

Zes fonteinen in ons SWF, dus ook zes onderhoudspotjes die moeten worden gevuld. En dat in een tijd van bezuinigingen. Dat geld zal dus van het ene project naar het andere moeten worden overgeheveld. Dus van bijvoorbeeld het groenbeheer.

Met name in deze tijd van het jaar zie je dat het groenbeheer niet volop in de belangstelling staat. Ik heb het niet over de bermen en rotondes, daar staan de bloemetjes er heel fleurig bij.

Bij dat krimpen op het beheer moet je echter wel de functionaliteit in de gaten houden. Hoe vinden wij bijvoorbeeld een carpoolplaats bij de Leeuwarderweg als we het bordje dat die plek aanwijst nauwelijks kunnen zien?


Herman van Veen en de levende kunst

6 mei 2016 - Wat is het verband tussen Herman van Veen, Amsterdam en de Opregte Sneeker? Carré! Vanavond staat Herman met “Onder Vier Ogen” in die bekende en beroemde Amsterdamse schouwburg aan de Amstel. Gisteravond bracht hij dit concert ter gelegenheid van “50 jaar onderweg” voor een laaiend enthousiast publiek in Theater Sneek.

carre Uw dienaar, de Opregte Sneeker, zat in de zaal, maar liep ook begin van de week langs de Amstel. Maar hij kon niet bij Carré komen om even de affiches te bekijken. Militairen bouwden namelijk de podia op voor het Bevrijdingsfestival dat gisteravond werd gehouden. Hun bouwsels versperden de weg.

Herman van Veen trad eerder op in Sneek. Eind zestiger jaren in een zaal bij een hotel, vertelde hij gisteren aan het eind van de voorstelling. In de Sneekweek. Dat was in Amicitia, geen hotel dus, maar vermoedelijk ontstond de verwarring doordat we tegenwoordig een hotel van die naam kennen.

Ontroerend

In september vorig jaar stond hij voor het eerst op het podium van Theater Sneek. Dat was enkele dagen voordat Hermans grote vriend en pianist Erik van der Wurff, geveld door een ongeneeslijke ziekte, voor het definitieve einde koos. Erik schreef de muziek bij de meeste liedjes van Herman van Veen.

Herman zinspeelde toen op Eriks overlijden en was gisteravond weer ontroerd toen hij het lied van hun beiden, “Als Liefde zoveel jaar…”, aankondigde. Velen waren dat met hem. En weer zong hij het net weer iets anders dan andere voorstellingen. Net als Suzanne, net als Opzij en net als Hilversum 3 en zoveel andere oude en nieuwe liedjes.

van veen In de tekst van Hilversum 3 komt de term aria voor, een lied uit de opera. Veel liedjes bracht hij op het podium aan de Westersingel als een moderne aria. Hij wisselde dat af met prachtige en moraliserende puntdichten, met opmerkingen en flamboyante, koddige optredens. (Foto Danny van Kolk)

Zijn liedje over de strijd tussen goed en kwaad in al zijn vormen tot en met het Christelijke geloof, de Islam en het ongeloof, deed mij denken aan de in 2013 gestorven Maarten van Roozendaal, die ooit “doorbrak” met “Red mij niet”, een liedje dat ongeveer eenzelfde intentie had. Wie inspireerde wie?

Jacques Brel

Van Roozendaal werd wel de Nederlandse Brel genoemd, Herman van Veen meldde in een conference dat hij als conservatoriumstudent auditie deed voor een Brel-opera. In de “jury” zat Brel. Van Veen vluchtte voor de reputatie van deze grote Belgische zanger. Dit verhaaltje werd gevolgd door een eigen interpretatie van het beroemde “Ne me Quitte Pas” (Laat me niet alleen), maar nu in het Zuid-Afrikaans.

Drie toegiften en nog wilde het publiek niet naar huis, maar de oude meester was moe. Hij trok zich terug in de artiestenfoyer om later cd’s te signeren. Gitariste Edith Leerkes bleef bij hem. Muzikaal begeleider Yordi Petit en danseres Marion Bosetti kwamen nog even in de foyer.

Petit vond de Sneker zaal en het publiek “fantastisch” en vertelde zenuwachtig te zijn voor Carré. “Herman van Veen heeft er al 500 keer gespeeld, wauw, en ik sta voor de eerste keer op dat podium.”

Carré, het oude circustheater, heeft nog altijd het imago de hemel voor de artiesten te zijn. Terwijl tal van andere theaters, in en buiten Amsterdam en de Randstad, die hegemonie aantasten. Net als de positie van cultuurpaleizen als het Rijksmuseum en het Stedelijk Museum.

Museum-driedaagse

Frou D. en ondergetekende beleefden begin deze week hun jaarlijkse musea-driedaagse in Amsterdam. En ontdekten wederom dat de meeste bezoekers van de grote drie, dus ook het Van Gogh Museum, op de gevestigde orde afkomen. Als daar zijn Rembrandt, Willem de Koning en de Aardappeleters.

van gogh De speciale tentoonstellingen bieden zoveel meer en trekken veel minder publiek. We waren soms alleen (met een suppoost) in de zaal met het werk van Toulouse-Lautrec en Kees van Dongen terwijl buiten het Van Gogh de rijen kaartjeskopers langer en langer werden.

Terugdenkend aan die drie dagen, voegde ik gisteren een extra laag toe aan "Onder Vier Ogen", dat jubileumprogramma van de 71-jarige Van Veen. Een nummer waarin hij een marionet speelt, laat hij volgen door een prachtige danssolo. Levende kunst gaat ook bij hem boven mechanische. We moeten die levende kunst blijven koesteren, anders is het definitief game-over.