Terug naar de voorpagina...

Dutch Eagles vliegen de muzikale theaterherfst in

26 september 2018 - Het mooie van de herfst is dat we voor voorstellingen weer van buiten naar binnen mogen gaan. Geen harde zitbanken meer, geen regenkleding in de rugzak. Hoewel, het openluchtseizoen is nog niet helemaal afgesloten. Volgende week in het kader van LF2018 de "Merakels fan Nijlân" en een paar weken later in IJlst "De Wylde Boerinne".

Jannewytske de Vries, die als gedeputeerde Leeuwarden Culturele Hoofdstad van Europa voor Fryslân binnenhaalde, kan morgen in de Sneker Martinikerk met een gerust hart het burgemeesterschap van Súdwest-Fryslân op haar ranke schouders nemen. Het is (bijna) volbracht. We zullen haar nu zeker vaak in Theater Sneek zien.

Daar, aan de Westersingel, barst de cultuur de komende maanden weer uit haar voegen. Met een muzikale start die er mag zijn. Neem donderdag 3 oktober, als Syb van der Ploeg, Maarten Peeters en anderen (waaronder de Amerikaanse zangeres Diana Smith) het vak van singer-songwriter gaan uitdiepen, zoals de persinformatie dat omschrijft.

Aan die voorstelling werkt ook Hubert Heeringa mee. Hij is momenteel (zo nu en dan) zichtbaar in het tv-programma de "Beste Zangers", waar hij deel uitmaakt van het begeleidingsorkestje. Hubert speelt daar, herkenbaar aan zijn traditionele hoofddoek, wat verscholen achter de rododendrons van Ibiza, zijn soli op saxofoon of klarinet.

Dutch Eagles Een dag later staat op het Sneker podium de Dutch Eagles, een supergroep onder de tribute-bands. Ik zag de band jaren geleden, het zal in oktober 2013 zijn geweest, in Sneek en was echt onder de indruk van het optreden. (Foto internet, Radio6fm)

Als grote fan van de echte Eagles kon ik amper verschil met die Amerikaanse superband ontdekken. Ik heb bijna alle cd's en dvd's van de groep in de kast staan. Hotel California, Desperado, New kid in town en al die nummers, ik herken ze aan de eerste noten.

Op een dag was op de radio het bericht dat de Eagles zouden optreden in ik meen het Arnhemse Gelredome. Ik was onderweg om zoonlief op te halen van het station Grou-Jirnsum.

Ik zal eens informeren wat een kaartje voor dat concert kost, zei ik tegen hem. Hij keek me wat meewarig aan. "Je kunt beter hun platen afspelen, heit. Ze zijn lang niet meer zo bij stem als vroeger." Hij had gelijk.

Maar je wilt toch nostalgisch live van de Eagles blijven genieten. Daarom is een concert van die Dutch Eagles een must. Dat verzekerden de Eagle-fans die wel naar Gelredome waren geweest, mij later nadrukkelijk.

Twee weken geleden zag ik overigens nog zo'n hoogtepunt uit, wat Willeke Alberti zich zingend afvraagt, de voorbij tienertijd. Ik zat op school in Utrecht toen The Who hun legendarische Tommy voor het eerst live uitvoerden. Ik kocht de dubbelelpee, later de cd en nu staat deze rockopera uit 1969 op de harde schijf.

Met dochterlief zag ik in Leeuwarden de Nederlandse versie van Di-rect. De band bracht in de Harmonie het verhaal van de jongen die geestelijk geblokkeerd raakt als zijn vader de minnaar van zijn moeder doodschiet. De Nederlandse vertaling was van Jan Rot.

En nu, in de tuin van Herema State van Joure, werd de Friese versie van de hand van Peter Sijbenga gebracht onder aanvoering van Theun Plantinga, die de getroebleerde Tommy laat via de flipperkast laat veranderen in een door de fans heilig gemaakte man.

The Who hield met Tommy de jeugdcultuur van eind jaren zestig een spiegel voor. Waarom dwepen jullie met ons? Omdat we muziek maken die jullie aanspreekt? Wij zijn geen goden. Wees jezelf en laat ons onszelf zijn. Zelfs als je tienertijd al lang voorbij is.


Hoe het was daar moet je niet te lang bij stilstaan

6 september 2018 - Hij zou al naar zolder worden verkast, maar de ventilator mag nog een korte tijd in zijn zomerverblijf verblijven. Zo kan hij, in ieder geval tijdelijk, de benauwde warmte van deze meteorologische herfst uit mijn mancave wegblazen.

Gisteren verwijlden Frou D. en uw dienaar een wijle in het Leeuwarder Princessehof op zoek naar een drietal immense keramische kunstwerken. Het was er benauwd warm en de schalen bleken onvindbaar.

escher In dat Princessehof, het paleis van Marijke Muoi (de stammoeder van ons aller Willem Alexander) is ooit Maurits Escher geboren. Een van de grafische kunstenaars die ik bijzonder bewonder.

Ik hou van die gedetailleerde "zoekplaatjes", waarin niets is wat het lijkt en je enige tijd zoet bent met steeds weer nieuwe ontdekkingen. Dat was bij de tentoonstelling in het Fries Museum zeker het geval. (Afbeelding Fries Museum. De tentoonstelling is nog tot 28 oktober a.s.)

Waar we in de Friese hoofdstad overigens ook terecht kwamen, was in de grote ark aan de oever van de Prinsentuin. Hier kon je onder meer bepalen of je meer Fries of Liwwarder was. Misschien een idee voor de stille Sneker maanden.

Hoewel, als ik de Leeuwarder van vandaag lees, zie ik dat het alweer borrelt in de Sneker binnenstad. Inwoners van onze stad mochten ideeën aandragen over een verbetering van de leefkwaliteit van het centrum.

De Martinistate, de schoenendoos op de plek waar ooit gymnasium en brandweerkazerne te vinden waren, zou best een hotel kunnen worden. En de horeca zou meer over de stad gespreid moeten worden. En het wonen in de binnenstad zou bevorderd moeten worden. Er zou meer speelgelegenheid voor kinderen moeten komen.

Moeten, moeten, moeten. Maar waar heb ik die ideeën eerder gelezen? In de programma's voor de gemeenteraadsverkiezingen uit het verre en recente verleden? En is er ooit wat van op de haspel gekomen?

De Potten Ho ho, Opregte Sneeker, nostalgische denken, zo van vroeger was alles beter, heeft geen zin. Dat realiseerde ik mij toen ik zondag een bezoekje bracht aan de Potten. Ooit lagen we daar met de hele familie met de pieremachochel in een glopke, een inham van die plas voor de Meer.

En nu, nu staan er allemaal bungalows en varen er sloepjes rond een eilandje. Waar zijn de zeilbootjes, de Zomerweeldes, de Flitsen, de Pier-de-Boer-jolletjes en ander klein grut gebleven?

Je kon op de Grote Potten prachtig oefenen, achtjes varen, laveren, gijpen en afmeren, want de wal was nog zacht. Wij, de instructeurs van de Jeugdherberg en van de zeilschool van Heppie Stam, wisten dat maar al te goed.

VHS 20 jaar Zaterdag tijdens de feestelijkheden rond 20 jaar Vereniging Historisch Sneek kwam ik Joop Kluitenberg tegen. Hij nam mij ooit aan als schipper/instructeur bij Wigledam. En ik leverde jaren later foto's bij een verhaal dat hij schreef over de noordelijke kampioenschappen zeilen voor een landelijk watersportmagazine.

Joop verhuisde voor zijn werk naar het Groningse, maar verbleef vaak in een appartement bij het paviljoen. En is regelmatig te vinden bij de lezingen van de VHS. Net als veel andere Snekers om utens.

Goëngea Zondag op de terugweg van de Potten fietsten Frou D. en ik nog naar Goënga, waar de tweejaarlijkse beeldenroute (nog twee weekenden) ons langs onbekende hoekjes van het dorp voerde. En ij in de kerk en daarbuiten ook enkele echte en import-Snekers tegenkwamen.

Vogels op een paaltje keken daarbij tevreden toe.